[Ανάλυση] Γαλανόλευκες κελεμπίες

Φοράνε κελεμπία και καμιά φορά καπνίζουν ακόμη ναργιλέ – σίσα, όπως το λένε στα μέρη τους. Εχουν αμύθητα χρήματα και εμπιστεύονται δύσκολα. Μας θεωρούν λίγο σαν ξαδέρφια τους από την άλλη πλευρά της Μεσογείου. Ο λόγος για τους Αραβες.

Εχουν επιχειρήσει να τους προσελκύσουν για επενδύσεις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις. Με αιχμή την κυβέρνηση Παπανδρέου του 2009. Τότε τα πηγαινέλα διαφόρων υπουργών (Πάγκαλος, Παμπούκης, Σπύρος Κουβέλης αλλά και Λούκα Κατσέλη) στις χώρες του Κόλπου ήταν συνηθισμένη υπόθεση. Από τον Αστακό όμως ώς το Ελληνικό δεν απέδωσαν κάτι χειροπιαστό. Δηλαδή μια συμφωνία. Με εξαίρεση τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στα οποία θα αναφερθούμε στο τέλος.

Γιατί; Οχι γιατί δεν υπήρχε η διάθεση ή δεν ήταν ζεστές οι επαφές. Αλλά για δύο κυρίως λόγους:

Λόγος πρώτος: η ασάφεια για το οικονομικό μέλλον της χώρας και η νομισματική ανασφάλεια που μας τύλιξε ώς το καλοκαίρι του 2012. Αν επιστρέφαμε στη δραχμή, οποιαδήποτε επένδυση θα γινόταν πολύ φθηνότερη. Την ίδια ώρα που κεφάλαια επενδεδυμένα σε ευρώ θα απαξιώνονταν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να τηρηθεί στάση αναμονής. Αλλωστε, τα μεγάλα κρατικά funds του Κόλπου είχαν καεί άσχημα το 2008, έχοντας μεγάλες τοποθετήσεις σε αμερικανικές τράπεζες όπως η Citigroup. Ως γνωστόν, η φάση αυτή τώρα ξεπεράστηκε. Η Ελλάδα θεωρείται σταθερά αγκιστρωμένη στο ευρώ – εξού και ανοίγουν το πορτοφόλι τους διάφοροι Πόλσον.

Λόγος δεύτερος: τα αραβικά funds είχαν μια επιφύλαξη να μπουν μόνα τους στη χώρα. Για ένα διάστημα ξεκίνησε ένα φλερτ με την ιδέα των απευθείας επενδύσεων, αλλά το ελληνικό γραφειοκρατικό περιβάλλον θεωρήθηκε δαιδαλώδες και δύσκολο. Ενώ υπήρχε και μια διστακτικότητα για το πώς και από πού θα μπορούσε να προσεγγιστεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα που βρίσκεται πάντα σε απόσταση αναπνοής από κάθε μεγάλο επενδυτικό πρότζεκτ. Ο πολύς κόσμος δεν το ξέρει. Αλλά οι κύριοι με τις κελεμπίες είναι δυσκίνητοι στις επαφές και προτιμούν τις σχέσεις που έχουν χτιστεί ύστερα από πολλά χρόνια. Τελικά προκρίθηκε, λοιπόν, η είσοδος στη χώρα με αιχμή ένα ισχυρό τοπικό, δηλαδή ελληνικό, επιχειρηματικό όχημα.

Αυτός ο τελευταίος κανόνας τηρείται και στην περίπτωση της συμφωνίας ανάμεσα στην Τέρνα Ενεργειακή και στην TAQA του Αμπου Ντάμπι. Αφορά γενικά την ενέργεια και ειδικά τα εναλλακτικά πράσινα έργα τύπου ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι βασικός επενδυτικός πυλώνας στην ευρύτερη περιοχή μας. Είναι επίσης ένα κρατίδιο το οποίο διεκδικεί συμμετοχή – μέσω των κρατικών funds ή των μεγάλων εταιρειών – σε πρότζεκτ που θεωρεί ότι έχουν μέλλον. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια των Αγγλογάλλων να εμπλέξουν τους Εμιρατινούς ως εταίρους στην ανάπτυξη νέου τύπου πολεμικών αεροσκαφών που δεν είναι επανδρωμένα με πιλότο – τα περίφημα drones – που έχουν ορίζοντα το 2025-30.

Αντίστοιχο είναι το μοντέλο που έχει επικρατήσει και στο Ελληνικό. Εκεί η συμφερόντων Λάτση Lamda Development έχει ως εταίρους την Al Maabar _ πάλι από το Αμπου Ντάμπι _ καθώς και την κινεζική Fosun. Είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη, καθώς τελικά οι Καταριανοί, που είχαν επιδείξει αυτόνομο ενδιαφέρον, απεχώρησαν.

Αλλη μια ένδειξη ότι είναι οι συνεργασίες με έλληνες που έχουν μέλλον. Κάτι το οποίο αποδεικνύεται και από την άτυχη κατάληξη που είχε το πέρασμα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά πρώτα στην Αμπου Ντάμπι Μαρ και τελικά στον επιχειρηματία Ισκαντάρ Σάφα, από τον οποίο προσπαθούν να ξεμαρκαριστούν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο να είναι αυτός που επιχείρησε να κόψει τον γόρδιο δεσμό του μπλεξίματος με την παράδοση των γερμανικών υποβρυχίων που περιμένει το Πολεμικό Ναυτικό.