Ανάμεσα στο πολιτικό κόστος και στην πρέσα των μεταρρυθμίσεων

Η ζωή τον τελευταίο χρόνο δεν ήταν εύκολη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα γίνει ευκολότερη μετά τον ανασχηματισμό, παρότι το υπουργείο του έμεινε αλώβητο – σε όλες τις θέσεις της πολιτικής ηγεσίας – μέσα σε ένα σκηνικό σαρωτικών αλλαγών.

Μπορεί ο διακαής πόθος για έναν υπουργικό θώκο να εκπληρώθηκε ύστερα από μια δεκαετία στα βουλευτικά έδρανα, αλλά γνωρίζει καλά ότι η καρέκλα του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης είναι όντως ηλεκτρική.

Την περασμένη Κυριακή, μία ώρα πριν από το ανασχηματισμό, δεν αισθανόταν σίγουρος ότι το όνομά του θα βρισκόταν στη σύνθεση και του νέου Υπουργικού Συμβουλίου – αναγκάστηκε ο ίδιος να τηλεφωνήσει στο Μέγαρο Μαξίμου για να λάβει τη διαβεβαίωση ότι παραμένει.

Μπορεί να έδωσε τη δική του προσωπική μάχη για να ξεφύγει από τη σκιά της Ντόρας Μπακογιάννη και μετά την εκλογή Σαμαρά στο τιμόνι της ΝΔ να ακολούθησε αντίθετη ρότα από εκείνην της μεγάλης αδελφής του, αλλά μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα αρνητισμού για την οικογενειοκρατία στην πολιτική δεν ήταν εύκολο να βρει τον δικό του ζωτικό χώρο.

Το γεγονός ότι βρήκε μια θέση στην κυβέρνηση επί πρωθυπουργίας Σαμαρά μάλλον αποδεικνύει ότι στην πολιτική τίποτε δεν είναι αδύνατον. Τα δυσκολότερα για τον 46χρονο υπουργό ήρθαν μετά την ορκωμοσία σε ένα πόστο που συνδέεται με το πιο σκληρό κομμάτι του Μνημονίου: τις απολύσεις στο Δημόσιο.

Το πρόβλημα για τον Κυριάκο, ωστόσο, δεν είναι ότι χρεώνεται το πολιτικό κόστος από τη δημιουργία μιας στρατιάς ανέργων και το βαρύ κοινωνικό φορτίο που τις συνοδεύουν. Αλλά ότι κρίνεται και από τις καθυστερήσεις όσων υπουργών καλούνται να συμπληρώσουν τις λίστες των απολυμένων. Το ότι πρωταγωνιστεί στην πρώτη ενδοκυβερνητική διαμάχη μετά τον ανασχηματισμό δεν είναι συμπτωματικό – το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες.

10.000 ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ. Για τον προκάτοχό του, Αντώνη Μανιτάκη, το παιχνίδι των καθυστερήσεων – μέσω κινητικότητας, αξιολόγησης και πρόωρων συνταξιοδοτήσεων – ήταν μάλλον μια προαποφασισμένη τακτική με την ηγεσία της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ο Κυριάκος δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Το χρονοδιάγραμμα της διαθεσιμότητας και των απολύσεων είχε κλειδώσει πριν αναλάβει το υπουργείο. Και για τους πρώτους 4.000 που είδαν την πόρτα της εξόδου βοήθησαν η ΕΡΤ, οι σχολικοί φύλακες, οι αμυντικές βιομηχανίες. Τώρα πρέπει να βρει άλλες 10.000 απολύσεις ώς το τέλος του 2014 -ακριβέστερα, να βρει τα υπουργεία που θα «ματώσουν» και να πείσει τους αρμόδιους υπουργούς να αποφύγουν το κατενάτσιο.

Ο Γιάννης Μιχελάκης, που ανόρεκτα μετρούσε τους υπαλλήλους στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, ή ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, που έκανε τις δικές του μετρήσεις για τους υπαλλήλους των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, δεν είναι πλέον στην κυβέρνηση. Και στην πρώτη κόντρα με τον Ανδρέα Λοβέρδο έχει το πάνω χέρι. Η στήριξη του Μαξίμου είναι ενθαρρυντική για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αρκεί να διαρκέσει.