ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Η παροιμιώδης φράση του Μποδοσάκη «εμείς είμαστε με το γκουβέρνο»  στοιχειώνει διαχρονικά την επιχειρηματική τάξη και λειτουργεί ως ένας «χρυσός κανόνας» για το ελληνικό κεφάλαιο. Ελάχιστοι  θυμούνται τη συνέχειά της: «Εμείς οι βιομήχανοι πρέπει να βάζουμε πλάτη στις κυβερνήσεις όταν φροντίζουν την προκοπή του τόπου».

Στα χρόνια του Μνημονίου οι μεγάλες επιχειρήσεις στάθηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη αλλού – για παράδειγμα στη γειτονική Ιταλία – οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας δεν στρατεύθηκαν για την υπέρβαση της κρίσης: οι επενδύσεις πάγωσαν, οι τάσεις εκπατρισμού των επιχειρήσεων εντάθηκαν. 

Εχοντας πίσω τους μία χρυσή δεκαετία υπερκερδών, οι περισσότεροι επιχειρηματίες αρνήθηκαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να μειώσουν τις επιπτώσεις της κρίσης τόσο στις επιχειρήσεις τους όσο και στους εργαζομένους.

Αντίθετα: όλο αυτό το διάστημα ο ΣΕΒ εξέπεμπε δημοσίως φιλεργατικές ρητορείες, ενώ κάτω από το τραπέζι διεκδικούσε από την τρόικα όλο και μεγαλύτερο ψαλίδισμα των αμοιβών και των εργασιακών δικαιωμάτων. 

Η στάση αυτή δεν είναι ανεξήγητη – έχει να κάνει με τη φύση του μεγαλύτερου μέρους του ιδιωτικού τομέα στη χώρα μας: όπως είναι γνωστό, το Δημόσιο ήταν – και σε μεγάλο βαθμό παραμένει – ο βασικότερος πελάτης του ιδιωτικού τομέα.

Αυτό εξηγεί και την επιχείρηση δημοσίων σχέσεων του ΣΕΒ τόσο «με το γκουβέρνο» όσο και με την αξιωματική αντιπολίτευση, μετά τη νίκη της στις ευρωεκλογές. Από τη στιγμή που οι δυναμικές, νέες επιχειρήσεις – οι οποίες δεν έχουν σχέση με το Δημόσιο – δεν εκπροσωπούνται στον ΣΕΒ, είναι απολύτως φυσιολογικοί οι χαριεντισμοί με την πολιτική τάξη. 

Δυστυχώς για τον ΣΕΒ και ευτυχώς για την κοινωνία όλα αυτά έχουν πάψει να έχουν προοπτική: η Ελλάδα που θα βγει από την κρίση δεν θα έχει σχέση με το πελατειακό κράτος που γνωρίσαμε. Στο μέλλον, όποιος θέλει να έχει κέρδη θα πρέπει να αναλαμβάνει και το ρίσκο – και οι δημόσιες σχέσεις δεν έχουν το παραμικρό ρίσκο!