Προπόνηση με όργανα του 2004!

Αθήνα, 2004. Ο Δημοσθένης Ταμπάκος ανεβαίνει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στους κρίκους και η ελληνική γυμναστική (όπως και ο ελληνικός αθλητισμός γενικότερα) έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Αγιος Κοσμάς, 2014. Ο Λευτέρης Κοσμίδης έχει κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Σόφιας και στις ασκήσεις εδάφους, επιτυγχάνοντας έναν άθλο καθώς προπονείται – όπως και οι συναθλητές του – σε όργανα του 2004 τα οποία δεν πληρούν τις νέες προδιαγραφές των αθλημάτων!

Δέκα χρόνια μετά, η λάμψη των Ολυμπιακών Αγώνων έχει ξεθωριάσει πλέον και το μόνο που έχουν να θυμούνται οι πρωταθλητές μας είναι οι μαγικές εκείνες ημέρες του Αυγούστου σε μια άλλη όμορφη Ελλάδα. Ο Λευτέρης Κοσμίδης έχασε στις λεπτομέρειες το χρυσό μετάλλιο στο έδαφος, ενώ ο Λευτέρης Πετρούνιας – που αδικήθηκε φανερά στον τελικό – έμεινε στην 5η θέση στους κρίκους. Και οι δύο, όπως και ο Βλάσης Μάρας που επανήλθε δριμύτερος, αλλά και τα άλλα παιδιά προετοιμάζονται σε συνθήκες που δεν θυμίζουν σε τίποτα το ολυμπιακό όνειρο.

«Η επιτυχία του Λευτέρη είναι τεράστια, είναι ένας πραγματικός άθλος, αν αναλογιστούμε ότι εδώ και πάνω από έναν χρόνο δεν έχει ταπί νέων προδιαγραφών για να προπονείται. Οι τρεις τελευταίοι μήνες ήταν πολύ κουραστικοί ψυχολογικά, γιατί έπρεπε να τον πείσω ότι μπορεί να πάρει ένα μετάλλιο εδώ. Το καταφέραμε, αλλά θα είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί κάτι τέτοιο με τις ίδιες συνθήκες» είπε με πίκρα ο προπονητής του Γιώργος Αγγέλου μετά τον αγώνα.

Ενα επαγγελματικό σετ οργάνων γυμναστικής που καλύπτει τις απαιτήσεις μιας εθνικής ομάδας (σε ένα όμως γήπεδο) κοστίζει περί τα 130.000 ευρώ, αλλά ποιος να τα πάρει όταν εδώ η ομοσπονδία πληρώνει μερίδιο ακόμα και στην υποτυπώδη θέρμανση στο γυμναστήριο, το οποίο παραλαμβάνει χωρίς όργανα, εντελώς γυμνό.

«Εδώ έχουμε δύο βατήρες και τους κρύβουμε όταν τελειώνει η προπόνηση της Εθνικής για να μην τους χρησιμοποιήσουν οι αθλητές των σωματείων που θα έχουν προπόνηση και να μη φθαρούν νωρίτερα. Τα παιδιά προπονούνται ακόμα με όργανα από το 2004, όταν στο εξωτερικό έχει αλλάξει το επίπεδο. Ο Κοσμίδης, για παράδειγμα, κατά την έξοδό του στο παλαιό ταπί το οποίο έχει χάσει την ελαστικότητά του και τον “πετάει”, χάνει ένα 0,30 στη βαθμολογία» λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της ΕΓΟ Θανάσης Βασιλειάδης, που γνωρίζει όπως και οι προπονητές των αθλητών ότι αυτό το κόψιμο του βαθμού μπορεί να αλλάξει ακόμα και το χρώμα του μεταλλίου.

Αλλά για ποια όργανα μιλάμε, όταν ήδη έχουν ειδοποιηθεί οι αθλητές ότι πρέπει να φύγουν μέσα στο καλοκαίρι από τον Αγιο Κοσμά αφού καταργούνται οι αθλητικές εγκαταστάσεις.

«Στις αποστολές στο εξωτερικό οι ξένοι αθλητές δεν πιστεύουν τον τρόπο με τον οποίο προετοιμάζονται οι δικοί μας και κάποιες φορές γελούν και μας λένε: “Μα πώς τα καταφέρνετε;”. Ε, με το 1821, αφού τελικά το μόνο που έχει μείνει στα δικά μας παιδιά είναι αυτή η ψυχή και το φιλότιμο. Ειλικρινά δεν φανταζόμουν 10 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες τέτοιες εικόνες. Θα τα είχα παρατήσει γιατί δεν μπορείς να βλέπεις να σβήνει ο αθλητισμός στα χέρια σου» καταλήγει ο Θανάσης Βασιλειάδης.

Τελευταίο αλλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα: οι ξένες αποστολές στο Ευρωπαϊκό είχαν κανονικό ιατρικό τιμ και οι δικοί μας τον μοναδικό εθελοντή γιατρό εδώ και πέντε χρόνια, Οδυσσέα Παξινό, που μαζί με τον Γιάννη Παππά στη Θεσσαλονίκη καλύπτουν αφιλοκερδώς τις ανάγκες των αθλητών.