Κάννες: Τανκς στους δρόμους, δράκοι στο χαλί

Είναι το μεγαλύτερο φιλμικό γεγονός κάθε χρονιάς. Το φεστιβάλ που, με τον τρόπο του, «δίνει γραμμή» στις τάσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου, με έναν πρόεδρο που άνετα μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο, να πάρει τον Κουέντιν Ταραντίνο και να του πει: «Τελείωνε με το μοντάζ, λήγει η προθεσμία». Και φέτος το πρόγραμμα έδειχνε σινεφιλικά λαχταριστό: νέα ταινία ο Εγκογιάν, νέα και ο Τζεϊλάν, αστέρες, φαβορί, στοιχήματα, θόρυβος. Η αίσθηση της γιορτής, είναι η αλήθεια ότι δεν έχει χαθεί. Αλλά το μεγάλο αριστούργημα που όλοι περίμεναν δεν έχει προβληθεί ακόμα.

Η καλή ημέρα απ’ το πρωί φαίνεται, αλλά αυτό δεν ισχύει για τις εναρκτήριες ταινίες των Καννών που σπανίως κρίνονται από τη φιλμική τους ποιότητα. Το ζητούμενο είναι το λεγόμενο buzz, και από τέτοιο η «Γκρέις του Μονακό» είχε αρκετό: η βασιλική οικογένεια αποκήρυξε την ταινία, ο αμερικανός διανομέας Χάρβεϊ Γουάινστιν απαίτησε νέο μοντάζ και ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Νταχάν απάντησε κομψά και διπλωματικά στη «Λιμπερασιόν» με το εξής απόφθεγμα: «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο βερσιόν: η δική μου και η κουράδα του Γουάινστιν».

Παραδόξως, αμέσως μετά την πρεμιέρα ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν προβλήματα πια και αν είναι να γίνουν αλλαγές, θα τις κάνουμε μαζί με τον Χάρβεϊ». Λογικό. Καθετί που θα μπορούσε να πάει στραβά στην ταινία έχει πάει ακόμη χειρότερα. Με μια Νικόλ Κίντμαν που προσπαθεί, αλλά ρόλο δεν έχει, μια πλειάδα ηθοποιών που παίζουν στα όρια του γκροτέσκου (ο Αριστοτέλης Ωνάσης του Ρότζερ Αστον – Γκρίφιθς θυμίζει κοκαϊνομανή ταβερνιάρη), μια διεύθυνση φωτογραφίας που προσπαθεί να πιάσει κάτι από παλιό Χόλιγουντ προκαλώντας αιμορραγία στα μάτια από τη θολούρα και το κοντράστ και έναν σκηνοθέτη που μοιάζει πεπεισμένος ότι φιλμάρει το αριστούργημα της ζωής του. Αλλά, να το πω και αυτό, ακριβώς επειδή ο εκτροχιασμός είναι τόσο σφοδρός, δεν βαριέσαι λεπτό. Παράδοξο; Καθόλου – για κάτι τέτοιες ταινίες δημιουργήθηκε ο όρος «ένοχη απόλαυση».

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ! Ενα τανκς  εθεάθη στις Κάννες. Γιατί, βλέπετε, η έλευση των Σιλβέστερ Σταλόνε, Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μελ Γκίμπσον, Αντόνιο Μπαντέρας και Χάρισον Φορντ στο πιο κλασάτο φεστιβάλ ανά τον κόσμο ισοδυναμεί με πραγματικό πραξικόπημα! Και η αφορμή; Μα η νέα συνέχεια των «Αναλώσιμων». Ολοι τους έδειξαν να καλοπερνούν στη συνέντευξη Τύπου, ενώ το αγαπημένο μας σημείο ήταν ο διάλογος μεταξύ Αρνι και Σλάι. «Πότε είδες τελευταία φορά τον “Μπάτσο της μαμάς”;» ρώτησε ο πρώτος. «Μιλάς εσύ που γκαστρώθηκες;» απάντησε ο άλλος, αναφερόμενος στο «Junior»!

Σταρ μπορεί να μην είδαμε πολλούς στο διαγωνιστικό τμήμα, αλλά προχθές το βράδυ είδαμε την Κέιτ Μπλάνσετ  – όχι όμως για κάποια ταινία του επίσημου προγράμματος αλλά για το καρτούν «Πώς να εκπαιδεύσετε τον Δράκο σας Νο 2». Μαζί της και η Αμέρικα Φερέιρα που, ενώ φωτογραφιζόταν ένιωσε ξαφνικά μια αναπάντεχη δροσιά καθώς ένας φαρσέρ πήγε και έχωσε το κεφάλι του κάτω από το φόρεμα της. Τον μάζεψαν μέσα σε δευτερόλεπτα, βέβαια, αλλά την πλάκα του την έσπασε – το ίδιο κι εμείς.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ. Κανείς δεν τον περίμενε κι όμως εμφανίστηκε – και ήταν η μεγάλη έκπληξη του φεστιβάλ. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ ανέβηκε στη σκηνή για να… διαβάσει ένα ποίημα του Λιβανέζου Χαλίλ Γκιμπράν. Ολα αυτά το Σαββατόβραδο, όταν δηλαδή παρουσιάστηκε στην αίθουσα της Σουασαντιέμ το πρότζεκτ «Ο προφήτης» – μεταφορά των ποιημάτων του Γκιμπράν σε κινούμενα σχέδια.

Παραγωγός η Σάλμα Χάγεκ, με μοναδικό αέρα. Η οποία ανέβηκε στη σκηνή και μας εξήγησε γιατί βρίσκεται εκεί: «Ο Τιερί Φρεμό με παρουσίασε ως Μεξικανή. Ομως απόψε είμαι εδώ για να τιμήσω τον παππού μου και τη λιβανέζικη καταγωγή μου. Ημουν η αγαπημένη του και εκείνος μου πρωτοδιάβασε τον “Προφήτη”. Ενα βιβλίο που κατάλαβα όταν το ξανάπιασα στα χέρια μου, πολύ μεγαλύτερη. Αυτό που συμβαίνει απόψε εδώ, είναι ένα όνειρο ζωής». Δεν ξέρω πόσοι θα δούμε την ολοκληρωμένη ταινία στην Ελλάδα, αλλά έχω την εντύπωση ότι θα αξίζει τον κόπο.

Παραδόξως, η προβολή του «Welcome to New York», του φιλμ δηλαδή που σκηνοθέτησε ο Εϊμπέλ Φεράρα βασισμένος στην υπόθεση βιασμού του Στρος-Καν και στο ανάλογο σκάνδαλο που ξεσήκωσε, έγινε εκτός φεστιβάλ (στο ξενοδοχείο Κάρλτον) – και το λέω γιατί το φιλμ δεν είναι κακό. Οι τολμηρές ερωτικές σκηνές που είχε «υποσχεθεί» η παραγωγή, είναι εκεί και ο Στρος-Καν έχει μετονομαστεί σε «Κύριος Ντέβερο» για μάλλον ευνόητους λόγους (η ταινία μάλιστα αφήνει να εννοηθεί ότι ο Στρος-Καν διέφυγε την καταδίκη μέσω δωροδοκίας). Ο δε Ντεπαρντιέ αποκάλεσε το «Welcome to New York» «γνήσια σαιξπηρική τραγωδία» και έβγαλε όλο τον… απωθητικό εαυτό του στον πρώτο ρόλο.

Η καλύτερη ταινία
Το «Homesman», του Τόμι Λι Τζόουνς, με τον ίδιο και τη Χίλαρι Σουάνκ στους πρώτους ρόλους, είναι μέχρι στιγμής η κορυφαία για εμάς στιγμή της διοργάνωσης. Eνα γουέστερν αιχμηρό, αναπάντεχο, φιλμαρισμένο με μοναδική ευαισθησία. Γυρισμένο όμως με λεφτά ευρωπαϊκά – συγκεκριμένα, τα λεφτά του Λικ Μπεσόν. Να ‘ναι καλά οι Γάλλοι και η σινεφιλία τους!