Πιάνουν τον Μάη με γέλιο και δηλητήριο

ύο γηραιές κυρίες σε ένα σπίτι. Γλυκύτατες εκ πρώτης όψεως και πανούργες. Ώς εδώ όλα καλά; Βάλτε τώρα στη θέση τους τον Σταμάτη Φασουλή και τον Πέτρο Φιλιππίδη. Και φανταστείτε τις (τους) να έχουν ένα πανούργο σχέδιο: καλούν ηλικιωμένους μοναχικούς κυρίους στο σπίτι τους και τους δολοφονούν με δηλητηριασμένο κρασί. Ο εργένης ανιψιός τους, που έχει εν τω μεταξύ αποφασίσει να παντρευτεί, τις επισκέπτεται και έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά μακάβριων αποκαλύψεων.

Η μαύρη φάρσα του Τζόζεφ Γκέσερλινγκ – που έγινε ταινία από τον Φρανκ Κάπρα το 1944 – υπήρξε εδώ και 28 χρόνια ένα ανοιχτό στοίχημα για τον Σταμάτη Φασουλή. Μέχρι που ήλθε η πρόταση από τον Πέτρο Φιλιππίδη. «Σχεδιάζαμε να το ανεβάσουμε από το 1986 με την Ελεύθερη Σκηνή και μάλιστα τους ρόλους των δύο γυναικών θα είχαν η Αννα Παναγιωτοπούλου και η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, αλλά επέμενε ο Ανδρέας Βουτσινάς ότι ήταν πολύ νέες τότε, οπότε το αφήσαμε και δεν έγινε ποτέ. Εγώ είχα δει πρώτα την ταινία, μου άρεσε πολύ, αλλά δεν ήταν εύκολο αφού για να γίνει ήθελε 14-15 ηθοποιούς. Στην πορεία το ξέχασα και μου το θύμισε ο Πέτρος. Οταν τον ρώτησα ποιες θα υποδυθούν τους ρόλους των δύο γυναικών, μου απάντησε: “Εμείς”. Μου άρεσε η ιδέα, σχεδόν αμέσως σχημάτισα την εικόνα μας μέσα μου, η στριμμένη και η γλυκούλα να είμαστε εμείς όπως μου είπε» δηλώνει ο Σταμάτης Φασουλής και εδώ δίνει έμφαση στο τι θα δούμε: «Κάνουμε τις κανονικές γυναίκες, τις κανονικές κυρίες, δεν κοροϊδεύουμε, δεν είναι παρενδυσία, δεν μιμούμαστε, δεν είναι το “Κλουβί με τις τρελές”».

Ο ίδιος ακούγεται πολύ ορεξάτος. «Μαζί με “To σώσε” του Μάικλ Φρέιν είναι νομίζω οι καλύτερες κωμωδίες-φάρσες που έχω διαβάσει, ήταν βέβαια και η σπίθα το δέλεαρ να παίξω με τον Πέτρο».

Τα λόγια του αποτυπώνουν εκείνη την ανεκλάλητη χαρά που σου δίνει η προετοιμασία μιας θεατρικής συνθήκης, αλλά και για έναν παραπάνω λόγο: «Ταιριάζουμε πολύ με τον Πέτρο, αυτό είναι και θέμα, μήπως είμαστε ίδιοι; Νιώθω σαν να βρήκε ο Φίλιππας τον Ναθαναήλ με τον Πέτρο, αν και συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά. Ψάχνω ήδη το επόμενο έργο που θα κάνουμε μαζί».

Μαζί τους μια πλειάδα ηθοποιών φτιάχνουν μια παράσταση που θα ξεχωρίσει στη μεταπασχαλινή θεατρική πιάτσα. Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Τζένη Θεωνά, Φάνης Μουρατίδης και Λεωνίδας Καλφαγιάννης είναι μόνο μερικοί. «Μετάφραση έκανα εγώ. Ξέροντας βέβαια ποιοι είναι οι ηθοποιοί. Νομίζω πως το μεγάλο θέμα με τη μετάφραση είναι να ξέρεις τους ρυθμούς και τις μελωδίες, όχι το νόημα μόνο. Αυτά πιάνουν το αίσθημα το μεταφραστικό» συμπληρώνει.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ. Πώς είναι όμως να ντύνεσαι γυναίκα, να την αναπαριστάς χωρίς ίχνος κοροϊδίας; «Αισθάνομαι ανοιχτός, ευτυχής. Το οικόπεδο που δουλεύω εξάλλου είναι αχανές, κάνω ό,τι γυναίκα λάτρεψα, μίσησα, γέλασα, αντιπάθησα, μια πλειάδα και γκάμα γυναικών, από τη μάνα μου ως τη θεία μου ή τη νονά μου ή φίλες μου. Θυμάμαι και ενσωματώνω στον ρόλο μου από το πιο τρυφερό πράγμα ως το κουτσομπολιό και την μπιρίμπα» σημειώνει ο Φασουλής αυτές τις ώρες που ετοιμάζεται πυρετωδώς για την πρεμιέρα στο Παλλάς, με την ανυπομονησία και τη χαρά ενός έμπειρου καλλιτέχνη που όπως καταλήγει: «Μόνο στο θέατρο και στο σπίτι μου αισθάνομαι καλά».