Ο δήμαρχος με την πασμίνα

Καβάλα πάνω σ’ άλογο κίνησε για τη μάχη των δημοτικών εκλογών. Πανηγύρισε το «Νενικήκαμεν» στο δημαρχείο του Μαραθώνα τυλιγμένος σε μια από τις αγαπημένες του πασμίνες, που έχει λανσάρει ως έμβλημά του. Μαζί με το επιφώνημα «θεά». Και το προσωπικό του στοίχημα: ο καλός ο μάνατζερ ξέρει πρώτα να προωθεί τον εαυτό του!
Η βαριά φωνή – περιστοιχισμένη από κραυγούλες «θεάααα» και «άι μωρή» – ραπάρει αποφασιστικά: «Εχω πρόβλημα να λύσω / με ποιον τρόπο να μιλήσω». Καμαριέρες, ντίβες, γυμνά και παππούδες γίνονται ρεκόρ. Ναι, ο Ηλίας Ψινάκης το έκανε κι αυτό. Μίλησε, μάλλον τραγούδησε, για το «Πρόβλημα». Αλλη μια πρόκληση στο παλμαρέ ενός ρέκτη της δημοσιότητας, που μόνον πρόβλημα δεν έχει. Να τα λέει. Να τα κάνει. Να τα προκαλεί. Αρκεί να μιλούν για κείνον. Πιστός στη ρήση της ντίβας του Χόλιγουντ Μέι Γουέστ, που έλεγε ότι είναι καλύτερα να μιλούν αρνητικά για σένα παρά καθόλου.

Το τραγούδι, που αποθέωσε με μπόλικα «θεά» (λέξη που την έχει αναγάγει σε «σήμα κατατεθέν» του) ο Ηλίας Ψινάκης, ξεκίνησε ως μία πλάκα με τον φίλο του ποιητή – στιχουργό Μάνο Ελευθερίου (σε μουσική του Δημήτρη Κοντόπουλου, που φέτος συνυπέγραφε και τη ρωσική συμμετοχή στη Γιουροβίζιον, η οποία γιουχαΐστηκε).

Ο άνθρωπος – σόου. Το γιούχα είναι το ψωμοτύρι του «πιο δαιμόνιου μάνατζερ ταλέντων» (εντός ή εκτός εισαγωγικών αυτό το «ταλέντων») στην ημεδαπή. Ηξερε να το χειρίζεται, να το προκαλεί και κυρίως να προλαβαίνει τους άλλους πριν το εκστομίσουν, με μια νέα πρόκληση.

Μιλάμε για τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο Μαραθώνα. Τον άνθρωπο που μαλλιοτραβήχτηκε με την Ευγενία Μανωλίδου για της δημοσιότητας τα μάτια, που συνέφαγε με την Γκρέις Κέλι, χόρεψε στο περίφημο Studio 54 της Νέας Υόρκης παρέα με τη Μαντόνα και τον Ελτον Τζον, υπερπηδήθηκε από ποδήλατα στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο», εκστόμισε πολλά «άι μωρή» στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, ήταν η ψυχή στα πάρτι του Αλέξανδρου Ιόλα, λανσάρισε και προώθησε τον Σάκη Ρουβά και τον Κώστα Μαρτάκη, έκανε κολληταριές με τον μόδιστρο Βαλεντίνο και τον Τζον Τραβόλτα, αγκάλιασε πύθωνα και αποκάλεσε «πάμφτωχη, ξεφτιλισμένη κλοσάρ» τον Θέμο Αναστασιάδη για τα επίμαχα 5 εκατ. ευρώ του, έκανε σόου το χειρουργικό τραπέζι του λίφτινγκ του, αποκάλεσε τον Δήμο Αθηναίων «μπουρδέλο με ανίκανους» και τη Λυδία Κονιόρδου «άπλυτη», μοίρασε συσσίτιο σε αστέγους, μπλέχτηκε σε σκάνδαλα με κότερα γεμάτα κοκαΐνη στη Μύκονο…

Αυτό θα πει να κάνεις μια ζωή που θυμίζουν οι στίχοι του Σταμάτη Κραουνάκη (στο «Ποντίκι»), «πεντοχίλιαρα και χάπια στο ντουλάπι τους». Ολα, και τα καλά και τα πιο… μη καλά στον ίδιο ντορβά. Αρκεί να είναι φωτογενή και να προκαλούν συζητήσεις.

Τι λέγαμε για το «Πρόβλημα». Ο Ηλίας Ψινάκης, από τον Απρίλιο του 1958 που γεννήθηκε στην Αθήνα είχε όλα τα φόντα για να μην έχει πρόβλημα. Γόνος πολύ εύπορης οικογένειας, ίσως είχε να αντιμετωπίσει μόνον την καζούρα των συμμαθητών του στη Λεόντειο για τα «εξωγήινα» μποτάκια πλατυποδίας που φορούσε διαρκώς. Αντε και για τον σωματοφύλακα που τον πήγαινε στο σχολείο με θωρακισμένη λιμουζίνα.

Δεν ήταν τα εξαρτήματα για μπαζούκας που κατασκεύαζαν τα εργοστάσια της οικογένειας το πρόβλημα. Ηταν τα… μπαζούκας που φοβούνταν οικογενειακώς λόγω της στάσης του πατέρα του, Νότη Ψινάκη, και κυρίως του θείου του Σταύρου, στις Φιλιππίνες – όπου ο τελευταίος κατέχει την εταιρεία παροχής ηλεκτρικής ενέργειας Meralko, δύο τηλεοπτικά κανάλια και μία τράπεζα – απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς Μάρκος.

Ακόμη και υπό τις δικτατορικές απειλές, ο Ηλίας που βρέθηκε στη Νέα Υόρκη να σπουδάζει διοίκηση επιχειρήσεων και διεθνές μάρκετινγκ, τίναξε απλώς τη χαίτη του (τα μακριά μαλλιά του, τα οποία δεν ανεχόταν ο πατέρας του) και βρέθηκε να κάνει παρέα με σταρ και μόντελινγκ – κυρίως για πλεκτά.

Η πορεία στην Ελλάδα. Στην επιστροφή του στα πάτρια εδάφη και ενώ ήδη στις Φιλιππίνες είχαν μάθει να προφέρουν το δύσκολο ελληνικό όνομα Ψινάκης – είναι και ο αδελφός του Γιώργος, πέρα από τον θείο, που έκανε γνωστό το όνομα με δύο εστιατόρια – πρόσθεσε στις ιδιότητές του και εκείνη του σεναριογράφου στα σίριαλ «Τα μπακούρια», «Οι απαράδεκτοι» (στα πρώτα τέσσερα επεισόδια), «Κάποιος να τη φυλάει» – με τον άλλο δήμαρχο του θεάματος Απόστολο Γκλέτσο και τη Μιμή Ντενίση – και «Ετσι κι αλλιώς», προτού συμμετάσχει στη σειρά «Οι τσιμπάει» τού τότε φίλου του – και σε αμαρτωλά κότερα – Λάκη Λαζόπουλου.

Δεν ήταν όμως αρκετά φωτογενή όλα αυτά. Τη φωτογένεια και γενικά το… φως το αληθινό της πρόκλησης το είδε ένα βράδυ που ‘βρεχε, που ‘βρεχε μονότονα, σε ένα σκυλάδικο (συγγνώμη, νυχτερινό κέντρο) της Κέρκυρας, όπου άκουσε – αν και αυτό δεν έχει σημασία – και κυρίως είδε τον Σάκη Ρουβά, να τραγουδάει. Τέταρτο όνομα. Κάτι ρίγησε μέσα του και αποφάσισε να τον κάνει σταρ.

Στα 16 χρόνια που «υπηρέτησε» ως μάνατζερ της εικόνας του τον Ρουβά – τι σημασία έχει η φωνή όταν ξέρεις να αναδεικνύεις τους κοιλιακούς του! – ο Ψινάκης φρόντισε να στρέφει τα εκτυφλωτικά φώτα της δημοσιότητας και πάνω του. Εκστομίζοντας βρισιές σε τηλεοπτικά πάνελ, προκαλώντας φωτογενή μαλλιοτραβήγματα με παρουσιάστριες, στήνοντας τηλεοπτικά σόου με ξεγυμνωμένους άντρες («Show Sexy»), φορώντας πούλιες, φτερά, καρφωμένα μαχαίρια και… καβγάδες ως κριτής τάλεντ σόου (θρυλική η κόντρα του με την κυρία Αδωνη Γεωργιάδη, Ευγενία Μανωλίδου, για τα γεννητικά όργανα δύο διαγωνιζόμενων). Και αυτό την ώρα που έστηνε συναυλία του Ρουβά με τον Τούρκο Μπουράτ Κουτ στην πράσινη γραμμή της Λευκωσίας μετά τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού – εδώ δεν πρόλαβε το γιούχα. Ή φορώντας φούστα Βαλεντίνο στον ίδιο για να μεταθέσει το «ενδιαφέρον» της κοινής γνώμης από το ατόπημα. Προτού υποσχεθεί στον αέρα συμβόλαιο στον Μαρτάκη, αναλάβει τον Γιώργο Τσαλίκη, τους κοιλιακούς του Θεοχάρη Ιωαννίδη και το γυμνασμένο κορμί του Σταύρου Κωνσταντίνου, αοιδών που ελάχιστοι θυμούνται για τη φωνή τους παρά για τα τρικ του Ψινάκη.

Βούτηξε για τέσσερα χρόνια ως δημοτικός σύμβουλος του Νικήτα Κακλαμάνη στον Δήμο Αθηναίων (ένα «Πανεπιστήμιο προβλημάτων», όπως λέει), προκάλεσε πρόσφατα μήνυση του υπουργείου Πολιτισμού επειδή φωτογραφίστηκε στα αρχαία της Μπρεξίζας μπαίνοντας από τρύπα στην περίφραξη για να κατακεραυνώσει όσους αδιαφορούν για τα μνημεία μας και ως «διεθνούς ακτινοβολίας» έφτασε να φορτωθεί το βάρος του Δήμου Μαραθώνα, στους δημότες του οποίου έχει κόψει την προσφώνηση «δήμαρχε».

Τόσα μόνον χωρούν από τα έργα και τις ημέρες του σε αυτή τη σελίδα. Τόσα από μια ζωή που, κατά τη Μέι Γουέστ και πάλι, άνθρωποι σαν τον Ψινάκη μπορούν να λένε «μία ζωή έχουμε, αλλά αν τη ζήσουμε πλήρως και μία είναι αρκετή»…