[Ανάλυση] Σκορπιοί σε μπουκάλι

Στην πολιτική, οι πιο ξύπνιοι κοιτάνε μπροστά και προσπαθούν να προσαρμόσουν ανάλογα τις κινήσεις τους. Ωστόσο, αυτό που γίνεται αυτά τα 24ωρα σε ΠαΣοΚ και ΔΗΜΑΡ δεν έχει προηγούμενο. Εχει όμως κοινή αναφορά: το κακό αποτέλεσμα που και οι μεν αλλά και οι δε προεξοφλούν για τις 25 Μαΐου. Ο γάμος που, με κουμπάρο τους 58, θα συγκροτούσε την Κεντροαριστερά δεν έγινε. Και τώρα Χαριλάου Τρικούπη όσο και Αγίου Κωνσταντίνου θυμίζουν δύο μπουκάλια γεμάτα σκορπιούς. Το πολιτικό και παραπολιτικό ρεπορτάζ θέλει τους βενιζελικούς να συγκρούονται με τους παπανδρεϊκούς, αλλά και μεταξύ τους, στο ΠαΣοΚ. Στη ΔΗΜΑΡ είναι ο Γρηγόρης Ψαριανός που εμφανίζεται ως διαφωνών στον κουβελισμό, με αποτέλεσμα να γίνεται αλεξικέραυνο.

Η μεγαλύτερη αρετή στην πολιτική είναι ο χειρισμός του χρόνου. Μια γρήγορη ανάλυση θα έλεγε ότι και οι μεν αλλά και οι δε καίνε τα χαρτιά τους. Διαφορετικά ειπωμένο: οι εκλογές θα σπάσουν στο έδαφος τα δύο μπουκάλια. Αντί να σκοτωθούν μεταξύ τους, οι σκορπιοί θα απελευθερωθούν μέσα από τα γυάλινα θρύψαλα και θα δουν αν υπάρχει κανένας βάτραχος για να τον καβαλήσουν και να περάσουν το ποτάμι. Τέλος πάντων, τρόπος του λέγειν. Για τους προεδρικούς του ΠαΣοΚ, η σύγκρουση δεν είναι χωρίς αξία. Χρεώνει εκ των προτέρων στην πλευρά Παπανδρέου ευθύνη για το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου. Είναι, δηλαδή, μια μορφή πολιτικής αυτασφάλισης. Οι παπανδρεϊκοί, πάλι, απλώς υλοποιούν τη βαθύτερη σημασία που είχε το «όχι» του πρώην πρωθυπουργού αλλά και το «παρών» του Απόστολου Κακλαμάνη. Την εγκαθίδρυση ενός θυλάκου ανυπακοής στον Βενιζέλο, ενώ αυτός παραμένει αρχηγός. Είναι ένας τρόπος προκαταβολικής ακύρωσής του. Το πρόβλημα είναι ότι αμφότερες οι πλευρές ξεχνούν ότι το ΠαΣοΚ έχει μικρύνει επικίνδυνα. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση κάνει ακόμη περισσότερη ζημιά.

Αντιθέτως, στη ΔΗΜΑΡ ο καβγάς έχει νόημα. Είναι το ξέσπασμα ενός χειμώνα κατά τον οποίο ο Φώτης Κουβέλης καταπίεσε αφόρητα όσους στο κόμμα του δεν μπήκαν σε λογική εξυπηρέτησης μιας αρχηγικής στρατηγικής με σκοπιμότητες που χάνονται στην ομίχλη ή που, τέλος πάντων, μόνο το επόμενο δωδεκάμηνο θα διευκρινίσει. Ολη η αναδιάρθρωση της ΔΗΜΑΡ με τις εξόδους Λυκούδη και Παπαδόπουλου από τις θέσεις τους, για να έρθουν οι Θεοχαρόπουλος και Μαχαίρας, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να δώσει οργανωτική διάσταση στην αρχηγική φάση του κόμματος. Ωστόσο, ο αρχηγός επιβάλλεται και ψυχαναγκάζει τους δικούς του όταν εμφανίζεται ως χαρισματικό πρόσωπο που μπορεί να εγγυηθεί ένα καλό μέλλον για όλους. Με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν ποσοστά καταστροφής τον Μάιο – όσο και αν οι πληροφορίες επιμένουν ότι η ΔΗΜΑΡ θα κατεβάσει ευρωψηφοδέλτιο πολύ καλύτερο από αυτό του ΠΑΣΟΚ – κανείς δεν βλέπει τίποτε καλό μπροστά. Εξού και τα περί σταλινισμού. Στη ΔΗΜΑΡ η αντιπαράθεση έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κόμματος. Είναι όχημα του Κουβέλη ή θα πρέπει να υπάρξει κάποια πιο συνθετική αντίληψη για τη διαχείρισή του; Πρόκειται για κάτι που μάλλον θα το λύσουν τον Μάιο, εκτός αν το διαλύσουν κι αυτοί.

Το συμπέρασμα είναι ότι στο ΠαΣοΚ και στη ΔΗΜΑΡ δεν είμαστε σε προεκλογική αλλά ήδη σε μετεκλογική περίοδο.