Ο χρόνος σπουδών στα πανεπιστήμια και οι πρόσθετες εξετάσεις

Οι εξελίξεις φέρνουν στην επιφάνεια δύο εξίσου σοβαρά ζητήματα, εκτός από το ποιος θα ελέγχει τις γνώσεις των πτυχιούχων:

Το πρώτο αφορά το αν ένα πτυχίο καθεαυτό είναι ή όχι επαρκές εφόδιο για την άσκηση ενός επαγγέλματος ή χρειάζονται και πρόσθετες εξετάσεις, όπως στον ΔΣΑ. Η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, λ.χ., όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρός της Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος, «έχει λάβει τη θέση ότι το πτυχίο της ισοδυναμεί με άδεια άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος». Εξάλλου οι απόφοιτοι Ιατρικών Σχολών από αναγνωρισμένα πανεπιστήμια της ΕΕ δεν χρειάζονται πλέον αναγνώριση και οι εξετάσεις του ΔΟΑΤΑΠ περιορίζονται σε αποφοίτους Ιατρικών Σχολών από κράτη εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εφόσον όμως η κατάσταση αλλάζει, είναι πιθανό να δούμε και ιατρικά κολέγια στην Ελλάδα.

Το δεύτερο είναι το ζήτημα του χρόνου σπουδών στα ελληνικά πανεπιστήμια, αφού η διάρκεια σπουδών στα ξένα ιδρύματα είναι ως επί το πλείστον τρία – αλλά εντατικά – χρόνια, εκεί που οι δικές μας είναι τετραετείς. Εξαιρούνται τα ιατρικά επαγγέλματα αλλά και οι μηχανικοί, όπου το σύνηθες σχήμα απέναντι στις αδιάσπαστες πενταετείς σπουδές του Πολυτεχνείου είναι τρία χρόνια πρώτο πτυχίο και δύο χρόνια για μάστερ (πρόκειται για τη γνωστή «συνθήκη της Μπολόνια» που τελευταία αμφισβητείται έντονα σε όλη την Ευρώπη), με αποτέλεσμα να εγείρεται ζήτημα ανταγωνισμού. «Πώς είναι δυνατόν ένας που έχει σπουδάσει τρία χρόνια σε κάποιο από τα κολέγια να εξομοιώνεται με κάποιον που σπούδασε το ίδιο αντικείμενο για πέντε χρόνια; Κανείς πτυχιούχος ξένου πανεπιστημίου δεν φοβάται την τυπική αναγνώριση του πτυχίου του από τον ΔΑΟΤΑΠ. Αυτοί που τη φοβούνται είναι όσοι έχουν πτυχία από κολέγια που συνεργάζονται με πανεπιστήμια “πλυντήρια πτυχίων”. Δεν είναι τυχαίο που ούτε η Γερμανία δεν αναγνωρίζει τέτοιου είδους πτυχία» υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΤΕΕ.