Παραλίες για όλα τα γούστα, από άκρη σ’ άκρη στα νότια προάστια της Αττικής, κατά μήκος της Παραλιακής, με φόντο την Αίγινα. Στις περισσότερες η πρόσβαση είναι ελεύθερη για τους λουομένους που μπορεί να βρουν έως και δωρεάν ξαπλώστρες – ομπρέλες στα καφέ – εστιατόρια λίγα μέτρα από το κύμα. Στις υπόλοιπες πλαζ το μπάνιο κοστίζει από 4 έως και 25 ευρώ ανά ημέρα το άτομο κατά περίπτωση, αφού εκεί και οι προσφερόμενες παροχές είναι πιο πολλές, και οι αμμουδιές πιο καθαρές. Εκεί, πάντως, ισχύουν και εκπτώσεις σε παιδιά και άλλες κατηγορίες πολιτών και δημοτών…
Δύο όψεις δείχνουν να έχουν στο σύνολό τους οι αμμουδερές ακρογιαλιές στα νότια της Αττικής. Από τη μια, τη διά γυμνού οφθαλμού «αστραφτερή» – πεντακάθαρη, κατά βάση εκεί όπου την πλαζ διαχειρίζονται εταιρείες – επιχειρηματίες. Με δαπάνη τους βάζουν, από τον χειμώνα κιόλας, ειδικά μηχανήματα που σαρώνουν κάθε λογής σκουπίδι, έως και γόπα τσιγάρου, απ’ την ακτή. Αλλοτε πάλι ρίχνουν έως και δίχτυα εκατοντάδων μέτρων μέσα στο νερό ώστε να συγκρατήσουν ό,τι θα ξέβραζε ο Σαρωνικός.
Οπως και να ‘χει, εικόνα καλή αποκομίζει κανείς αν αποφασίσει να κάνει το μπάνιο του και στις παραλίες ευθύνης των τοπικών δήμων, τις κατά τα άλλα βολικές από άποψη πρόσβασης και με λεωφορείο – τραμ – ποδήλατο. Σε μεμονωμένες, ωστόσο, περιπτώσεις ακτές έχουν αφεθεί στην τύχη τους εμφανίζοντας σημάδια εγκατάλειψης. Το λένε άλλωστε και αρκετοί από τους ίδιους τους λουομένους σε αυτές, που εξηγούν πως κατ’ ανάγκην τις προτιμούν καθώς δεν έχουν άλλη πιο κοντινή επιλογή για να δροσιστούν. Ούτε και τα χρήματα ή τη διάθεση να πληρώσουν εισιτήριο για να κολυμπήσουν. Πρέπει έτσι να ψάξουν για να βρουν μια καθαρή γωνιά ώστε να απλώσουν καταγής την πετσέτα τους, συχνά δίπλα σε πάσης φύσεως απορρίμματα που έριξαν οι προηγούμενοι ή έβγαλε η θάλασσα.
Εως και μπάρες ή διαχωριστικά συναντά κανείς στις κατά τα άλλα ελεύθερες πλαζ της Παραλιακής. Αλλού πάλι βλέπει κάγκελα, αλλού και σεκιούριτι που ξεκαθαρίζουν ότι «εδώ πρέπει να πληρώσεις για να βουτήξεις». Το σίγουρο είναι πως καπέλο κι αντηλιακό είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητα στις αμμουδιές του Λεκανοπεδίου, μια και σχεδόν παντού η υπόθεση «σκιερό μέρος – ένα δέντρο» είναι απατηλή. Εκτός πια κι αν επιλέξει κανείς την ξαπλώστρα – ομπρέλα ενός παρακείμενου χώρου εστίασης, όπου συνήθως θα πληρώσει το λιγότερο τον καφέ του.