Συστατικό που δίνει τη γεύση

Οταν χτυπάει πρωί πρωί το τηλέφωνο συνήθως είναι για κακό… Το πρωινό της Δευτέρας για καλό ήταν. Στην άλλη άκρη της γραμμής ο φίλος Νίκος επήρετο για τις… ικανότητές του: «Εχω ένα μοναδικό χάρισμα τελικά που κακώς δεν το έχω εκμεταλλευθεί ακόμη. Θα είχα γίνει πλούσιος» είπε και ξεκαθάρισε: «Χθες όταν άνοιξα την τηλεόραση και άρχισα να παρακολουθώ τον αγώνα της Ρεάλ με τη Μακάμπι είπα μέσα μου: τι κάθεσαι να δεις τώρα, 100 πόντους θα φάνε στο κεφάλι οι Ισραηλινοί κι εσύ θα έχεις χάσει δύο ώρες από τη ζωή σου. Και για να μη χάσω δύο πολύτιμες ώρες από τη ζωή μου προτίμησα έναν άλλο αγώνα με προβλέψιμο τέλος μεν, με περισσότερη ένταση και διαξιφισμούς δε, αυτόν των εκλογών. Οι προβλέψεις μου αποδείχθηκε ότι για μία ακόμη φορά είχαν κατακρημνιστεί. Η Μακάμπι νίκησε και τα exit polls που έδειχναν νίκες με συντριπτικές διαφορές ηττήθηκαν. Δεν το έχω! Ακόμα και σήμερα αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι η Ελλάδα δεν θα πετύχει ούτε γκολ στο Γιούρο του 2004!»

Κατανοητή η πίκρα και η απογοήτευση του φίλου, αλλά πίσω της κρύβει – ή, πιο καλά, αποκαλύπτει – περίτρανα το συστατικό που κάνει γοητευτικό τον αθλητισμό, το ντύμα που δίνει λάμψη στους αγώνες και τέλος τέλος τον λόγο που υπάρχουν τα στοιχηματικά παιχνίδια και έχουν καταστήσει μεγιστάνες τους διαχειριστές τους.

Το «ανεξήγητο δρολάπι», το απρόβλεπτο, είναι αυτό που ανταριάζει ακύμαντες θάλασσες σε μια στιγμή, αυτό που σου βροντάει την πόρτα μεσάνυχτα και σου αναποδογυρίζει τη ζωή.

Ο ασκών χρέη Τειρεσία σε αθλητικά γεγονότα, τι ποιεί; Μετράει γεγονότα, εκτιμάει καταστάσεις, βλέπει, μελετάει και κρίνει. Σου λέει τώρα: η Μακάμπι δεν έχει άμυνα, είναι ασύνδετη σε όλες τις γραμμές της και έχει απέναντί της την πανίσχυρη Ρεάλ που έκανε δύο 24ωρα πριν τους παίκτες της Μπαρτσελόνα να μοιάζουν με παιδάκια που παίζουν σε τσιμεντένιο γηπεδάκι καθώς σουρουπώνει… Αυτά συλλογίζεσαι και γυρίζεις πλευρό.

Ποια Μακάμπι, καημένε, λες, άσε να δω τον θρίαμβο της Δούρου. Και όταν… ξυπνάς ο Big Σόφο υψώνει τρόπαιο και η Δούρου αναζητεί τη χαμένη διαφορά των προβλέψεων και της πραγματικότητας… Γιατί, φίλε μου, δεν έχεις να κάνεις με μηχανές, έχεις να κάνεις με ανθρώπους. Δεν συναγωνίζονται μία Φεράρι με μία Μπουκάτι Βεϊρόν, ο Σχορτσιανίτης με τον Ροντρίγκεθ μετρούν τις ψυχές τους. Αυτό είναι το κλειδί που ανοίγει τις μηχανές του πάθους: η ψυχή. Ο Σχορτσιανίτης ντρεπόταν να γυρίσει στον γιο του ξανά με άδεια χέρια και αυτό τον έκανε Μπουκάτι, ο Ροντρίγκεθ είχε δείξει πως αυτός είναι κι όχι άλλος, το είχε πιστέψει, το είχε εμπεδώσει και μια σταλιά διαλυτικό υπεροψίας ξεθώριασε την ψυχή του.

Ε, εκεί παίχτηκε και παίζεται το παιχνίδι: στον ανθρώπινο παράγοντα. Οσα στατιστικά και να μετρήσεις, όση προϊστορία και αν διαβάσεις, ό,τι κι αν μελετήσεις, αυτή τη χημική αντίδραση που μετατρέπει τον μέτριο σε άριστο και τον άριστo σε «χώμα» δεν μπορείς ούτε να την αναλύσεις μα ούτε και να την προβλέψεις. Σε αυτή τη χημική αντίδραση, που απελευθερώνει δυνάμεις ασύλληπτες, στηρίζονται η έκπληξη, η υπέρβαση, το μοναδικό, το ξεχωριστό και το ασυμβίβαστο με τους κανόνες της Φυσικής. Και το στοίχημα άλλωστε στο απρόβλεπτο, που από τον άνθρωπο πηγάζει, στηρίζει τη μαγνητική έλξη που ασκεί στον παίκτη. Αν οι ισχυροί νικούσαν πάντα, το ΠΡΟ-ΠΟ, τα διαδικτυακά bet, οι παράνομοι και οι νόμιμοι στοιχηματικοί τόποι θα είχαν ερημώσει. Αν η Ελλάδα το 2004 τερμάτιζε ουραγός και ασθμαίνουσα επαληθεύοντας τις προβλέψεις των γκουρού, τότε το ποδόσφαιρο θα ήταν ο ζητιάνος των σπορ και όχι ο βασιλιάς! Αν ο φίλος μου ο Νίκος είχε το χάρισμα να προβλέπει σωστά δεν θα είχε κουράσει τη Ζωή του και ο τελικός της Ευρωλίγκας θα ήταν ένα άνοστο φαγητό σε ένα σιωπηλό συζυγικό δείπνο…