[Ανάλυση] Ανασφάλεια και στραβοπατήματα

Πορτοκάλι κρύβεσαι. Μήλο βγαίνεις. Το παιδικό κρυφτούλι θυμίζει η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κυβέρνηση και ειδικά την υπόθεση Μπαλτάκου. Μόνο που, με όσα έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες, οι της Κουμουνδούρου είναι σαν να έχουν καταπιεί λεμόνι.

Πώς εξηγείται το αλαλούμ ΣΥΡΙΖΑ των τελευταίων δέκα ημερών; Ο Τσίπρας το μόνο που καταφέρνει είναι να τραβάει την προσοχή από τις δυσκολίες της κυβέρνησης. Ο τζίφος της πρότασης μομφής κάλυψε το αίσθημα αποσταθεροποίησης που προκάλεσαν οι διαφοροποιήσεις Παπανδρέου και Κακλαμάνηδων. Η – βεβιασμένη και θεσμικώς αναλφάβητη – πρόταση μομφής bis κατά του προέδρου της Βουλής τον έκανε να απελευθερώσει τον νεοδημοκράτη που υποτίθεται ότι κρύβει μέσα του. Πρώην – και μόνος επιτυχημένος – γραμματέας της ΝΔ, ο Μεϊμαράκης είναι στοιχείο που συσπειρώνει τους οπαδούς του κόμματός του. Βγάζοντάς τον στο ξέφωτο, ο Τσίπρας εξυπηρέτησε τον Σαμαρά. Μετά ήρθε η διακαναλική, σε λάθος πρόσωπα και με λάθος συγχρονισμό, ακριβώς επάνω στο μπραφ Μπαλτάκου. Ακόμη χειρότερα: ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε παραιτήσεις Δένδια, Αθανασίου, ενώ, όπως επισήμανε οξυδερκής παρατηρητής, «είχε τον Σαμαρά στο πιάτο». Με τα πολλά το κατάλαβαν, κατέθεσαν αίτημα για προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή και βγήκε ξανά μπροστά ο Τσίπρας στοχεύοντας απευθείας τον Πρωθυπουργό. Αλλά ήδη ο Σαμαράς είχε τοποθετηθεί ξεκάθαρα.

Ακόμη και στην προ ημερησίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και πάλι δεν πατάει εντελώς καλά. Εφόσον συμφωνεί ότι στη Χρυσή Αυγή αρμόζει η νομική μεταχείριση μιας εγκληματικής οργάνωσης – και δεν μπορεί κανείς να δει πώς θα διαφωνήσει σε αυτό η Κουμουνδούρου – τότε σε τι θα έγκειται η σύγκρουση με την κυβέρνηση; Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν πετάξει στο πολιτικό πυρ το εξώτερον τον Μπαλτάκο, με τον οποίο ασχολείται πλέον η Εισαγγελία. Μια συζήτηση προ ημερησίας στη Βουλή απλώς θα τους επιτρέψει να το επιβεβαιώσουν ακόμη μία φορά δημόσια, όπως και να στηλιτεύσουν τη ΧΑ.

Τι συμβαίνει; Η απειρία είναι μια εξήγηση. Η αλαζονεία μια άλλη. Μια τρίτη όμως ερμηνεία λέει ότι τα στραβοπατήματα του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά των Τσιπραίων έχουν να κάνουν με το κλείσιμο της ψαλίδας στις δημοσκοπήσεις που είχε εκδηλωθεί πολλαπλώς έως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Με τον θρίαμβο του Μαΐου να αντιμετωπίζεται ως θέσφατο και μια αντίληψη πολιτικής βασισμένη στη δημοσκοπική υπεραξία που δημιουργεί ο λαϊκισμός – σε φάση αντιλαϊκών πολιτικών της κυβέρνησης – η Κουμουνδούρου βρέθηκε σε κενό αέρος ή μάλλον σε κενό αντίδρασης. Οπότε άρχισαν τα λάθη. Θα ήταν προτιμότερο να είχαν κάτσει στην άκρη εξαρχής – άλλωστε, η μόνη χρησιμότητα της πρότασης δυσπιστίας κατά Στουρνάρα ήταν ότι αποτελούσε άλλοθι αποχώρησης από τη Βουλή. Αλλά μετά ξαναμπήκαν μέσα και τα έκαναν χειρότερα.

Οχι ότι η υπόθεση Μπαλτάκου δεν έχει δημοσκοπικό κόστος. Αλλά η συνολική συγκυρία είναι ξαφνικά δυσμενής για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά στην οικονομία. Τι θα γίνει αν πέραν του κοινωνικού μερίσματος, έχουμε και έξοδο στις αγορές; Τι θα έχει να λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Φυσικά, είναι ένα ερώτημα αν η επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα – σε λογική «στου κρεμασμένου το σπίτι…» – ωφελεί πραγματικά την κυβέρνηση. Αλλά είναι βέβαιο ότι η Κουμουνδούρου θα κάνει ό,τι μπορεί για να τη διευκολύνει, ξαναρχίζοντας τις γνωστές τερατολογίες για την οικονομία.