Μουντιάλ ημέρα #3: Ο κομπλεξισμός και η μεμψιμοιρία στον απόλυτο βαθμό…

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Εθνικής τα τελευταία 12 χρόνια, πέραν βεβαίως της ανεπανάληπτης κατάκτησης του Euro, είναι ότι για πρώτη φορά έχει δημιουργήσει ένα κοινό που αγαπά και υποστηρίζει την ομάδα. Το διαπιστώσαμε κατά τη διάρκεια της πορείας προς το Μουντιάλ, οπότε σε παιχνίδια δίχως ενδιαφέρον και με αντιπάλους αντιεμπορικούς και… αντιποδοσφαιρικούς, όπως είναι το Λιχτενστάιν, στις εξέδρες του Γ. Καραϊσκάκης βρίσκονταν περισσότεροι από 25.000 φίλαθλοι.

Κάποτε δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο να αποθεωθεί ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού στην έδρα του Ολυμπιακού, έστω και σε ματς της Εθνικής. Το ζήσαμε με τον Καραγκούνη να ξεσηκώνει ένα ολόκληρο γήπεδο.

Επί χρόνια, ανάλογα με την έδρα της Εθνικής, οι οπαδοί της μιας ή της άλλης ομάδας φρόντιζαν να αποδοκιμάζουν τους παίκτες που αγωνίζονταν σε αντιπάλους στέλνοντας το μήνυμα ότι σημασία δεν έχει η Εθνική αλλά ο σύλλογος. Πόσες και πόσες φορές, οπαδοί του Παναθηναϊκού δεν πίεζαν τους «πράσινους» διεθνείς για να αποχωρήσουν από την Εθνική επειδή η ΕΠΟ «έσφαζε» το Τριφύλλι μέσω της διαιτησίας. Το ίδιο βλέπουμε τώρα να συμβαίνει και από πλευράς Ολυμπιακού στο μπάσκετ…

Αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία πάντως παραμένει ακόμη κολλημένη στο μυαλό αρκετών όπως και η έλλειψη σεβασμού και εκτίμησης σε μια ομάδα, η οποία, έστω κι αν δεν παίζει καλά, τουλάχιστον δεν σε απογοητεύει ως προς τον χαρακτήρα, το πάθος και τη νοοτροπία με την οποία αγωνίζεται.

Με αφορμή τους περισσότερους από 1.000 Βραζιλιάνους που βρέθηκαν στις εξέδρες του γηπέδου Μπατιστάο στο Αρακαζού για να δουν από κοντά την προπόνηση της Ελλάδας, πήρε το μάτι μου ορισμένα σχόλια κάτω από τη σχετική είδηση σε διάφορα σάιτ και ξαναθυμήθηκα ότι ο κάφρος παραμένει κάφρος και ο κομπλεξικός κομπλεξικός. «Πήγαν οι Βραζιλιάνοι για να μάθουν μπαλίτσα από τους Ελληνες» έγραφε ο ένας, «Δάκρυσαν με τους παιχταράδες μας ο άλλος», «Κολλύρια μύρισαν;» ρωτούσε ένας τρίτος. Κι αυτά είναι μερικά από τα πιο ευγενικά που γράφτηκαν.

Κι έρχεσαι εσύ να αναρωτηθείς: Είσαι Ελλάδα, δεν υπήρχες στον ποδοσφαιρικό χάρτη ως εθνική ομάδα προ 2004, πήρες το Euro στην Πορτογαλία, έπαιξες σε άλλα δύο Euro παίρνοντας και μια πρόκριση στους «16», συμμετείχες στα δύο τελευταία Μουντιάλ (ενώ προηγουμένως είχες παίξει ένα στα 17, όπου ξεφτιλίστηκες κιόλας), δεν δέχεσαι γκολ ούτε με αίτηση, χάνεις με το ζόρι, έχεις γίνει υπολογίσιμη ποδοσφαιρική δύναμη στο παγκόσμιο στερέωμα, και κράζεις την Εθνική επειδή δεν μπορεί να παίξει λίγο καλύτερο ποδόσφαιρο ή γιατί δεν έχει στο ρόστερ της τους παιχταράδες της Βραζιλίας και της Ισπανίας;

Ο κομπλεξισμός και η μεμψιμοιρία στον απόλυτο βαθμό…