Χορός συμφερόντων γύρω από την TV

Τον Ιανουάριο του 1964 η βασίλισσα Φρειδερίκη, μαζί με την κόρη της πριγκίπισσα Ειρήνη, μπήκαν στο πολυτελές υπερωκεάνιο «USA», στο λιμάνι της Χάβρης, με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Ηταν ένα ιδιωτικό ταξίδι αλλά στην αποβάθρα, στο τέλος του ταξιδιού που κράτησε πέντε μέρες, περίμεναν δημοσιογράφοι και διαδηλωτές που ζητούσαν δημοκρατία και απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα.

Ενας δημοσιογράφος της έκανε μια αθώα ερώτηση: «Ποιο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε φθάνοντας στην Αμερική;»

Και η Φρειδερίκη τους άφησε όλους άφωνους με την απάντησή της: είπε ότι αδημονούσε να φτάσει στο διαμέρισμά της στο ξενοδοχείο για να δει τηλεόραση! «Δεν έχομεν εις την χώραν μας τηλεόρασιν και κάθε φορά που ευρίσκομαι εις Ηνωμένας Πολιτείας γοητεύομαι από την ποικιλίαν των προγραμμάτων. Επιθυμώ όπως και η Ειρήνη παρακολουθήσει επιτέλους την τηλεόρασιν!»

Λίγους μήνες μετά η βασίλισσα θα φέρει για πρώτη φορά τηλεοπτική εικόνα σε μία μικρή περιοχή, στο κέντρο της Αθήνας. Είναι για τις ανάγκες της διεθνούς αναμετάδοσης των γάμων του γιου της Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα της Δανίας Αννα Μαρία. Στο ενδιάμεσο – τον Μάρτιο – είχε πεθάνει ο Παύλος και ο 24χρονος Κωνσταντίνος είχε ανεβεί στον θρόνο με τη μητέρα του, βέβαια, σε ρόλο πρωταγωνιστή. Η Φρειδερίκη ανέθεσε τη μετάδοση στην ιταλική RAI που έστησε  πομπό μικρής εμβέλειας στον Λυκαβηττό, ώστε τα νοσοκομεία και τα «καλά σπίτια» που θα προμηθεύονταν με την ευκαιρία συσκευές, να δουν για πρώτη φορά τηλεόραση.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη ιδέα για τηλεόραση είχε πέσει στο τραπέζι από το 1938. Και ότι το 1951 εμφανίστηκε και το πρώτο σχέδιο ίδρυσής της.

Ο  Παύλος Τσίμας έκανε πολυετή έρευνα. Γιατί η τηλεόραση, όπως λέει, «στον πολυτάραχο βίο της δεν γνώρισε μόνον έναν παράξενο θάνατο» – ο λόγος για τον ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013 – «αλλά και μια παράδοξη γέννηση». Και συνεχίζει: «Ξεκίνησα πριν από χρόνια να συλλέγω υλικό, από την απλή περιέργεια που αναζητούσε μιαν απάντηση στο ερώτημα: Γιατί η κινητή τηλεφωνία έκανε μερικούς μήνες μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα και για την τηλεόραση χρειάστηκαν τριάντα χρόνια; Γιατί τόσες εξαγγελίες και αναβολές, τόσα ματαιωμένα σχέδια, με τέσσερις διεθνείς διαγωνισμούς να προκηρύσσονται και να μένουν άγονοι; Καθώς συγκέντρωνα σιγά σιγά τις ψηφίδες του υλικού, έβλεπα να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μου ένα μάλλον άγνωστο, συχνά διασκεδαστικό και – νομίζω – ενδιαφέρον πολιτικό μυθιστόρημα. Γύρω από την τηλεόραση στήθηκε ένας χορός σφοδρών πολιτικών και οικονομικών συγκρούσεων που αντίστοιχό τους δεν βρίσκουμε στην ιστορία καμιάς άλλης ευρωπαϊκής χώρας».