Ιστορίες με επενδυτές

Η ιστορία με τους επενδυτές στον Αρη (ή και ευρύτερα στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου) είναι για γέλια και για κλάματα. Διασκεδάζουν με όσα βγαίνουν προς τα έξω όσοι είναι εκτός της ομάδας, ενώ στενοχωριούνται με τα δρώμενα οι απανταχού οπαδοί.

Χθες, προέκυψε μέσω του προέδρου του ΑΣ Αρης ότι επενδυτές νοιάζονται για την ομάδα και σκοπεύουν να μπουν δυναμικά. Να το δούμε και να μην το πιστέψουμε. Γιατί την εποχή που ο Αρης παραπαίει, χρωστά παντού και ετοιμάζεται για ταξίδι στις χαμηλές κατηγορίες, μοιάζει οξύμωρο να κάνουν ουρά έξω από τα γραφεία του όσοι επιδιώκουν να πάρουν τις τύχες της ομάδας στα χέρια τους. Ρώσος και Ελληνες εκδηλώνουν ενδιαφέρον. Υπομονή και ψυχραιμία μέχρι να τους δούμε.

Στο παρελθόν τα σκηνικά ανάλογου ύφους στον Αρη υπήρξαν αρκετά. Τι να θυμηθούμε και τι να λησμονήσουμε; Ο ΜακΝτόναλντ ήρθε από την Αγγλία (Σέφιλντ), αποθεώθηκε από τους φανατικούς στο αεροδρόμιο, του προσφέρθηκε ανθοδέσμη, είδε τα γήπεδα της ομάδας, αλλά η δουλειά κάπου στράβωσε. Ο Κοντομηνάς έδωσε, αναγκάστηκε όμως να φύγει, ενώ και οι φανατικοί δεν ήταν εντελώς υπέρ του. Κάποτε ήρθαν Αραβες, οι Μπεν Αλι και Αλ Κασίμι, υποσχέθηκαν πολλά, αντί όμως για σοβαρές κινήσεις ο κόσμος τους έβλεπε να τρώνε πιτόγυρα στην ευρύτερη περιοχή του Χαριλάου. Ο Ζαχουδάνης εξαφανίστηκε μετά την πώληση του Χαριστέα, ενώ ο Γιάννης Κωνσταντινίδης, τελευταίος στη λίστα, δεν ανέλαβε ποτέ τα ηνία του Αρη.

Δύσκολοι καιροί για επενδυτές. Και ακόμη δυσκολότεροι για όσους ανεβάζουν ψηλά τον πήχη και μετά περνούν από κάτω σε όλες τις προσπάθειες. Επί της ουσίας, ισχύει ό,τι και στη ζωή: ο κόσμος να κρατά μικρό καλάθι. Να μην είναι ευκολόπιστος. Και όσοι μπορούν να ανοίξουν τις πόρτες στους φερόμενους ως επενδυτές, να το κάνουν αφού έχουν εξασφαλίσει ότι οι διαδικασίες γίνονται κάτω από απόλυτη διαφάνεια.