Μην απολύσετε τη Μαριόν! Η Κοτιγιάρ συγκινεί και καθηλώνει στην ταινία των Νταρντέν

Οι αδελφοί Νταρντέν έχουν ήδη βραβευτεί με Χρυσό Φοίνικα – όχι μία, αλλά δύο φορές (την πρώτη με τη «Ροζέτα», τη δεύτερη με το «Παιδί», το 1999 και το 2005 αντίστοιχα). Κι όμως, άνετα θα μπορούσαν να σηκώσουν και έναν τρίτο με το «Δύο νύχτες, μία μέρα» που παρουσιάστηκε χτες στις Κάννες, αποσπώντας το πιο θερμό και παρατεταμένο μέχρι τώρα χειροκρότημα.

Οι δυο κινηματογραφιστές, που – όπως και οι Κοέν – δουλεύουν σαν ένας, εμμένουν στο ρεαλιστικό, αγωνιώδες σινεμά τους, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν, πολύ έξυπνα, κάνει ένα ιδιαίτερο άνοιγμα: προτείνουν τα σενάριά τους σε μεγάλες εταιρείες παραγωγής και προσλαμβάνουν ηθοποιούς με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Στην προηγούμενη ταινία τους, παραγωγής του γαλλικού division της Warner, με τίτλο «Το παιδί με το ποδήλατο», πρωταγωνιστούσε η Σεσίλ ντε Φρανς. Και σ’ αυτήν εδώ, η Μαριόν Κοτιγιάρ. Η οποία και έχει ένα Σαββατοκύριακο για να πείσει τους συναδέλφους της να απαρνηθούν ένα επίδομα χιλίων ευρώ ώστε εκείνη να κρατήσει τη δουλειά της. Ασθμαίνοντας, τρέχει από το ένα σπίτι στο άλλο, κατεβάζοντας αντικαταθλιπτικά χάπια στο ενδιάμεσο, και σχεδόν η πλειονότητα των θεατών στο Palais Du Cinema «γέρνει» ασυναίσθητα προς την οθόνη. Αλλοι κλαίνε από ενοχή, άλλοι την γρονθοκοπούν, όμως καθεμιά από τις αντιδράσεις βρίσκει τον στόχο μέσα μας.

Στη συνέντευξη Τύπου, οι σκηνοθέτες είπαν τα αυτονόητα: «Η οικονομική κρίση των ημερών μας σίγουρα δεν ευνοεί την αλληλεγγύη. Που ποτέ όμως δεν ήταν φυσικό δεδομένο, γιατί η ίδια δεν είναι αυτονόητη. Χρειάζεται και μια αίσθηση ηθικής». Η δε Κοτιγιάρ έλαμπε από χαρά δίπλα τους: «Από την αρχή καταλαβαίνεις πως θέλουν να κάνουν τον θεατή να βιώσει μια ξεχωριστή εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα πάρω βραβεία, δεν θέλω να το σκέφτομαι. Αν και, όταν αυτά έρχονται, φυσικά χαίρομαι πολύ. Τώρα για την ομορφιά μου…, τι να σας πω. Αν θέλω, μπορώ να φανώ και άσχημη. Στην πραγματικότητα, θα ήθελα πολύ να παίξω τον ρόλο ενός άντρα. Αυτό μάλιστα, θα ήταν απαιτητικό!».

Στη βραδινή επίσημη πρεμιέρα της ταινίας, τα φλας δεν άστραψαν μόνο για την Κοτιγιάρ, αλλά και για τη Σοφία Λόρεν. Την 79χρονη ιταλίδα σταρ, με σιλουέτα που θα ζήλευαν γυναίκες με τα μισά της χρόνια, συνόδευε στο κόκκινο χαλί ο μικρότερος από τους δύο γιους της, Εντοάρντο Πόντε.

Η «ΤΡΥΠΑ» ΤΟΥ «ΧΕΝΙΑ». Την ίδια στιγμή, το «Xenia» του Πάνου Κούτρα συγκεντρώνει από παντού θετικά σχόλια, ενώ το χειροκρότημά του ακόμη μνημονεύεται εδώ. Τον ρωτώ αν βλέπει αυτή την αποδοχή ως δικαίωση για την περιπέτεια των γυρισμάτων της ταινίας. Η απάντηση του, αποστομωτική: «Η περιπέτειά μου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η “τρύπα” υφίσταται. Υπάρχει, φυσικά, η υπόσχεση πως θα λήξει το ζήτημα, αλλά αυτή τη στιγμή εγώ προσωπικά, δηλαδή η εταιρεία μου, είμαστε χρεωμένοι όσο δεν πάει άλλο. Ταπί. Ούτε για καφέ που λένε! Και φυσικά, δεν μπορώ να ζητήσω από τους ξένους παραγωγούς τα λεφτά που χάθηκαν από το κλείσιμο της ΕΡΤ!». Την ημέρα της πρεμιέρας του φιλμ στις Κάννες είχαν καταγραφεί πλέον με ακρίβεια τα εκλογικά ποσοστά στην Ελλάδα – σύμπτωση που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη στην κουβέντα μου με τον σκηνοθέτη. «Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτά που συμβαίνουν τώρα εδώ, αλλά στεναχωριέμαι. Δίχως έκπληξη, όμως! Η Ελλάδα είναι σε κρίση εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όπως άλλωστε και εγώ ο ίδιος!» (γέλια).

Παράλληλα, στο ίδιο πρόγραμμα του «Ενός κάποιου βλέμματος» προβλήθηκε και το «Lost River», η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Ράιαν Γκόσλινγκ. Κακά τα ψέματα, αν την υπέγραφε ο Μπάμπης Τρεχαγυρευόπουλος, κανείς στο σύμπαν δεν θα την έβλεπε εκτός του δημιουργού της, γιατί αυτό το εφετζίδικο και στο φινάλε δήθεν αμάγαλμα από Ντέιβιντ Λιντς και Ντάριο Αρτζέντο δεν είχε απολύτως τίποτα θετικό να επιδείξει. Ολοι τώρα περιμένουν τη σημερινή πρεμιέρα του Μισέλ Χαζναβισιούς ονόματι «The Search», με τη σύζυγο του Μπερενίς Μπεζό και την Ανέτ Μπένινγκ.