Οταν η βία γίνεται καθημερινότητα

Εχει κι ο κατήφορος τη γοητεία του, αλλά σαν χάνεται το μέτρο η γοητεία γίνεται απόγνωση κι ο κατήφορος γκρεμός…

Από την περασμένη εβδομάδα, τη Μεγάλη Τετάρτη συγκεκριμένα, το φάντασμα της βίας επέστρεψε (είχε ποτέ φύγει;) στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο γαύρος που σπαρτάρισε στον κόκκινο πάγκο και ο Ολυμπιακός που λύγισε στο καμίνι της Τούμπας προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις. Στον πυρηνικό αντιδραστήρα της ελληνικής αδιαφορίας δημιουργήθηκε σχάση. Αποτέλεσμα; Ο,τι συμβαίνει χρόνια και χρόνια στον τόπο μας και δεν αφήνει την εξέλιξη και τον πολιτισμό να ανδρωθούν: ο πόλεμος!

Λοιπόν, είναι αδόκιμο, αστείο, άστοχο, αν θέλετε, να υποστηρίζουμε πως ο πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και 70 χρόνια στην Ελλάδα…

Ο άνεμος του πολέμου αναστατώνει τα κλειστά παραθυρόφυλλα στις γειτονιές του μικρόκοσμού μας καθημερινά!

Ο Ελληνας δεν αντέχει το καλύτερο. Το αμφισβητεί με την πρώτη ανάγνωση κι έπειτα το αποδομεί, το λοιδορεί, το ακυρώνει και τέλος το πολεμά με όλες τις δυνάμεις του.

Πόλεμο δείχνουν άλλωστε όλες οι πράξεις μας: από την αναμονή στην ουρά της εφορίας μέχρι το «Χριστός Ανέστη». Αναστάτωση και εκρηκτική ψυχολογία λίγο πριν να ακουμπήσεις στο γκισέ του ελεγκτή με ύφος αμυνομένου, έτοιμου προς έφοδο στον (συνήθως) επιθετικό «αντίπαλο» υπάλληλο. Αναστάτωση και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί που ανοίγουν τάφους με την ανατίναξή τους τα αναστάσιμα βράδια.

Ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ελληνική ομάδα, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι. Οι αριθμοί το αποδεικνύουν περίτρανα. Επίσης, η αλάνθαστη γλώσσα των αριθμών ομιλεί και για τους αντιπάλους του Ολυμπιακού και αποδεικνύει πως του υπολείπονται σημαντικά. Οι άλλοι, οι αντίπαλοι, δεν αποδέχονται το αξίωμα τούτο. Επικαλούμενοι σκοτεινές παρασκηνιακές κινήσεις, δικαιολογούν τη φρενήρη πορεία της ερυθρόλευκης ομάδας στον ταπεινό ελλαδικό χώρο. Και εδώ αρχίζει ο πόλεμος, ο πόλεμος στο γήπεδο ανάμεσα σε παίκτες, σε οργίλους παράγοντες, παρατρεχάμενους κοιλαράδες μπεχλιβάνηδες, υπάλληλους ευόλισθους στα «θέλω» του αφεντικού τους. Και οι σφοδρές εχθροπραξίες συνεχίζονται υπό τη μορφή ανακοινώσεων από τα στρατόπεδα πλέον. Η εβδομάδα περνάει με χαρτοπόλεμο μέχρι που ξαναβγαίνουν στα γήπεδα οι ομάδες και τότε τα «όπλα» παίρνουν οι οπαδοί, οι οπαδοί οι ημιμαθείς έως αγράμματοι, οι οπαδοί οι απολυμένοι από τις εργασίες τους, οι οπαδοί οι ανέραστοι, οι οπαδοί οι οξειδωμένοι από τις μπόρες της ζωής και τέλος οι οπαδοί που ολόκληρη εβδομάδα «ψεκάζονταν» με δημοσιεύματα προπαγανδιστικά, ελεεινά, σεξιστικά, εμπρηστικά.

Και τη Δευτέρα η φαρισαϊκή έκπληξη, το ξάφνιασμα, έρχεται να ανοίξει έναν άλλο κύκλο, αυτόν της δήθεν αναζήτησης των ηθικών και φυσικών αυτουργών.

Και τα χρόνια περνούν και οι ένοχοι συνεχίζουν να εγκληματούν και τα θύματα συνεχίζουν να αιμορραγούν ακατάσχετα.   

Το ελληνικό ποδόσφαιρο παρατάσσεται απόψε στο Ολυμπιακό Στάδιο για μια ακόμη μάχη: αυτήν του τελικού του Κυπέλλου. Το ελληνικό ποδόσφαιρο χρόνια τώρα προσπαθεί να ισιώσει τις πτυχές του και πάντα βγαίνει περισσότερο τσαλακωμένο από πριν.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο κάθε που θα κάνει προσκλητήριο λαθών θα τα βρει όλα παρόντα!

Η βία είναι καταγεγραμμένη στο γονίδιό μας, μας κατατρώγει και τη σιτίζουμε συνεχώς. Η βία δεν είναι φαινόμενο που ενσκήπτει μοναχά στις εξέδρες, στα αποδυτήρια, στους πέριξ των γηπέδων ανήσυχους δρόμους, η βία είναι η μουχλιασμένη ανάσα μας, το πικρόχολο σχόλιό μας για τον επιτυχημένο, η ειρωνεία μας για τον «πιο μπροστά» από εμάς, η απόρριψη του καλού με ανυπόστατα επιχειρήματα. Η βία είναι το βραδινό μας χάπι το ψυχοτρόπο, είναι ο ύπνος μας και το καλημέρα μας.

Σε έναν τελικό ποδοσφαίρου ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ περιμένεις να δεις θέαμα. Περιμένεις την κατάθεση στοιχείων αδιάσειστων, που να αποδεικνύουν αυτό που και οι δυο ομάδες φανατικά υποστηρίζουν: είμαστε καλύτεροι από τον Ολυμπιακό, αλλά…

Αλλά; Το… ασφυκτικά άδειο ακροατήριο περιμένει. Οι ένορκοι, οι δικαστές περιμένουν. Μετά την απομάκρυνση της παλάμης από το ευαγγέλιο ό,τι και να καταθέσεις θα αμφισβητηθεί ως ψευδές. Γι’ αυτό τα στοιχεία τώρα! Αλλιώς σιωπή!