Η μελωδία της ευτυχίας

Αρχικά ήταν φίλοι αλλά ύστερα από τρία χρόνια διαπίστωσαν ότι είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον παρόλο που οι προτιμήσεις τους δεν συγκλίνουν. Αλλά όπως λέει η 26χρονη Κατερίνα «ο Γιάννης μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός χαρακτήρας από εμένα αλλά στο τέλος της ημέρας ευχαριστούμε τον Θεό που μας έφερε κοντά».

Η κατανόηση, η αγάπη και ο σεβασμός που έχουν μεταξύ τους είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τη σχέση τους επιμένει εκείνη και ισχυρίζεται πως «όλα τα άλλα φαίνονται μικρά». Γεννήθηκε στο Σοχούμι της Αμπχαζίας από οικογένεια Ποντίων και ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία τριών ετών. Ο 34χρονος αγαπημένος της είναι γέννημα – θρέμμα Αθηναίος αλλά επίσης έλκει την καταγωγή του από τον Πόντο. Λατρεύουν την παράδοσή τους και κάνουν τα πάντα για να τη μάθουν. «Η γνωριμία μας έγινε στον ποντιακό σύλλογο της Δραπετσώνας όπου ήμουν χορεύτρια», λέει η Κατερίνα, «εκεί όπου ο Γιάννης ήρθε ως λυράρης. Αυτή ήταν η αφορμή για να γνωριστούμε. Εργάζεται σε μια εταιρεία με εκτυπωτικά μηχανήματα αλλά η μουσική είναι η μεγάλη του αγάπη».   

Οταν συμπλήρωσαν τρία χρόνια σχέση, η Κατερίνα άρχισε να αναρωτιέται αν υπάρχουν προοπτικές εξέλιξης. «Τους προβληματισμούς αυτούς τους έλεγα στον Γιάννη και αυτός, προφασιζόμενος την κρίση, μου έλεγε πως δεν χρειάζεται να παντρευτούμε και ότι ζούμε μια χαρά κι έτσι» εξηγεί. Σε μια από τις εκδρομές τους στην Αράχοβα, τον Ιανουάριο του 2013, ύστερα από μια υπέροχη ημέρα, πήγαν περίπατο και τελείως ξαφνικά ο Γιάννης τη ρώτησε: «Θέλεις να με παντρευτείς;». Πέρασαν μερικά λεπτά για να απαντήσει και τελικά αποδείχθηκε ότι «τα είχε όλα κανονισμένα με τους γονείς μου, την αδελφή μου και τα ξαδέλφια μου χωρίς φυσικά να έχω καταλάβει τίποτα. Μπορεί να μην είναι η πιο ρομαντική πρόταση που έχει γίνει, όμως για εμένα θα είναι μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις της ζωής μου» λέει η Κατερίνα.

Το νυφικό της δεν άργησε να το βρει αφού το είχε στο μυαλό τους από μικρό κοριτσάκι. Η οργάνωση του γάμου όμως ήταν από τις πιο πιεστικές αλλά ταυτόχρονα και πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής της. Εγινε με λύρες, νταούλια και τραγούδια και όπως εξηγεί η Κατερίνα «οι Πόντιοι έχουν έθιμο να παίρνουν τη νύφη από το σπίτι και να πηγαίνουν μαζί στην εκκλησία το οποίο και απαθανατίστηκε από τον φωτογράφο Βασίλη Τσουμπρή. Ο γαμπρός που είναι και λυράρης ήρθε στο σπίτι μου με τους αγαπημένους του φίλους οι οποίοι είναι και αυτοί οργανοπαίκτες για να με πάρουν».

Την ευτυχία του γάμου τους ήρθε να ολοκληρώσει το ταξίδι του μέλιτος που της χάρισε ο Γιάννης σε ένα μέρος που ονειρευόταν από μικρή, στο Λος Αντζελες. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μονοήμερη εκδρομή στην Ντίσνεϊλαντ. Είναι κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια…».