[Ανάλυση] Ασκήσεις χημείας

Ηταν ένας ανασχηματισμός με βαθύ το αποτύπωμα των διπλών εκλογών. Το Μαξίμου φρόντισε να απομακρύνει υπουργούς που εκτίμησε ότι έβλαψαν το εκλογικό σκορ της Νέας Δημοκρατίας. Η ηγεσία του ΠαΣοΚ, από την άλλη, φρόντισε να επουλώσει εσωκομματικά τραύματα και να κρατήσει ισορροπίες – εξού και η βεντάλια των επιλογών άνοιξε από τον βενιζελικό Κουκουλόπουλο μέχρι τον κατά κάποιο τρόπο παπανδρεϊκό Ντόλιο.

Ηταν όμως και ένας ανασχηματισμός που φέρει τα ίχνη μελλοντικών εκλογικών στοχεύσεων. Τέτοιες σκοπιμότητες μαρτυρούν η υπερ-εκπροσώπηση της νεο-λαϊκής Δεξιάς των παραθύρων αλλά και κάποιες νέες είσοδοι από την πιο συντηρητική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας.

Στην προσπάθεια να καλυφθούν αυτά τα ακροατήρια πρέπει να αποδώσει κανείς και τις πιο ριψοκίνδυνες επιλογές.

Με εφόδια μισή κοινοβουλευτική θητεία (και ένα πρωτάθλημα με την ΑΕΚ) ο Βασίλης Κικίλιας αναλαμβάνει το εύφλεκτο χαρτοφυλάκιο της Δημόσιας Τάξης. Προφανώς εκτιμήθηκε ότι πρόκειται για πρόσωπο με «γκελ» στο ακροατήριο των αστυνομικών που τείνει να σαγηνευτεί από τις σειρήνες της Χρυσής Αυγής. Η επιχειρησιακή επάρκεια του Κικίλια σε ένα υπουργείο που χειρίζεται λεπτά θέματα, όπως η τρομοκρατία, μένει να φανεί. Για τη στελέχωση του υπουργείου Εσωτερικών, ο κλήρος έπεσε στον Αργύρη Ντινόπουλο. Ο Ντινόπουλος ανήκει σε εκείνα τα στελέχη που έχουν γράψει πολλές εργατοώρες υπερασπιζόμενα την πολιτική της κυβέρνησης στον τηλεοπτικό αέρα. Ως πρώην δήμαρχος Βριλησσίων έχει, πάντως, και αυτοδιοικητική εμπειρία. Αυτή η φυλή – των τηλεοπτικών που μιλάνε «στην ψυχή της παράταξης» – κυριαρχεί στη λίστα των νέων υπουργών. Περιλαμβάνει τον παλαίμαχο καρατερίστα Γεράσιμο Γιακουμάτο (υφυπουργός Ανάπτυξης), την πάντοτε έτοιμη για τηλεμαχία Κατερίνα Παπακώστα (υφυπουργός Υγείας) και, βεβαίως, τη νέα κυβερνητική εκπρόσωπο Σοφία Βούλτεψη.

Από τους σαράντα πέντε του νέου – όχι μικρού ούτε ευέλικτου – σχήματος, δύο περιπτώσεις θα μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει ως συμβολικές. Περιπτώσεις ενδεικτικές των διαχρονικών αξιών που σχημάτιζαν και σχηματίζουν τις κυβερνήσεις.

Πρώτη περίπτωση, ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης. Εδώ το πρόσωπο δεν είχε ποτέ σημασία. Σημασία έχει μόνο ο θεσμός. Ο θεσμός που εξαντλείται στην τοπικιστική εμβέλεια της κούφιας σφραγίδας του υπουργείου.

Δεύτερη και ενδεικτικότερη περίπτωση είναι του Αθανάσιου Τσαυτάρη. Δύσκολα θα ισχυριστεί κάποιος ότι ο Τσαυτάρης ήταν ανεπαρκής στην υπουργική δουλειά του. Δεν απεπέμφθη ως ανίκανος. Απεπέμφθη ως κομματικά ανωφελής.

Συμπέρασμα: Η νέα κυβερνητική μηχανή έχει περισσότερα καθαρόαιμα κομματικά άλογα – μπλε και πράσινα. Εξαιρουμένου του υπουργείου Οικονομικών, δεν είναι ένας σχηματισμός εργασίας. Είναι μια εξίσωση βγαλμένη από τις κάλπες.