Επέστρεψαν ως λυτρωτές

Οι επιστροφές των προπονητών που αποδεδειγμένα απέδωσαν έργο στις θεωρητικά μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας είναι πλέον ένα φαινόμενο σύνηθες. Ηταν αρκετές φορές κατά τις οποίες – και ύστερα από αποτυχημένα πειράματα – οι ισχυροί του εγχώριου ποδοσφαίρου επέλεξαν τη σιγουριά της πεπατημένης οδού και εμπιστεύτηκαν εκ νέου τις τύχες των ομάδων τους σε τεχνικούς που γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις και είχαν ξεχωριστό δέσιμο με τους φιλάθλους.

Ο Αγγελος Αναστασιάδης, στα 61 χρόνια του πλέον, βρίσκεται στην αφετηρία της τέταρτης προπονητικής θητείας του στον ΠΑΟΚ. Και της πιο ελπιδοφόρας συνάμα καθώς πλέον η ομάδα της Θεσσαλονίκης διαθέτει ισχυρή διοίκηση και την αναγνωρισμένη οικονομική δυνατότητα να προσελκύσει ποδοσφαιριστές που μπορούν να την καταστήσουν πρωταγωνίστρια. Και σε αυτή την υπόθεση πάντως, όπως και στις τρεις προηγούμενες, οι οπαδοί της ομάδας ήταν ουσιαστικά εκείνοι που υπέδειξαν – επέβαλαν στον Ιβάν Σαββίδη την επιστροφή του αγαπημένου τους Αγγελου, ενός τεχνικού που αγαπούν παράφορα και τον οποίο θεωρούν έναν από εκείνους. Ο Αναστασιάδης είχε εργαστεί για πρώτη φορά στον ΠΑΟΚ τη διετία 1996-1998 με κορυφαία στιγμή την πρόκριση της ομάδας στην επόμενη φάση του Κυπέλλου UEFA μέσα στο Χάιμπουρι επί της Αρσεναλ, με τέρμα του Ζήση Βρύζα (Σεπτέμβριος 1997).

Το καλοκαίρι του 1998 αντικαταστάθηκε από τον Ολεγκ Μπλαχίν, ωστόσο πολύ σύντομα – και συγκεκριμένα ύστερα από ήττα σε ντέρμπι με τον Αρη – η τότε διοίκηση του ζήτησε να αναλάβει εκ νέου τα ηνία της ομάδας. Ηταν ωστόσο ένα βραχύβιο πέρασμα το οποίο ολοκληρώθηκε σύντομα.

Η τρίτη θητεία του στον ασπρόμαυρο πάγκο είχε ως αφετηρία της το καλοκαίρι του 2002 και κορύφωσή της την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας (1-0 τον Αρη στην Τούμπα) στο τέλος της σεζόν. Απομακρύνθηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 και επιστρέφει περίπου δέκα χρόνια αργότερα για να βάλει την τελευταία (;) πινελιά σε αυτή τη σχέση ζωής με την ομάδα, όπου άλλωστε έζησε και τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής.