Η ανάσταση του εμποράκου

Οδός Βουλής 8-10. Μια μεγάλη επιγραφή από λευκή κιμωλία στην άσφαλτο σβήνει σιγά σιγά από τα πατήματα των περαστικών ενώ τα φώτα που πέφτουν πάνω της από τις κολόνες της ΔΕΗ κάνουν τη σκόνη των γραμμάτων που διαλύονται να μοιάζει με χιόνι. Στη γειτονική στοά, τα καταστήματα που μέχρι πρότινος ήταν εγκαταλειμμένα έχουν σηκώσει και πάλι τα ρολά τους. Χίπστερ κάθε ηλικίας εξερευνούν τους εσωτερικούς τους χώρους που τώρα έχουν παραγεμιστεί με σχέδια και πολύχρωμες αφηρημένες κατασκευές από χαρτί, ξύλο, πλαστικό και ύφασμα. Οι δε βιτρίνες τους φωτίζονται με παλιές πινακίδες από νέον και πλέξιγκλας που κρέμονται από την οροφή και παραπέμπουν στη δεκαετία του 1980.

Τα «Ιχνη εμπορίου», η πρωτοβουλία για την ενεργοποίηση της Στοάς Εμπόρων που παραμένει ανενεργή για περισσότερα από 20 χρόνια, έδωσαν και πάλι ζωή στον κενό χώρο που ενώνει στην πραγματικότητα τις παρυφές του εμπορικού τριγώνου της πόλης με την καρδιά του. Η στοά που οδηγεί στην οδό Λέκκα είναι έργο του Μεσοπολέμου και φέρει την υπογραφή των αρχιτεκτόνων Λεωνίδα Μπόνη (Θέατρο Rex) και Εμμανουήλ Λαζαρίδη (Μνημείο Αγνωστου Στρατιώτη). Ανήκει στο Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων αλλά η μετακίνησή της στην Ακαδημίας, το 2006, την καταδίκασε σε οριστική ερήμωση. «Αποτελεί σύμβολο της εξαφάνισης του μικροεμπορίου, της δεξιοτεχνίας αλλά και της παρακμής της δημόσιας διοίκησης, ενώ αφήνει πίσω της ίχνη μιας παλιάς κοινωνικής δομής και μιας Αθήνας που τείνει να χαθεί» αναφέρουν οι αρχιτέκτονες Χάρης Μπίσκος και Μάρθα Γιαννακοπούλου που έχουν αναλάβει τον σχεδιασμό και την επιμέλεια της παρέμβασης.

Από τις 9 Μαΐου 12 πολυσυλλεκτικές καλλιτεχνικές ομάδες της Αθήνας έχουν «καταλάβει» τα άδεια καταστήματα με σκοπό να τα μετατρέψουν σε εργαστήρια παραγωγής νέων δραστηριοτήτων και εικαστικών ιδεών. Ετσι, το άλλοτε πρατήριο σιγαρέτων έχει μετατραπεί σε χώρο μαθημάτων πλεξίματος από την ομάδα «Full me, fool me» ενώ το παλιό φωτογραφείο έγινε «Φωτοbooth».

Το κατάστημα με αριθμό 4, που στο παρελθόν λειτουργούσε ως μανάβικο, έως τις 15 Ιουνίου οπότε ολοκληρώνεται η έκθεση αποτελεί την έδρα της ομάδας Mέσω και έχει γεμίσει με ασπρόμαυρες κατασκευές σε ακαθόριστα σχήματα. «Αποφασίσαμε να βάλουμε σε μια ομάδα ανθρώπους με εντελώς διαφορετικά ενδιαφέροντα και να δουλέψουμε πάνω σε ένα κοινό σημείο που είναι το μοτίβο και πώς αυτό επαναλαμβάνεται μέσα σε μια χαοτική Αθήνα, η οποία δεν έχει κάποια συγκεκριμένη δόμηση. Συλλέξαμε τα σχέδια μέσα από φωτογραφίες στο Instagram, τα μελετήσαμε, τα αποδομήσαμε και στη συνέχεια τα επαναπροσδιορίσαμε» αναφέρει η Αλεξάνδρα Στάη, μέλος της ομάδας.

Το κέντρο της πόλης μέσα από το πρίσμα του εμπορίου υφασμάτων είδε η ομάδα Αρχιτεκτονική Χωρίς Σύνορα. Γι’ αυτό έντυσε τους τοίχους του καταστήματός της «Athens by fabric» με μια λευκή μακέτα στην οποία αποτυπώθηκαν όλες οι γειτονιές της περιοχής. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε με ένα κολάζ υφασμάτων και διαφορετικών ραφών που συνθέτουν τον χάρτη της Αθήνας. «Τα καταστήματα με τα υφάσματα έχουν δώσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στους δρόμους του Κέντρου και έτσι στη διαμόρφωση του καταστήματος αποδώσαμε με ύφασμα κάποια κομμάτια της πόλης» δηλώνει η Μαρία Μαυρίκου που συμμετέχει στο πρότζεκτ.

«Ονομα στον φόβο μας»
Ιδιαίτερο χρώμα στη στοά δίνει το κατάστημα «Ιχνη φόβου». Εκεί η ομάδα Oper(o) έστησε έναν χώρο-καμβά στον οποίο αποτυπώθηκαν εικαστικές παρεμβάσεις από πολλούς καλλιτέχνες. Στα εγκαίνια της έκθεσης έδωσαν μια ιδιαίτερη παράσταση με κύριο θέμα τον φόβο που βασίστηκε σε πληροφορίες που συνέλεξαν από τον κόσμο αλλά και στην έμπνευση των συνεργαζόμενων δημιουργών. «Το σημαντικό για μας είναι να αντιληφθούμε ό,τι φοβόμαστε, να το ονοματίσουμε, για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να το ξεπεράσουμε» τονίζει η Ειρήνη Γεωργαλάκη, σκηνοθέτρια της παράστασης.