[Ανάλυση] Ο γόρδιος δεσμός της Κεντροαριστεράς

Περισσότερος Βενιζέλος σε λίγο. Αυτή θα μπορούσε να είναι η σύνοψη της υφέρπουσας κρίσης στην Κεντροαριστερά αν κοιτούσε κανείς τα πράγματα από τη σκοπιά του νυν προέδρου του ΠαΣοΚ. Η μηνυματοδοσία που προκύπτει, άλλωστε, από τη δραστηριότητα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης το Σαββατοκύριακο είναι σαφής. Αυτός υπηρετεί τη σταθερότητα της κυβέρνησης σε μια φάση που η χώρα πάει – όντως – να βγει από το τούνελ, κάτι που δικαιώνει τις επιλογές της τελευταίας διετίας ή, στην περίπτωσή του, και πιο πίσω. Το κυβερνητικό σχήμα όμως θα πρέπει μετεκλογικά να ανανεωθεί, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις δημιουργικές δυνάμεις.

Με άλλα λόγια, ο ανασχηματισμός θα είναι ένα εργαλείο για να διαμορφωθούν νέες ισορροπίες. Οπως ξεπέρασε το ΠαΣοΚ με την Ελιά, έτσι ο Βενιζέλος εμφανίζεται έτοιμος να ξεπεράσει το σχήμα ΝΔ – ΠαΣοΚ για κάτι καινοτόμο και ευρύτερο. Η αλήθεια είναι – πάντα με την επιφύλαξη του εκλογικού αποτελέσματος – ότι το διάστημα μεταξύ Ιουνίου ’14 και Μαρτίου ’15 θα είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από πολιτικής πλευράς περίοδος εδώ και παρά πολύ καιρό.

Αυτή είναι η ευγενής εκδοχή. Για όποιον θέλει να τα ακούσει πιο τσεκουράτα υπάρχει και ο Γρηγοράκος που έκανε τη γνωστή έξοδο στα ΜΜΕ (εν προκειμένω το Mega) για να τα πει πιο χοντρά. Οπως υπάρχει και μια εξέλιξη σε ό,τι αφορά τα λογιστικά του ΠαΣοΚ. Από τους ορκωτούς ελεγκτές, η διερεύνησή τους περνά στους εισαγγελείς με αιχμή την περίοδο 2007-2010, τότε που την προεδρία ασκούσε ξέρετε ποιος – αυτός που τώρα παρουσιάζει βιβλία πρώην ευρωβουλευτών του Κινήματος.

Ο Γιώργος Παπανδρέου – κρίνοντας και από ένα ταινιάκι με κρητικά στιγμιότυπα που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο – είναι πράγματι αυτός που λειτουργεί ως απρόβλεπτος παράγων στο ΠαΣοΚ. Δεν είναι όμως το πραγματικό πρόβλημα. Πρώτον, διότι οι φυλές των παπανδρεϊκών, παλαιών και νέων, δεν είναι ούτε ενωμένες ούτε στοιχημένες πίσω του. Προβληματισμένες ή απορημένες είναι. Δεύτερον, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να έχει σοβαρό κώλυμα δημοφιλίας αλλά και να είναι χρεωμένος με όλη την περιπέτεια του Μνημονίου.

Τα προβλήματα είναι άλλα. Τι θα γράψει, ας πούμε, η Ελιά στις 25 Μαΐου; Θα βοηθήσει η καλή αυτοδιοικητική επίδοση του ΠαΣοΚ στις 18 Μαΐου να ανέβει το ποσοστό στις ευρωεκλογές; Γιατί η αλήθεια είναι ότι η εμβέλεια χειρισμών του Βενιζέλου θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από την 25η Μαΐου. Τα πρόσωπα που κατεβαίνουν όμως με αξιώσεις στις αυτοδιοικητικές δεν είναι δικές του επιλογές, αλλά έχουν τη δική τους πορεία που ιχνογραφείται πίσω στο 2010. Το κάστινγκ των αυτοδιοικητικών – φουλ πασοκικό – δεν έχει σχέση με τις ισορροπίες του ευρωψηφοδελτίου – όπου στεγάζονται αρκετά πρόσωπα που ευνοεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Πέρα όμως από αυτό, πιο μπερδευτικό είναι ένα άλλο στοιχείο. Κανείς από αυτούς που είναι φουρκισμένοι με τον Βενιζέλο δεν έχει διάθεση να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση. Ολοι – αμφισβητίες, γκρινιάρηδες, ακόμη και ο Παπανδρέου – υπέρ της σταθερότητας είναι. Αρα ο Βενιζέλος – πέρα από το υπερμέγεθες IQ του – δεν προσφέρει κάτι περισσότερο σε αυτή την κατεύθυνση από όλους τους άλλους. Μάλιστα, ο κυβερνητικός προσανατολισμός των μεγάλων και μεσαίων πασόκων έχει ενισχυθεί, καθώς βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρεί αψυχολόγητες επιλογές που πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδά του.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο γόρδιος δεσμός της Κεντροαριστεράς θα πρέπει να λυθεί και όχι να κοπεί. Αλλά η επίλυση των κόμπων θέλει υπομονή.