[Ανάλυση] Βόμβα που άργησε να εκραγεί

Ο καθένας στην κυβέρνηση είχε από μια ιστορία να πει για τον Τάκη Μπαλτάκο. Προσωπικότητα πληθωρική, πολιτικό στέλεχος λίγο sui generis, άνθρωπος που είχε τις απόψεις του για τη σχέση της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς, ο γραμματέας της κυβέρνησης ήταν, κακά τα ψέματα, ένα ατύχημα που, όπως λένε, αναμενόταν να συμβεί. Για όσους ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, δεν είναι είδηση ότι συνέβη. Αλλά ότι άργησε τόσον καιρό και, πιο συγκεκριμένα, είκοσι δύο μήνες. Τόσον καιρό είναι στη θέση του.

Το πρόβλημα με τον Μπαλτάκο δεν είναι οι απόψεις του για τη Χρυσή Αυγή. Η ζωηρή διαφωνία με τον Νίκο Δένδια για την αντιμετώπιση της ΧΑ στο τέλος του περυσινού καλοκαιριού ήταν, άλλωστε, γνωστή. Το πρόβλημα ήταν ότι, έχοντας την άγνοια νομικού κινδύνου και την ασυγκράτητη γλώσσα που έχουν συχνά οι δικηγόροι, ο Μπαλτάκος δεν έβαζε όρια στον εαυτό του. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο στην πολιτική.

Είναι ακόμη πιο επικίνδυνο αν έχεις το γραφείο του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης στη Βουλή. Είναι η κορυφαία θέση της Εκτελεστικής Εξουσίας. Αυτονόητο είναι ότι αυτός που την έχει προσέχει ποιον βάζει στο γραφείο του και τι συζητάει με αυτόν. Πόσω μάλλον όταν δεν χρειαζόταν και πολύ για να καταλάβει κανείς πως ούτε τα μέλη της Χρυσής Αυγής έβαζαν όρια στον εαυτό τους, και μάλιστα με πολύ πιο ακραίο τρόπο. Οπως δεν έβαλε όρια στον εαυτό του και ο υιός Μπαλτάκος, που εισέβαλε στα γραφεία τους για να αυτοδικήσει.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: τα λεγόμενα «πίσω κανάλια» είναι συνηθισμένα στην πολιτική. Πρόσφατα οι Αμερικανοί μιλούσαν με τους Ιρανούς μέσω Ομάν για τα πυρηνικά κι έτσι φθάσαμε στον επίσημο συμβιβασμό της Γενεύης. Συμβαίνουν αυτά.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον όμως, που συνιστά εξ ορισμού γκρίζα ζώνη, προσέχει κανείς τι λέει. Πιο συγκεκριμένα: προσέχει ώστε να μη λέει κατ’ ιδίαν κάτι που θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση αν λεγόταν δημόσια. Από εκεί και πέρα, βέβαια, ούτε ο απομαγνητοφωνημένος διάλογος Μπαλτάκου – Κασιδιάρη αποτελεί έκπληξη. Σε αυτό το ύφος και με αυτή την ορολογία γίνονται πολύ συχνά οι πολιτικές συζητήσεις. Αλίμονό σου αν ο άλλος κρατάει μαγνητόφωνο ή πατήσει το κουπί της ηχογράφησης στο iPhone.

Τα ίδια γίνονται αυτή την περίοδο στη Γαλλία, όπου το Παρίσι συγκλονίζεται γιατί ο προερχόμενος από την Ακρα Δεξιά Πατρίκ Μπουισόν, σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί όταν ήταν πρόεδρος, τον μαγνητοφωνούσε κρυφά στις συσκέψεις. Οπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ηχογραφημένοι διάλογοι βρήκαν τον δρόμο προς τη δημοσιότητα.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από την εμπιστοσύνη στην πολιτική. Και τίποτε πιο επιζήμιο από τη διάρρηξή της. Η διαπίστωση έχει απόλυτη σημασία όταν πρόκειται για τους ανθρώπους του Πρωθυπουργού. Στην περίπτωση Μπαλτάκου, πάντως, η ζημιά προέρχεται από τη μεθοδολογία και όχι από την ιδεολογία. Αυτές είναι απόψεις που και να τις έχει κάποιος ο οποίος είναι στο επιτελείο του Πρωθυπουργού τις κρατάει στο κεφάλι του, δεν τις συζητάει με στέλεχος της Χρυσής Αυγής. Ούτε, βέβαια, υπεισέρχεται σε τέτοιους σχολιασμούς.

Κατά τα λοιπά, το μέγα πανελλήνιον μπορεί να διαπιστώσει αυτό που ήξεραν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ από πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Η απόφαση ότι έπρεπε να σπάσει το απόστημα της Χρυσής Αυγής είναι απόφαση που ελήφθη από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, χωρίς να συμφωνούν όλοι στο επιτελείο του. Αρα έχει, τελικά, μεγαλύτερη αξία από πολιτική άποψη. Και καθαρίζει το προφίλ του. Οπως διευκρινίζει για άλλη μια φορά τον θετικό ρόλο του Νίκου Δένδια και, επικουρικά, του υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου.

Είναι θλιβερό ότι τα σχόλια Μπαλτάκου για τη δικαστική εξουσία αποτελούν βούτυρο στο μαύρο ψωμί της Χρυσής Αυγής, που προσπαθεί να πάει σε μια γραμμή ότι δεν της εξασφαλίζεται δίκαιη δίκη. Και ότι έχει πέσει θύμα πολιτικής δίωξης. Αλλά, σε τελική ανάλυση και δόξα τω Θεώ, οι δικαστές κρίνονται από άλλους δικαστές – τα κατώτερα δικαστήρια από τα ανώτερα – και όχι από τη γραμματεία της κυβέρνησης.

Συμπέρασμα: Πέρυσι το φθινόπωρο η πτώση της Χρυσής Αυγής συμπαρέσυρε και μέρος της ηγεσίας της Αστυνομίας, καθώς και κάποιους μεσαίους ή κατώτερους αξιωματικούς που είχαν ανοιχτή γραμμή με τους χρυσαυγίτες. Μόνο ένας αφελής θα πίστευε ότι η ώσμωση θα περιοριζόταν εκεί μόνο και ότι δεν θα υπήρχαν μυαλά που να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και σε ανώτερους πολιτικούς κύκλους.

Ευκαιρία λοιπόν για ανασύνθεση του συστήματος διακυβέρνησης με την ίδια γενναιότητα που αντιμετωπίστηκαν Μιχαλολιάκος, Παππάς, Κασιδιάρης και λοιποί. Ευκαιρία επίσης για να διαπιστωθεί ξανά πόσο εύθραυστη είναι η δομή της εξουσίας στην Ελλάδα της κρίσης. Φάνηκε στην Ολομέλεια στην Κυριακή το βράδυ με τις αναπάντεχες διαφοροποιήσεις Παπανδρέου και Κακλαμάνηδων στην ψηφοφορία. Ξαναφάνηκε με την ιδιότυπη «συνέντευξη» Μπαλτάκου στον Κασιδιάρη.