Οι στιγμές που νίκησαντον χρόνο

Αλλες είναι ασπρόμαυρες. Κάποιες κιτρινισμένες από τον χρόνο σαν τα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα. Ολες, ωστόσο, σημαδεύουν τα καλοκαίρια μας. Της εφηβείας, της νιότης, τα χρόνια ενός μεσήλικου ή κάποιου άλλου που μεγάλωσε και θυμάται τα Παγκόσμια Κύπελλα σαν ρολόι του χρόνου. Φωτογραφίες από το παρελθόν, συνεπώς. Αν μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, οι συγκεκριμένες έξι μοιάζουν με την εγκυκλοπαίδεια έξι διαφορετικών Μουντιάλ!

n Το 1950 στη Βραζιλία, ο τελικός ονομάστηκε περιπαικτικά «Μαρακανάζο»! Το κάζο στο Μαρακανά. Εκεί, ο Γκίτζια της Ουρουγουάης (σκόρερ του 2-1) έγινε εθνικός ήρωας για τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής, ενώ αντίστοιχα ο (γκολκίπερ) Μπαρμπόσα θεωρήθηκε αποδιοπομπαίος τράγος. «Προδότη της Βραζιλίας» τον αποκαλούσαν ακόμη και έπειτα από δεκαετίες. Ολη η Βραζιλία δάκρυσε για το χαμένο τρόπαιο, η ήττα έφερε αυτοκτονίες, αλλά συνάμα προσγείωσε απότομα τους αλαζόνες Βραζιλιάνους που χόρευαν σάμπα και τελικά την πάτησαν.

n Το ’54 είχαμε το θαύμα της Βέρνης. Η Δυτική Γερμανία επέστρεψε από τις στάχτες του Παγκοσμίου Πολέμου και μολονότι ξεφτιλίστηκε στη φάση των ομίλων από τους Ούγγρους με το εκκωφαντικό 8-3(!), πήρε ρεβάνς στον τελικό με νίκη 3-2. Και σήκωσε την κούπα, έστω κι αν ορισμένοι ακόμη και σήμερα πετούν ατάκες περί ντοπαρίσματος γερμανών ποδοσφαιριστών. Ακόμη κι έτσι, η Ουγγαρία του Πούσκας και του Κότσιτς, του Χιντεγκούτι και του Τσίμπορ, θεωρείται μια βασίλισσα δίχως στέμμα.

n Μια άλλη ομάδα-φαινόμενο που δεν κατέκτησε τρόπαιο Μουντιάλ ήταν η Βραζιλία του 1982, σούπερ θεαματική αλλά την πλήγωσε ο Πάολο Ρόσι. Το ’70 όμως η ταξιαρχία του αξεπέραστου Πελέ σε ραντεβού που γίνονταν ντάλα μεσημέρι (ένεκα της τηλεοπτικής μετάδοσης) στο Μεξικό, θριάμβευσε στον τελικό με 4-1 απέναντι στην Ιταλία. Η υπερηχητική Βραζιλία και η παρέα του Πελέ (Κάρλος Αλμπέρτο, Ζέρσον, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Πιάτσα) παρέδωσαν μαθήματα ποδοσφαίρου και ο κορυφαίος παίκτης πανηγύρισε τρεις κατακτήσεις του βαρύτιμου τροπαίου.

n Η διοργάνωση του ’78 μένει στη μνήμη για τα εκατοντάδες άσπρα χαρτάκια που σκέπαζαν το χορτάρι στα γήπεδα της Αργεντινής και επίσης για τα μακριά μαλλιά κάτι αλέγκρο τύπων όπως ήταν ο Λούκε, ο Πελέ, ο Φιγιόλ. Η (γηπεδούχος) Αργεντινή ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλοπάτι, ο κόσμος χόρευε εκστασιασμένος τάνγκο στο Μπουένος Αϊρες, ωστόσο οι ουδέτεροι παρατηρητές έβλεπαν κάτι διαφορετικό: ακριβώς 44 χρόνια μετά τον Μουσολίνι, ένας δικτάτορας όπως ο Βιντέλα βρήκε την ευκαιρία μέσω του ποδοσφαίρου να κάνει προπαγάνδα. Το 6-0 επί του Περού, ένα αποτέλεσμα-σκιά στη διοργάνωση, συζητείται ακόμη και σήμερα και η Αργεντινή είχε τα πάντα στο πλευρό της για να φτάσει μακριά. Τα κατάφερε!

n Ουδέποτε κάποιος παίκτης σημάδεψε τόσο ένα Μουντιάλ όσο ο  Μαραντόνα το 1986 στο Μεξικό. Το λιοπύρι ήταν ξανά δυνατό, τα σομπρέρο είδος πρώτης ανάγκης και ο Ντιεγκίτο πήρε από το χέρι κάτι αντιτουριστικούς παίκτες (όπως ο Κουτσιούφο ή ο Τζιούστι) και τους έφτασε στη νίκη (3-2) επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό. Νωρίτερα, ο Μαραντόνα έβαλε γκολ με το χέρι στους Αγγλους («το χέρι του Θεού»!), ένα ακόμη όπου πέρασε σαν σταματημένη όλη την άμυνα, ενώ κάτι αντίστοιχο έκανε και απέναντι στο Βέλγιο!

n Το 2006 στη Γερμανία, η υπογραφή δεν μπήκε από τους θριαμβευτές, αλλά από έναν χαμένο: τον Ζινεντίν Ζιντάν. Ο Γάλλος με τις ρίζες από την Αλγερία θέλησε να πανηγυρίσει στο φινάλε μιας λαμπρής καριέρας και κατάφερε να περάσει στην Ιστορία από τρεις κεφαλιές! Τα δύο γκολ στον τελικό του ’98 στο Παρίσι (3-0 τη Βραζιλία) και την αψυχολόγητη κουτουλιά στον Ματεράτσι στον τελικό Γαλλίας – Ιταλίας. Ο Ζιζού άφησε τους Πετεινούς χωρίς τον αρχηγό τους, η ομάδα έπαθε σοκ και ηττήθηκε στα πέναλτι από τους Ιταλούς.