Καταρρίπτοντας τα στερεότυπα
Λος Αντζελες, 1971: η Μάγια Αγγέλου, με τον χαρακτηρι-στικό αφρικανικό κεφαλόδεσμό της, κρατά ένα αντίτυπο του βιβλίου της «Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί»
1 λεπτό
Ορισμένοι κριτικοί θα εξέφραζαν επιφυλάξεις για την πρόζα της, χαρακτηρίζοντάς την αβασάνιστη ή έμπλεη σολιψισμού. Δεν έχει μεγάλη σημασία, κυρίως γιατί η ίδια κατέρριπτε διαρκώς το αδυσώπητο στερεότυπο που ήθελε τις ζωές των Αφροαμερικανίδων, έστω και εκ των πραγμάτων ασήμαντες, επιστρατεύοντας ακόμα και την προφορική παράδοση των προγόνων της. Είτε οι κριτικοί είχαν δίκιο είτε όχι, η Αγγέλου είχε σίγουρα περάσει ένα μήνυμα που μάλλον συνοψιζόταν στον ώριμο ενθουσιασμό της για την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα και είχε πιθανώς ως πρώτο κίνητρο την αξιοποίηση της γοητείας της λογοτεχνίας στην αφήγηση μιας σκληρής ζωής. Οπως έγραφε, αρχικά δεν ήταν σίγουρη αν έπρεπε να το κάνει. Της το πρότεινε ο Ρόμπερτ Λούμις, μετέπειτα επιμελητής της στις εκδόσεις Random House και εκείνη αρνήθηκε συνεσταλμένα, επιθυμώντας να γίνει θεατρική συγγραφέας. «Ισως έχεις δίκιο που δεν θες, είναι σχεδόν αδύνατο να γραφτεί αυτοβιογραφία σαν λογοτεχνία» της είχε πει. «Θα αρχίσω αύριο» του απάντησε εκείνη.











