[Ανάλυση] Τα παιδιά του Πειραιά

«Θα ήθελα να έχω ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά…» τραγουδούσε η Μελίνα. Θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά του Πειραιά μουσική υπόκρουση για τις δημοτικές εκλογές στο πρώτο λιμάνι της χώρας; Μετά το πέρασμα του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου από εκδήλωση του Γιάννη Μόραλη είναι και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης που εκφράστηκε με πολιτικά ευέλικτο τρόπο για την υποψηφιότητά του σε εκπομπή του Mega. Ο πρώτος είναι υπουργός Παιδείας και εκλέγεται στον Πειραιά. Ο δεύτερος εκλέγεται στη Β’ Αθηνών, αλλά είναι υπουργός Ναυτιλίας. Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να αναρωτηθεί – με την άδεια του Ζυλ Ντασσέν και του Μάνου Χατζιδάκι που πήρε Οσκαρ για «Τα παιδιά του Πειραιά» – αν για τις αυτοδιοικητικές στο λιμάνι θα ισχύσει ως τίτλος το «Ποτέ την Κυριακή».

Κάποτε ο Ολυμπιακός στήριζε υποψηφίους στις βουλευτικές εκλογές. Οπως και η Εκκλησία, ήταν γκανιάν χαρτί. Εν συνδυασμώ έχουν χτίσει πολιτικές καριέρες. Ολυμπιακή αναφορά είχε, βεβαίως, και ο Παναγιώτης Φασούλας που όμως δεν μπόρεσε να σταθεί στη δημαρχία όπως στο παρκέ των γηπέδων. Τελικά, το απίθανο πολιτικό κλίμα στις διπλές εκλογές για Αυτοδιοίκηση και Ευρωβουλή είχε ως αποτέλεσμα να κατεβάσει επί της ουσίας ο Ολυμπιακός δικό του υποψήφιο για τον δήμο. Φυσικά, και εδώ έχει ένα ενδιαφέρον το κλείσιμο ενός προσωπικού κύκλου, ο Γιάννης Μώραλης είναι γιος του εκπαιδευτικού Πέτρου Μώραλη, που έφυγε πρόωρα αλλά συνδέθηκε με την ηρωική εποχή του ΠαΣοΚ. Οπως λένε οι Γάλλοι – και η αναφορά δεν είναι υποτιμητική – στο κυνήγι αποδίδει καλύτερα ο σκύλος που είναι από καλή γενιά.

Κοινώς, Μιχαλολιάκος και Δρίτσας έμπλεξαν. Ο πρώτος έχει χτίσει μηχανισμούς και συμμαχίες ως δήμαρχος Πειραιά, αλλά επίσης έχει πολωθεί. Ο δεύτερος που άφησε τη βουλευτική έδρα για να ποντάρει στην ανάγκη του πειραϊκού κοινού για εναλλαγή, βλέπει τώρα να μπλέκει σε τριγωνική αναμέτρηση – ό,τι πιο επικίνδυνο στην πολιτική – και μάλιστα με ανορθόδοξο αντίπαλο. Ο Μόραλης δεν είναι, βέβαια, ούτε Μπουτάρης ούτε Καμίνης ούτε Σταύρος Θεοδωράκης. Αυτοί όμως, με τον τρόπο τους ο καθένας, τοποθετούνται στο ρήγμα ανάμεσα σε δύο τεκτονικές πλάκες που έχουν μετακινηθεί. Η μία είναι η κοινωνία που αναζητά εναλλακτικούς υποψηφίους. Η άλλη είναι ο δικομματισμός που έχει υποστεί σημαντική φθορά. Πάνε οι εποχές που τα τοπικά κομματικά κατεστημένα ήλεγχαν απόλυτα τις καταστάσεις. Τώρα περισσότερο διώχνουν, παρά φέρνουν κόσμο. Οπότε η κοινωνία επώνυμων πολιτών του Ολυμπιακού είδε και κατάλαβε. Επειτα από κυοφορία κάποιων ημερών, προέκυψε η υποψηφιότητα Μώραλη, κατάλληλα πλαισιωμένη.

Τώρα οι εκλογές για τον Δήμο Πειραιά είναι καθαρά παιχνίδι δεύτερου γύρου. Ποιος θα περάσει εκεί; Ποιος θα έχει αντίπαλο ποιον; Θα είναι, ομολογουμένως, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις της χώρας. Στο πρόσωπο του Μιχαλολιάκου, με προϊστορία στην ΟΝΝΕΔ, στη Βουλή, στη Ρηγίλλης και, βεβαίως, στον Πειραιά θα φανούν οι αντοχές ενός υποψηφίου που είναι πολιτικό προϊόν της κλασικής διαδικασίας. Αντίστοιχα, το πόσο μακριά θα πάει ο Μόραλης θα δείξει τι δυνατότητες έχουν οι υβριδικές υποψηφιότητες – μην το τραβήξουμε, αλλά ας μην ξεχνάμε και πού έφτασε ξεκινώντας από τη Μίλαν ένας κάποιος Σίλβιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η ΝΔ, μέσω υπουργών, αντασφαλίζεται στον Πειραιά. Οσο για τον Δρίτσα, αυτός τείνει να γίνει κομπάρσος σε ταινία με άλλους πρωταγωνιστές, άλλο σκηνοθέτη και μερικούς γκεστ σταρ.