[Ανάλυση] Η μεξικανική αντεπίθεση του ΣΥΡΙΖΑ

Ο μεξικανικός στρατός του ΣΥΡΙΖΑ αντεπιτίθεται! Εντάξει, ηγεσία τύπου Ζαπάτα δεν διαφαίνεται. Αλλά το συνονθύλευμα μαχητών με σομπρέρο και πολύχρωμες εσάρπες δίνει τη μάχη με ανορθόδοξους όρους. Η Ρένα Δούρου επιστρατεύει τη Θεοπούλα στο παρά πέντε – σε ένα ομολογουμένως έξυπνο σποτ για τα σκουπίδια. Ενώ ο Νίκος Παππάς εκμεταλλεύεται το twitter για να προκαλέσει καβγά με τον Γιώργο Μουρούτη, με στόχο να ξαναθυμίσει τη γραμμή της Κουμουνδούρου περί Ακροδεξιάς του Μαξίμου.

Μεξικανικός στρατός σημαίνει στράτευμα ετερόκλητο και χωρίς πειθαρχία. Από Βαρουφάκη μέχρι Θεοπούλα. Και από Λαζόπουλο μέχρι Σαμπιχά. Ο Λάκης δεν ήθελε. Ο Γιάνης (με ένα Ν) επιμένει ότι δεν ήθελε. Η Ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν έπεσε θύμα του ακήρυχτου εμφυλίου μεταξύ των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, αλλά και μιας ηγεσίας που ευρισκόμενη στον Νότο δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα στον Βορρά, όπως φάνηκε με την περίπτωση Καρυπίδη. Η Θεοπούλα επιβεβαιώνει την απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ στον καλλιτεχνικό κόσμο που, με κομμένες τις κρατικές επιδοτήσεις, έχει γυρίσει εντελώς αριστερά.

Τι θα μετρήσει από όλα αυτά; Δύσκολο να το υπολογίσει κανείς με τέτοια πολυδιάσπαση αναμετρήσεων και ακροατηρίων. Είναι, ας πούμε, προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πάει σπουδαία – και σίγουρα όχι όπως περίμενε – σε εθνικό επίπεδο. Θα μπορούσε όμως η Δούρου να προσωποποιήσει την αναμέτρηση στην Αττική και να κάνει τους ψηφοφόρους να ξεχάσουν την μπουρδολογία περί δραχμής και τις αντιφατικές επαγγελίες περί δημοψηφίσματος; Διότι η πλευρά του Λαφαζάνη επαναφέρει ακριβώς το δίλημμα (ευρώ ή δραχμή;) που κόστισε στον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία τον Ιούνιο του 2012. Αρκεί η κωμική ανάπαυλα που εξασφαλίζει η Θεοπούλα για να τα ξεχάσουν όλα αυτά οι ψηφοφόροι της Αττικής; Εκεί τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει σε δεύτερο γύρο. Διότι αλλού θα μείνει στην πρώτη Κυριακή και θα κοιτάει με το κιάλι. Ή μήπως τελικά η λογική του αντιπερισπασμού δεν είναι επαρκής; Μήπως, δηλαδή, αντί να πλακωνόμαστε στο twitter και να το γυρίζουμε σε κωμική σειρά, θα χρειαζόταν ένα ξεκαθάρισμα για το ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και πού πάει;

Είναι προφανές ότι οι Τσιπραίοι διστάζουν να πάνε σε εσωτερική σύγκρουση. Παραμονές εκλογών, ο δισταγμός είναι λογικός. Εχει που έχει τρία κόμματα η Αριστερά αυτή τη στιγμή, χωρίς να μετράει κανείς ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αλαβάνους και Σία. Αν είναι να πάει εμφανώς τραυματισμένος ο ΣΥΡΙΖΑ στις κάλπες του Μαΐου, θα είναι ακόμη χειρότερα. Ωστόσο, τι εικόνα δίνει ένα κόμμα όπου η μειοψηφία των Αθηνών, οι οργανώσεις της Πελοποννήσου, οι οργανώσεις της Μακεδονίας και όποιος το λέει το φυλλοκάρδι του μπορούν να κάνουν έναν τσαμπουκά στον αρχηγό και να ανατρέψουν καταστάσεις; Πέρα από τις επιμέρους αποχρώσεις κάθε διαφωνίας ή διαφοροποίησης, τι είδους παράσταση – όχι νίκης αλλά – διαχείρισης εξουσίας μεταδίδει όλο αυτό το τουρλουμπούκι;

Προφανώς η ηγεσία έχει αποδεχθεί την κατάσταση και πιστεύει ότι μπορεί να την ξεπεράσει με καβγάδες ή με κωμικά σκετς. Ωστόσο, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σταματούσε να είναι θίασος ποικιλιών και καθάριζε τη φυσιογνωμία του – ιδίως στα οικονομικά –  μπορεί να είχε μεν κάποιες απώλειες σε αυτές τις εκλογές. Θα είχε όμως καλύτερες πιθανότητες στις επόμενες που είναι και αυτές που θα μετρήσουν.