Πρώτη δικαστική δικαίωση για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών

Δικαίωση για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών αποτελεί, σύμφωνα με τον δικηγόρο τους Γιάννη Καρούζο, η απόφαση που εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κάνοντας δεκτή την αγωγή τους με τη διαδικασία των εργατικών διαφορών, με την οποία ζητούσαν να κηρυχθεί παράνομη η διαθεσιμότητά τους, αφού, όπως ανέφεραν, ισοδυναμεί με απόλυση.

Η απόφαση είναι σημαντική, αλλά αφενός βρίσκεται ακόμα σε κατώτερο δικαστικό επίπεδο και αφετέρου δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό αν κρίνεται προσωρινά εκτελεστή ή όχι.

Στο Μονομελές Πρωτοδικείο είχαν προσφύγει 397 καθαρίστριες, από το σύνολο των 465 που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα.

Μάλιστα, όπως ανέφερε ο δικηγόρος των καθαριστριών «ύστερα από την απόφαση-σταθμό, στον στενό δημόσιο τομέα, όπως είναι το υπουργείο Οικονομικών, τίθεται εκ ποδών ο θεσμός της διαθεσιμότητας και αποδεικνύεται απολύτως αντισυνταγματικός».

Την Παρασκευή, οι απολυμένες καθαρίστριες και ο δικηγόρος τους ενημέρωσαν την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών για την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

Οι ίδιες τονίζουν ότι «νίκησαν» στον αγώνα τους και ότι τη Δευτέρα θα προσέλθουν κανονικά στη δουλειά τους.

Το σκεπτικό της απόφασης
«Προδήλως απαραίτητες» για το Δημόσιο έκρινε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών τις θέσεις εργασίας των 393 καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ -που προσέφυγαν- των οποίων διατάσσει την επαναπρόσληψη θεωρώντας αντισυνταγματική και ως εκ τούτου άκυρη την διαδικασία που εφαρμόστηκε για τις προσφεύγουσες γυναίκες.

Στο σκεπτικό της απόφασης του (αριθμός 1584/2014) το δικαστήριο, που διατάσσει να είναι προσωρινά εκτελεστή η κρίση του, διατυπώνει την θέση ότι η διαθεσιμότητα των καθαριστριών αντίκειται στο Δημόσιο συμφέρον και τονίζει πως «ήταν προδήλως ασύμφορη να εξυπηρετήσει τον σκοπό του νόμου». Τονίζει δε, πως η διαδικασία που εφαρμόστηκε στις συγκεκριμένες εργαζόμενες του ΥΠΟΙΚ ουσιαστικά ισοδυναμεί με καταγγελία των συμβάσεων εργασίας τους.

Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης: «Οι μονομερείς ενέργειες του εναγομένου (σ.σ. Δημοσίου) αποτελούν καταγγελία της υφιστάμενης σχέσης εργασίας, διότι μπορεί να προβλέπεται δυνατότητα μετακίνησης των εναγόντων σε άλλους φορείς με την διαδικασία της κινητικότητας, πλην όμως δεν υφίσταται τοιαύτη πρόθεση του εναγομένου όπως προκύπτει από την έως τώρα συμπεριφορά του…».

Ο πρόεδρος Πρωτοδικών που εξέδωσε την απόφαση επισημαίνει επίσης ότι η κατάργηση οργανικής θέσης δεν μπορεί να είναι τυχαία αλλά προϊόν εμπεριστατωμένης μελέτης, κάτι που στην περίπτωση των καθαριστριών δεν έγινε, και έτσι «το εναγόμενο αρκέστηκε να προχωρήσει αυθαίρετα στην κατάργηση των οργανικών θέσεων».

Υπογραμμίζει επίσης ότι «οι θέσεις δεν πλεόναζαν» και αναφέρει πως «μετά κλήθηκαν οι προϊστάμενοι των κατά τόπους υπηρεσιών να προσδιορίσουν τις ανάγκες καθαριότητας προκειμένου να ανατεθούν οι αρμοδιότητες σε ιδιωτικά συνεργεία».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, το Δημόσιο οφείλει να εξυπηρετεί τις λειτουργικές του ανάγκες με το υπάρχον προσωπικό του και εν προκειμένω η ανάθεση της καθαριότητας σε ιδιωτικά συνεργεία πρέπει να δικαιολογείται από λόγους προάσπισης δημοσιονομικού συμφέροντος «το οποίο δεν ταυτίζεται με το απλό ταμιακό».

Κατά την κρίση του δικαστηρίου, οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ παρείχαν υψηλότερης ποιότητας υπηρεσίες από τα ιδιωτικά συνεργεία «τα οποία ισοσκελίζουν τις χαμηλές προσφορές μέσω της παροχής ελλιπών και χαμηλής ποιότητας υπηρεσιών».

Επισημαίνεται επίσης στην απόφαση πως ούτως ή άλλως οι απολαβές των καθαριστριών ήταν ήδη χαμηλές «αφού κυμαίνονταν από 373 έως 750 ευρώ μηνιαίως» και έτσι η ανάθεση σε ιδιώτες «συνεπάγεται αμφίβολο ταμειακό όφελος και επέφερε υποβάθμιση των συνθηκών υγιεινής.. και δυσλειτουργία των υπηρεσιών αυτών».

Σύμφωνα με την απόφαση: «Η καταγγελία των συμβάσεων δεν ήταν αναγκαία κρίνεται δε αποκλίνουσα από την αρχή της αναλογικότητας και υπ’ αυτή την έννοια προσέβαλε δυσανάλογα το ατομικό δικαίωμα των εναγόντων στην εργασία και στην περιουσία». Το δικαστήριο αναφέρεται μάλιστα ότι οι γυναίκες που προσέφυγαν ανήκουν στην ηλικιακή κατηγορία των 45-60 ετών «με εκμηδενισμένες πιθανότητες εξεύρεσης άλλης εργασίας» ενώ υπογραμμίζει ότι πολλές από αυτές μεγαλώνουν μόνες ανήλικα παιδιά.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η θέση που διατυπώνει το δικαστήριο έναντι της επίκλησης «λόγων δημοσίου συμφέροντος» που προέβαλε ενώπιον του το Δημοσίου διά των εκπροσώπων του. Όπως αναφέρεται στην απόφαση: «Οι δε λόγοι δημοσίου συμφέροντος που επικαλείται το εναγόμενο δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσουν ριζοσπαστικές επεμβάσεις στην ζωή των πολιτών, που οδηγούν στην εξαθλίωση πλήθος οικογενειών με προφανή τον κίνδυνο αποδόμησης της κοινωνίας..».