Κρατούν τα κλειδιά του τίτλου

Ο τρίτος τελικός είναι κανόνας ότι δίνει τίτλο, καθώς το break που είχε κάνει ο Παναθηναϊκός το 1999 στον πέμπτο τελικό (ΣΕΦ) είναι η εξαίρεση στις 13 τελικές σειρές των «αιωνίων».

Σήμερα στο ΟΑΚΑ (19.45, ΝΕΡΙΤ) οι Πράσινοι θέλουν να κάνουν το 2-1 και να αγκαλιάσουν τον τίτλο. Στη δύσκολη αποστολή τους ο Αλβέρτης μπορεί να υπολογίζει και στον Γκιστ, ο οποίος, παρά τις ενοχλήσεις από το τράβηγμα, θα σφίξει τα δόντια και θα αγωνιστεί, αλλά ο παίκτης-κλειδί για τη νίκη είναι ο Ρόκο Λένι Ούκιτς.

Ο Κροάτης αποτελεί το alter ego του Διαμαντίδη στην περιφέρεια του Παναθηναϊκού και ήταν ο καταλύτης την περυσινή σεζόν στην επικράτηση του ΠΑΟ επί του Ολυμπιακού σε Κύπελλο και πρωτάθλημα. Ο Ούκιτς φέτος όμως είναι σκιά του εαυτού του και αιτία είναι ο τραυματισμός που κουβάλησε από το Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας στους αχίλλειους τένοντες.

Ο έμπειρος γκαρντ του ΠΑΟ πρέπει κυρίως να νικήσει τους πόνους που φρενάρουν κάθε ενέργειά του. «Είναι σαν κάποιος να με κλωτσά στη φτέρνα», έχει πει πρόσφατα ο Ούκιτς, ο οποίος εξαιτίας της κατάστασής του έχει χάσει σημαντικό μέρος της εκρηκτικότητας και της ταχύτητάς του. Ετσι ο Παναθηναϊκός στερείται την ικανότητά του στις διεισδύσεις (στο παιχνίδι ένας εναντίον ενός) αλλά και τη δημιουργία του, με αποτέλεσμα να εμφανίζει η ομάδα του Αλβέρτη σημαντικό πρόβλημα στην επίθεση, καθώς ο Κάρι δεν φτιάχνει παιχνίδι για τους συμπαίκτες του, ο Ράιτ λόγω αδυναμίας στο σουτ είναι εύκολα αντιμετωπίσιμος και ο Παππάς παραμένει παροπλισμένος. Αποτέλεσμα, με τον Κροάτη αρνητικό ο Διαμαντίδης να θυμίζει καλαμιά στον κάμπο…

Ο καλός Ούκιτς θα δώσει ώθηση στον Παναθηναϊκό. Το γνωρίζει και θέλει να νικήσει τους πόνους για να προσφέρει στην ομάδα του. Θα τα καταφέρει;

Ο Μπράιαν Ντάνστον μπορεί να γλύκανε χθες τους συμπαίκτες του στην προπόνηση για τα γενέθλιά του, αλλά αυτός που έχει την ικανότητα να τους απογειώσει είναι ο Βασίλης Σπανούλης. 
Συμπληρώθηκαν 21 χρόνια από τις 8 Μαΐου του 1993, όταν ο Ολυμπιακός είχε σπάσει για πρώτη φορά την έδρα του Παναθηναϊκού, στη Γλυφάδα, σε τελικούς πρωταθλήματος.
Ηταν μάλιστα στον τρίτο τελικό όπως απόψε και, κακά τα ψέματα, ίσως ποτέ στις επόμενες 27 συνεχόμενες ήττες σε τελικούς εκτός έδρας με τον Παναθηναϊκό ο Ολυμπιακός δεν είχε τόσο μεγάλη αγωνιστική διαφορά από τον αντίπαλό του σε αρκετούς τομείς όπως τώρα.
Το μομέντουμ είναι ξεκάθαρα στην ομάδα του Πειραιά, αλλά μόνο ο αρχηγός του Ολυμπιακού μπορεί να «ξεκλειδώσει» την πύλη του παραδείσου, στο άβατο για αυτόν και τους συμπαίκτες του ΟΑΚΑ.
Πολύ απλά ο Βασίλης Σπανούλης πρέπει να παίξει περισσότερο με το ένστικτο και λιγότερο με το μυαλό για να μπορέσει να βγάλει την αγωνιστική ικανότητα που έχει. Στον πρώτο τελικό, όταν ο Ολυμπιακός φάνηκε να έχει τον πρώτο λόγο, ο αρχηγός του, εγκλωβισμένος στα χιλιοπαιγμένα πλέον τρικ της πράσινης άμυνας, όχι μόνο δεν έδωσε λύση αλλά έφθασε να κάνει σουτ χωρίς καμία τύχη ακόμα και από τα οκτώ μέτρα.
Στον δεύτερο τελικό στο ΣΕΦ, έκανε ένα από τα κορυφαία παιχνίδια του κόντρα στον Παναθηναϊκό χωρίς να χρειαστεί καν να είναι ο πρώτος σκόρερ. Με την ικανότητα που τον διακρίνει έτσι κι αλλιώς στην οργάνωση, τράβηξε πάνω του όλη την πράσινη άμυνα και έκανε τους συμπαίκτες του ευτυχισμένους. Μπορεί να αξιοποιεί ιδιαίτερα τους ψηλούς που «κουμπώνουν» στο παιχνίδι του, ενώ στην άμυνα πάνω στον Ούκιτς έδωσε ρεσιτάλ.