Εθνική ομάδα: Οι Gregos τους έφεραν το χαμόγελο

Την ώρα που εντείνονται οι αντιδράσεις στις μεγαλουπόλεις της Βραζιλίας για τη διεξαγωγή ενός δαπανηρού Παγκοσμίου Κυπέλλου σε μια χώρα που μαστίζεται από φτώχεια, ανεργία, εγκληματικότητα, αλλά και σημαντικές ελλείψεις σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παιδεία, σε μια κουκκίδα του χάρτη βορειοανατολικά του Ρίο ντε Ζανέιρο και του Σάο Πάολο, οι κάτοικοι αισθάνονται υπερήφανοι που συμμετέχουν (εμμέσως) στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή του πλανήτη, έστω κι αν ο τόπος τους δεν επελέγη από την οργανωτική επιτροπή του Μουντιάλ ως venue (τόπος διεξαγωγής αγώνων). Το Αρακαζού, μια πόλη 600.000 κατοίκων, ζει το όνειρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου μέσω της Εθνικής Ελλάδας και δεν δείχνει ουδεμία επιθετική διάθεση απέναντι στην αποστολή της Γαλανόλευκης (όπως συνέβη επί παραδείγματι με άλλες αποστολές εθνικών ομάδων, ακόμη και της Βραζιλίας, σε άλλες πόλεις). «Οι Ελληνες μας τίμησαν με την παρουσία τους και εμείς θα τους υποστηρίζουμε κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης» μας είπαν πολλοί από τους ντόπιους, οι οποίοι όπως όλοι οι Βραζιλιάνοι λατρεύουν το ποδόσφαιρο.

«Είναι μεγάλη τιμή για εμάς η έλευση της Ελλάδας στα μέρη μας, της χώρας από την οποία προήλθαν ο ολυμπισμός και η δημοκρατία» ανέφερε ένας από τους ελάχιστους ντόπιους που μιλούν τα αγγλικά σε ικανοποιητικό επίπεδο και εργάζεται στον τομέα του τουρισμού, ενώ ένας σερβιτόρος πρόσθεσε ότι «οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2004 διάλεξαν εμάς από τόσες άλλες πόλεις της Βραζιλίας και εμείς διαλέγουμε να είμαστε μαζί τους στο τουρνουά». Οσο για τον πρόσχαρο ηλικιωμένο ταξιτζή που μας μετέφερε από το ξενοδοχείο στο γήπεδο Μπατιστάο, όπου προπονείται η Εθνική, το πήγε ακόμη παραπέρα: «Η Ελλάδα πρωταθλήτρια κόσμου!» φώναζε και ξαναφώναζε με ενθουσιασμό εικοσάρη, κι όταν προσπαθήσαμε να τον επαναφέρουμε στην τάξη λέγοντάς του ότι «η Βραζιλία είναι το φαβορί», εκείνος απάντησε: «ΟΚ, τότε ας συναντηθούμε στον τελικό κι ας νικήσει ο καλύτερος. Αρκεί να μην είναι εκεί η Αργεντινή»…

Το κλίμα για την εθνική ομάδα είναι ιδιαίτερα φιλικό. Δεν είναι μόνο η θερμή υποδοχή που επεφύλαξε η τοπική κυβέρνηση κατά την άφιξη της ομάδας, παρουσία αρκετών επισήμων, ενός συγκροτήματος καποερίστας που τραγουδούσαν και χόρευαν και σχολείων με παιδάκια που κρατούσαν ελληνικές σημαίες και φορούσαν μπλουζάκια με την αναγραφή «καλώς ήρθατε» στα ελληνικά, αλλά και η παρουσία δεκάδων απλών ανθρώπων που έσπευσαν μέρα μεσημέρι να χειροκροτήσουν, να φωτογραφίσουν και να δουν από κοντά τον Καραγκούνη, τον Σαμαρά, τον Μήτρογλου, τον Κονέ (αυτοί γνώρισαν τη μεγαλύτερη αποθέωση) αλλά και τους υπόλοιπους διεθνείς. Μια 60χρονη κυρία πάντως, βλέποντας τους περισσότερους παίκτες να μη σκάνε ούτε χαμόγελο, λόγω της ταλαιπωρίας που είχαν υποστεί το προηγούμενο 24ωρο, εξέφρασε το παράπονό της λέγοντας: «Αυτοί εδώ είναι πολύ σοβαροί», ενώ μια άλλη πρόσφερε στον Τζαβέλλα ένα φυλαχτό.

Το διαπιστώνεις πάντως σε κάθε έκφανση της ζωής, που κατά τα άλλα κυλάει χαλαρά, αργά, σχεδόν βασανιστικά σε τούτον τον τόπο, ότι η έλευση της Γαλανόλευκης δίνει λίγο χρώμα στην ανιαρή (σε μεγάλο βαθμό και μίζερη) και σίγουρα δύσκολη καθημερινότητα των κατοίκων του Αρακαζού, οι περισσότεροι εκ των οποίων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Το ξενοδοχείο της Εθνικής αποτελεί πόλο έλξης για αρκετό κόσμο, που όμως παρακολουθεί εξ αποστάσεως τις κινήσεις των διεθνών, λόγω της ισχυρής αστυνομικής δύναμης που βρίσκεται νυχθημερόν περιμετρικά και εντός του κτιρίου. Παιδάκια περιμένουν υπομονετικά επί ώρες ατελείωτες μήπως τύχει και βγει για βόλτα στον κεντρικό δρόμο κάποιος παίκτης, προκειμένου να αποσπάσουν ένα αυτόγραφο, μια φωτογραφία, μια χειραψία ή κάποιο αναμνηστικό.

Η Ελλάδα μπήκε για τα καλά στη ζωή των ντόπιων και έγινε το talk of the town τουλάχιστον μέχρι τις 24 Ιουνίου, όταν ολοκληρώνονται οι αγώνες του γ’ ομίλου. Οπου κι αν περπατάς στους δρόμους νιώθεις τα βλέμματα των Βραζιλιάνων να πέφτουν πάνω σου. Ακούς να σχολιάζουν κάτι για τους Gregos (Ελληνες), ενώ πολλοί εξ αυτών προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα, είτε για να ρωτήσουν κάτι για την Εθνική, είτε για να ζητήσουν κάποιο ενθύμιο της ομάδας, είτε απλώς για να εκφράσουν τη χαρά τους που μια μουντιαλική αποστολή προετοιμάζεται ενόψει της μεγάλης μάχης στα εδάφη τους. Οσο κι αν ακούγεται περίεργο, η Ελλάδα πρόσφερε λίγο χαμόγελο σε καθημερινούς ανθρώπους που ζουν δύσκολα, αλλά νιώθουν υπερήφανοι για τον τόπο τους έστω κι αν δεν έχει τη λάμψη ενός Ρίο ντε Ζανέιρο.