Μαδρίτη: Μία πόλη, δύο ομάδες, ένας στόχος

Ενας αγώνας, ένα όνειρο, μία πόλη… Για ένα βράδυ θα ονομάζεται Λισαβόνα, καθώς εκεί θα διεξαχθεί ο τελικός, ωστόσο επί της ουσίας για τη Μαδρίτη πρόκειται! Για την πρώτη πρωτεύουσα (και πόλη γενικότερα) στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που θα εκπροσωπηθεί από δύο ομάδες σε τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, επονομαζόμενου εδώ και κάμποσα χρόνια ως Τσάμπιονς Λιγκ. Η Ατλέτικο είναι η Σταχτοπούτα της διοργάνωσης, αν σκεφτεί κανείς ότι έχουν περάσει 40 χρόνια από την τελευταία φορά που πέτυχε κάτι ανάλογο. Ηταν το μακρινό 1974 όταν ηττήθηκε στον τελικό από την Μπάγερν Μονάχου. Απέναντί της η μπαρουτοκαπνισμένη σε ανάλογες περιστάσεις Ρεάλ, η ομάδα με τα περισσότερα (9 τον αριθμό) Πρωταθλήματα Ευρώπης αλλά και τις τρεις διαδοχικές αποτυχημένες προσπάθειες στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Μία αναμέτρηση που θα διεξαχθεί επί πορτογαλικού εδάφους και η οποία από σύσσωμο τον ευρωπαϊκό Τύπο αντιμετωπίζεται ως απονομή δικαιοσύνης για τις δύο ομάδες που σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης επέδειξαν θαυμαστή σταθερότητα και απέδωσαν ποδόσφαιρο το οποίο δεν άφησε περιθώριο αμφισβήτησης της ανωτερότητάς τους σε όσους αντιπάλους προέκυψαν στον δρόμο τους.
Για τον Αργεντινό Ντιέγο Σιμεόνε, προπονητή ο οποίος σε διάστημα δυόμισι ετών μετέτρεψε την Ατλέτικο στην πιο αγαπημένη ομάδα όλων των ουδέτερων ποδοσφαιρόφιλων του κόσμου, αυτό που κατάφεραν οι Ροχιμπλάνκος μέσα στο Στάμφορντ Μπριτζ απέναντι στην Τσέλσι ήταν πολύ μεγάλο για να ερμηνευτεί μοναχά ως προσωπική επιτυχία του: «Θέλω να ευχαριστήσω τις μητέρες των ποδοσφαιριστών μας για το ότι τους έδωσαν μεγάλα αρχ…α» δήλωσε μετά το τέλος του νικηφόρου 3-1 στο Λονδίνο και συνέχισε: «Αυτοί είναι που πίστεψαν, που ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, που νίκησαν όλα τα προγνωστικά. Θα πω για μία ακόμα φορά ότι δεν με ενδιαφέρουν οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Θέλω να συνεργάζομαι με παίκτες οι οποίοι πρωτίστως αισθάνονται και είναι νικητές» δήλωσε ο αργεντινός τεχνικός. Ενώ ο συνήθως φειδωλός στα κομπλιμέντα Ζοζέ Μουρίνιο παραδεχόταν ότι «η Ατλέτικο του Σιμεόνε άφησε το στίγμα της. Και κυρίως έδειξε πόσο αποδοτική μπορεί να είναι μια δουλειά τριών χρόνων βασισμένη στην ίδια στρατηγική. Ηταν περισσότερο ομάδα από εμάς, όμως είναι λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι η Τσέλσι δημιουργείται από την αρχή» φρόντισε στο τέλος της κουβέντας του να αφήσει και μία δικαιολογία για τον αποκλεισμό της αγγλικής ομάδας να αιωρείται ο αποκαλούμενος και ως Special One.
Για τους περισσότερους ποδοσφαιριστές της Ατλέτικο αυτή δεν ήταν η απόλυτη δικαίωση των προσπαθειών της. «Οπως συνηθίζει να λέει και ο προπονητής μας, πρώτα πετυχαίνεις τον στόχο σου και μετά πανηγυρίζεις γι’ αυτόν. Από τη στιγμή που μπροστά μας υπάρχει ο τελικός, η δουλειά είναι ακόμα στη μέση. Ηταν ένα υπέροχο ταξίδι αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα στον τερματισμό» δήλωσε ο τούρκος μεσοεπιθετικός της Ατλέτικο Αρντά Τουράν, ποδοσφαιριστής ο οποίος έλαμψε στην πορεία των Ροχιμπλάνκος μέχρι τον τελικό της 24ης Μαΐου.

ΨΥΧΩΣΗ ΣΤΗ ΡΕΑΛ. Την ίδια ώρα, στο στρατόπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης, εκτός από τη συνήθη ψύχωση που επικρατεί για την κατάκτηση του πολυπόθητου Decima (δηλαδή του 10ου Πρωταθλήματος Ευρώπης), κυριαρχεί και η αδημονία για κάτι που πολλοί πλέον στο στρατόπεδο των Μερένχες αντιμετωπίζουν ως το πλήρωμα του χρόνου ύστερα από τους τρεις διαδοχικούς αποκλεισμούς στην ημιτελική φάση της διοργάνωσης (το 2011 από την Μπαρτσελόνα, το 2012 από την Μπάγερν Μονάχου και το 2013 από την Ντόρτμουντ). Ωστόσο, ο προπονητής που κατάφερε αυτό που δεν μπόρεσε (τις δύο από τις τρεις φορές) ο Ζοζέ Μουρίνιο φρόντισε να βάλει εξ αρχής τα πράγματα στη σωστή βάση: «Δεν είναι η Ρεάλ το φαβορί σε αυτόν τον τελικό, και δεν το λέω για να μη φανώ αλαζόνας, αλλά γιατί τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η Ατλέτικο έχει πετύχει μέχρι σήμερα σπουδαία πράγματα με πολύ λιγότερο θόρυβο. Και επίσης είναι η ομάδα που εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή του ισπανικού πρωταθλήματος» υπερθεμάτισε ο Κάρλο Αντσελότι. Τα παιχνίδια του μυαλού ξεκίνησαν νωρίς στην ισπανική πρωτεύουσα.