Εσώκρατες

Η δύναμη της Ελλάδας (συνεχίζει να) φαίνεται κυρίως από τον τρόπο που τη χρησιμοποιούν οι ξένοι. Ο πατέρας του εμβληματικότερου μετά τον Πελέ ποδοσφαιριστή της Βραζιλίας έδωσε στον μεγαλύτερο από τους γιους του ελληνικό όνομα – και έμμεσα και στον μικρότερο, αφού ο Ράι, που διέπρεψε με τα χρώματα της Παρί Σεν Ζερμέν, έμεινε στην ιστορία ως «ο αδερφός του Σόκρατες». Μίμηση αλλά και υπέρβαση. Τιμή στο παρελθόν, και μάλιστα περισσότερη από όση δίνουμε εμείς οι ίδιοι, αλλά άγνοια για το παρόν. Αυτό είναι το πρόβλημα της εικόνας της Ελλάδας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Το ίδιο πρόβλημα ταλανίζει και την ελληνική εθνική ομάδα. Μετά το 2004 και το Ευρωπαϊκό της Πορτογαλίας – όλη η προηγούμενη περίοδος θεωρείται πια παλαιολιθική, παρ’ όλο που σε επίπεδο παιχνιδιού και παικτών υπήρξαν στιγμές πολύ λαμπρότερες – η Εθνική ζει σε μια διπλή σκιά: του απρόσμενου θριάμβου και του τρόπου με τον οποίο κατακτήθηκε. Τόσο ο Ρεχάγκελ όσο και ο Σάντος έχτισαν πάνω στον πρώτο βαθαίνοντας τον δεύτερο – και ξεχνώντας τη χαρά και την αισθητική του παιχνιδιού. Αμυνα, δέσιμο, αργή ανάπτυξη, έλλειψη πρωτοβουλίας και στυλ, διαδοχή παικτών στο ίδιο καλούπι και διατήρηση όσων περισσότερων από την παλιά φρουρά: ο «Greek way» στην μπάλα βρίσκεται στους αντίποδες της οικονομίας. Είναι ξεκάθαρο, δεν μας το επέβαλαν απέξω, φέρνει αποτελέσματα.

Ετσι προκριθήκαμε και σε αυτό το Μουντιάλ και έτσι πάμε να παίξουμε στη Βραζιλία. Με εξαίρεση ίσως το πρώτο παιχνίδι των μπαράζ με τη Ρουμανία, η Εθνική αδυνατεί να δημιουργήσει και με εξαίρεση την εκτός έδρας ήττα από τη Βοσνία είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραδοθεί. Ο Σάντος έχει μια μικρή ευκαιρία να στηριχθεί στην «ιταλική γενιά», αλλά δεν θα το κάνει, γιατί αποφεύγει τις αλλαγές και τις εκπλήξεις όσο και την ελληνική γλώσσα. Κι έτσι, αρχίζοντας σήμερα με την Κολομβία, θα συνεχίσουμε στα μάτια του ποδοσφαιρικού κόσμου να είμαστε λιγότερο παιδιά του Σωκράτη από ό,τι στρατιώτες του Καραγκούνη.

          

Καλή τύχη στην Εθνική. Και καλή ανακάλυψη του εαυτού της.