Σύλληψη για χρέη λόγω παρεξήγησης

Ηταν λίγο μετά τις 11.15 το πρωί, όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος Γιάννης Βούρος επέστρεφε στο γραφείο του έπειτα από μια συνέντευξη που μόλις είχε παραχωρήσει. Αντί για οτιδήποτε άλλο, τον περίμεναν «δυο παλικάρια» που ζήτησαν να τους ακολουθήσει για «κάποιες διαδικασίες». Η συνέχεια περιελάμβανε μία σύλληψη τυπική: αποτυπώματα, φωτογραφίες προφίλ/ανφάς, τέτοια. Κατά τα άλλα, οι οικοδεσπότες ήταν φιλόξενοι, καθώς το τι είχε συμβεί θα διευκρινιζόταν και ενώπιον του εισαγγελέα με τη βοήθεια εγγράφου του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Επιβεβαίωνε ότι το ΚΘΒΕ είχε αποδώσει στο ΙΚΑ ένα ποσό που απαιτούνταν, απλώς το δεύτερο δεν το είχε αποτυπώσει στα κιτάπια του.

«Ο,τι έγινε οφείλεται στις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του Δημοσίου και στα βραδέα αντανακλαστικά του» θα έλεγε ο Γιάννης Βούρος στα «ΝΕΑ» μερικές ώρες αργότερα. Οπως διευκρίνισε, έγινε το εξής: εγκρίθηκε η έκτακτη επιχορήγηση και όπως γίνεται κάθε φορά, πριν φτάσει στο ΚΘΒΕ, ένα μέρος της παρακρατήθηκε για το ΙΚΑ και για τη ρύθμιση του οργανισμού. Η διαδικασία είχε ολοκληρωθεί εδώ και ενάμιση μήνα, απλώς στις καταστάσεις του ΙΚΑ Θεσσαλονίκης δεν είχε καταγραφεί. «Οχι ότι δεν ξαφνιάστηκα», συνέχισε ο Γιάννης Βούρος, «απλώς είμαι ψύχραιμος σε καταστάσεις που δεν αφορούν σε δικά μου χρέη. Μερικά ηλεκτρονικά μέσα, βέβαια, αναπαρήγαγαν την είδηση σαν να αφορούσε εμένα: 250.000 ευρώ, από 1η μέχρι 30η Νοεμβρίου του 2013; Ούτε η Κόκα-Κόλα να ήμουν…».

Ακόμα βέβαια και αν το ΚΘΒΕ δεν είναι πολυεθνική, από χρέη προηγούμενων ετών καλά πάει. Εκτός από το χτεσινό που λογικά θα ξεκαθαριστεί την 1η Σεπτεμβρίου στην τυπική δικάσιμο, εκκρεμούν ενοίκια, προμηθευτές, μη τιμολογημένες συνεργασίες, συμβόλαια για τα οποία δεν έχουν κοπεί παραστατικά, το μεγάλο αγκάθι που λέγεται Οπερα της Θεσσαλονίκης, συνεργάτες παρελθόντων ετών κ.λπ. Δεν θα έπρεπε να βρεθούν, όπως λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις οι υπεύθυνοι; «Το έχουν αναλάβει ορκωτοί λογιστές» εξηγούσε ο Γιάννης Βούρος. «Αυτοί που πρέπει να γνωρίζουν γνωρίζουν. Δεν θέλω να μπω σε λογικές αντιπαράθεσης ούτε να γίνουν συγκρίσεις με θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Σίγουρα, στην αρχή της τελευταίας δεκαετίας, δημιουργήθηκε μια τρύπα που όσο κι αν προσπαθεί κανείς να την κλείσει, από τη στιγμή που μειώθηκε και η επιχορήγηση, εκείνη παραμένει».