«Η μητέρα Ρωσία είναι το πεπρωμένο μας»

Η τελευταία ανάσα πριν εξαφανιστούν ενάμισι χιλιόμετρο κάτω από τη γη, μυρίζει χαλασμένα αβγά και καπνό. Είναι «δώρο» από το κοντινό εργοστάσιο χημικών για τους 1.200 εξαθλιωμένους ανθρακωρύχους του Γκέβογκο, που αποτελεί το καμάρι της παραγωγής άνθρακα στην περιοχή του Ντονμπάς. Εδώ χτυπά η καρδιά της εξέγερσης που θέλει να χωρίσει την Ουκρανία στα δύο.

Ο Γιούρι, ένας ξανθός και μπρατσωμένος 40χρονος, μιλά με βραχνή φωνή στον απεσταλμένο της ιταλικής εφημερίδας «Ρεπούμπλικα»: «Ακόμα πιστεύετε ότι άνθρωποι όπως εμείς φοβούνται την ουκρανική αστυνομία ή τα τσακάλια του Κιέβου; Θέλουν να μας επιτεθούν; Μας έδωσαν διορία να εγκαταλείψουμε τα κυβερνητικά κτίρια; Κρίμα γι’ αυτούς».

Εδώ και πολλές ημέρες, από την έναρξη των διαμαρτυριών των φιλορώσων σε ολόκληρη την Ανατολική Ουκρανία, ο Γιούρι κάνει καθημερινές βάρδιες των έξι ωρών. Σκάβει όσο πιο πολύ μπορεί διότι ο μισθός (κατά μέσο όρο 900 ευρώ) σχετίζεται με την παραγωγή και διότι αυτές τις ημέρες ακόμα και λίγα λεπτά καθυστέρηση μπορεί να του κοστίσουν την απόλυσή του από την ουκρανική κρατική εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα ορυχεία. Στη συνέχεια επιστρέφει στο σπίτι του, μια παράγκα με αυτοσχέδια σκεπή, ξεκουράζεται κάνα δυο ώρες και κατόπιν ξεκινά. Μαζί με τη σύζυγό του Ιρίνα και το μικρό κόκκινο Lada τους που αγόρασαν με δόσεις διασχίζουν περίπου 45 χιλιόμετρα για να οργανώσει τη φρουρά των φιλορώσων που κατέλαβαν τα περιφερειακά γραφεία του Ντονέτσκ.

Ζητούν την ανεξαρτησία τους από το Κίεβο ή τουλάχιστον «μια διακυβέρνηση που να εξασφαλίζει την επιβίωση και την αξιοπρέπεια» όπως τόσες φορές επαναλαμβάνει στους συγκεντρωμένους στη Μαριούπολη, το Αρτεμίφσκ, το Σλοβιάνσκ και όλα τα χωριά στην κοιλάδα του Ντονέτσκ.

Είναι μια παράξενη κατηγορία, γράφει ο απεσταλμένος της εφημερίδας, αυτοί οι μεταλλωρύχοι της περιοχής του Ντονμπάς. Ταπεινοί, ολιγόλογοι, δεν διεκδικούν τίποτα πέρα από τους πενιχρούς μισθούς, έχουν αποδεχθεί ακόμα και την αβεβαιότητα της ζωής – περίπου 5.000 έχουν χάσει τη ζωή τους στα ορυχεία τα τελευταία 20 χρόνια. Ομως όταν πρόκειται για την πολιτική και την περηφάνια για τη Ρωσία, όλα αλλάζουν. Οι συζητήσεις γίνονται έντονες και η συμμετοχή συνολική.

Μιλάνε για την απόφαση της Μόσχας να διπλασιάσει την τιμή του φυσικού αερίου που πουλάει στην Ουκρανία και να επιβάλει την καταβολή προκαταβολών έναν μήνα πριν από την προμήθεια. «Το Κίεβο δεν μπορεί να αντέξει. Σε μερικούς μήνες η ουκρανική οικονομία θα καταρρεύσει» σχολιάζουν. Ο επικεφαλής του τμήματος, ο 52χρονος Σεργκέι, μιλά σαν στρατιώτης, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν θέλει πόλεμο: «Πιστεύω ότι είναι πιθανή μια ένοπλη σύγκρουση. Και είμαι έτοιμος. Πολέμησα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ με τον Κόκκινο Στρατό, θα το κάνω και για τη χώρα μου».