[Ανάλυση] Τα μυστικά της βόμβας

Η επικαιρότητα είναι σύνθετη. Δεν είναι όμως πάντα μονολιθική. Δεν είναι δηλαδή ένα πράγμα αλλά πολλά, ενίοτε ασύνδετα μεταξύ τους. Είναι η περίπτωση της βόμβας που μετέτρεψε το κέντρο της Αθήνας σε Βαγδάτη χθες τα ξημερώματα. Η ωστική δύναμη από την έκρηξη στο Νισάν μπορεί να έσπασε τζάμια έως την Καραγεώργη Σερβίας. Δεν έγινε όμως αισθητή στο βιβλίο προσφορών για το πρώτο ελληνικό ομόλογο σε μία τετραετία. Η ζήτηση έμεινε ανεπηρέαστη. Οι αγορές φαίνεται να προεξοφλούν πολιτική σταθερότητα στη χώρα μας και να μη χαμπαριάζουν ούτε από παγιδευμένους ηλεκτρονικά γραμματείς Υπουργικού Συμβουλίου ούτε από παγιδευμένα αυτοκίνητα στην οδό Αμερικής.                 

Παρά το γεγονός ότι η έκρηξη έπαιξε πολύ ψηλά σε όλα τα μεγάλα ΜΜΕ του κόσμου, η προσοχή του διεθνούς αναγνωστικού κοινού ήταν στο ομόλογο. Παραδείγματος χάριν, η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές έπαιζε χθες ως τέταρτο θέμα σε αναγνωσιμότητα στη σχετική λίστα της ηλεκτρονικής έκδοσης των «Financial Times». Το πρώτο θέμα ήταν η απειλή του Βλαντίμιρ Πούτιν ότι θα κόψει το αέριο στους Ουκρανούς. Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, η προτίμηση των αναγνωστών έχει και ψυχρή λογική και νόημα. Μια ενεργειακή κρίση στην Ουκρανία χειροτερεύει μια κρίση που έχει επηρεάσει τις αγορές. Αντίστοιχα, μια εξομάλυνση του ελληνικού δανεισμού σημαίνει ότι συνολικά ο Νότος θα πάει καλύτερα – αφού Ιταλοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι είναι μπροστά από εμάς -, ότι τα επιτόκια των ομολόγων των επιμέρους ευρωπαϊκών χωρών θα πέσουν και ότι, τελικά, τα μαύρα σύννεφα δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν στην ευρωζώνη.

Η βόμβα, πάλι, τι σημαίνει; Τίποτε που να υπερβαίνει τα στενά ελληνικά πλαίσια. Και, ενδεχομένως, τίποτε που να μην μπορεί να απορροφηθεί από αυτά. Η βόμβα επιβεβαιώνει ότι οι διωκτικές Αρχές έχουν χάσει τον έλεγχο της εγχώριας τρομοκρατίας, που ζει μια δεύτερη ή τρίτη ή, εν πάση περιπτώσει, μια νέα άνθηση. Ο Χριστόδουλος Ξηρός παραμένει ασύλληπτος. Οπως και οι δολοφόνοι των δύο χρυσαυγιτών στο Νέο Ηράκλειο. Οπως και οι δράστες του πολυβολισμού της γερμανικής πρεσβείας. Το πρόβλημα δεν είναι αν γράφει βιβλίο ο Δημήτρης Κουφοντίνας – θέμα με το οποίο κόλλησαν διάφοροι. Αλλά ότι ο εγχώριος αντιεξουσιαστικός χώρος έχει συσσώρευση εκρηκτικών υλών και επάρκεια στελεχών αποφασισμένων να εκτελέσουν με τόλμη και ταχύτητα μια ενέργεια σε ένα από τα καλύτερα φυλασσόμενα τμήματα της Αθήνας. Το μόνο που τους απασχολεί είναι να μην πιάσουν τα πρόσωπά τους οι κάμερες. Η ανάγνωση του βιβλίου του Κουφοντίνα επιβεβαιώνει ότι η 17Ν δεν αναλάμβανε δράση εν κενώ, αλλά εν μέσω αστυνομικών που τα μέλη της είτε τους αντιμετώπιζαν με τσαμπουκά είτε τους αγνοούσαν επιδεικτικά – πάντως, μια κατάσταση πραγμάτων που υποδείκνυε ποιος είχε το πάνω χέρι.

Το χειρότερο είναι ότι η βόμβα έσκασε παραμονές της επίσκεψης Μέρκελ και αφού τελείωσαν δύο σημαντικά Ευρωπαϊκά Συμβούλια με τους υπουργούς Οικονομικών και Εξωτερικών, δηλαδή σε φάση αυξημένης επαγρύπνησης. Είναι ένα ερώτημα αν η φάση αυτή είναι και η πιο κατάλληλη για να γίνουν κρίσεις στην ηγεσία της Αστυνομίας. Γνωρίζοντας πώς λειτουργούν τα πράγματα εν Ελλάδι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μια διαδικασία που για ένα διάστημα αποσταθεροποιεί τις υπηρεσίες μέχρι να ξαναβρεθούν οι ισορροπίες υπό τη νέα ηγεσία. Με αυτή την επιφύλαξη, οτιδήποτε απειλεί τη σταθερότητα – και η βόμβα σε αυτό το ρεπερτόριο ανήκει – φαίνεται να λειτουργεί υπέρ Σαμαρά κατά την περίοδο αυτή. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να την εγγυάται καλύτερα. Αυτή είναι η κατ’ αρχήν πολιτική αποτίμηση, παρά το επιχειρησιακό κενό.