[Ανάλυση] Ρίξ’ το στα νομικά

Αντικλείδι για να ανοίξει την πόρτα της Ολομέλειας και να βγει έξω στην πλατεία. Αυτό ήταν η πρόταση μομφής που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας κατά του υπουργού Οικονομικών. Παγιδευμένος σε μια διαδικασία η οποία επιβεβαιώνει τη σταθεροποίηση της συμπολίτευσης ενόψει της δημοσιονομικής εξομάλυνσης που επικυρώνει το Eurogroup της Τρίτης, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούσε ηρωική έξοδο. Οπότε έκανε πράξη την πάγια συνταγή του Αριστοτέλη Ωνάση όταν βρισκόταν σε δυσκολία όπως τη μεταφέρει – ως Παπινιανός στο βιβλίο του – ο Τρύφων Κουταλίδης: «Ρίξ’ το στα νομικά…».

Νομικούς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει. Οπως είχε και η ΝΔ του Καραμανλή. Δεν χρειάζεται να έχεις διδακτορικό Δημοσίου Δικαίου από τη Χαϊδελβέργη για να ξέρεις ότι δεν έχει παρέλθει εξάμηνο από την προηγούμενη κατάθεση πρότασης δυσπιστίας για την ΕΡΤ. Αντίστοιχα, και στοιχειώδη πολιτικό νου η Κουμουνδούρου διαθέτει. Δεν υπήρχε περίπτωση το κυβερνητικό σύστημα, ένα 48ωρο πριν από το Eurogroup που φέρνει στην Αθήνα Ντεϊσελμπλούμ, Σόιμπλε, ξεκλειδώνοντας τη δόση και μαζί το πλεόνασμα, να μην θεωρήσει ότι η πρόταση μομφής για την ΕΡΤ είναι «όμοια» με αυτήν κατά του υπουργού Οικονομικών. Οπότε αυτή να μη συζητηθεί. Αλλωστε, αν η συμπολίτευση βρήκε τη συνοχή της στο νομοσχέδιο περί γάλακτος, τραπεζών και άλλων δαιμονίων, σιγά μην την έχανε στη διαδικασία της πρότασης δυσπιστίας. Το αντίθετο θα συνέβαινε.

Ώς εδώ καλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να βγει από την αίθουσα. Και να πάνε οι βουλευτές του στην Πλατεία Συντάγματος μαζί με τους συγκεντρωμένους. Εκεί όμως τελειώνουν τα παιχνίδια εντυπώσεων και τακτικής και αρχίζουν οι δυσάρεστες διαπιστώσεις. Αν η Κουμουνδούρου πίστεψε, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ότι η άρνηση να συζητηθεί η πρόταση μομφής θα εξέφραζε μια κυβέρνηση που λειτουργεί με όρους απολυταρχίας και ότι η «απαγόρευση» θα εξόργιζε όλους αυτούς που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ – ε, τότε έχει μπλέξει σε λογική «last year». Σκέπτεται δηλαδή και δρα σαν να ήταν πέρσι ή πρόπερσι ή παραπρόπερσι. Το 2014 όμως δεν είναι το 2011. Εξω από τα παράθυρα της Βουλής δεν φαίνεται η Πλατεία Συντάγματος να πλημμυρίζει από πεντακόσιες χιλιάδες αγανακτισμένους πολίτες. Η Πλατεία δεν «είχε κάτι», που τραγουδούσε σε άλλη φάση ο Διονύσης Σαββόπουλος. Τίποτε και κανέναν δεν είχε παρά μια στημένη διαδήλωση της τελευταίας στιγμής – και σε αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι κανένα μεγαθήριο οργανωτισμού, είναι χειρότερος κι από το ΠΑΜΕ.

Αν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, με όρους τακτικής, πήγε να στήσει ένα σκηνικό, με όρους στρατηγικής βρίσκεται στο κενό. Για τον κυμαινόμενο, αναποφάσιστο, ψηφοφόρο, η κυριακάτικη εικόνα του Τσίπρα και των συν αυτώ είναι κάτι που προκαλεί απορία και απογοήτευση. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τά ‘βαλε με τον Μεϊμαράκη και, έξω στην Πλατεία, πάλι με τον Στουρνάρα. Τι βγαίνει όμως από όλο αυτό; Η ανατροπή που ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρευόταν στο τέλος του 2012 δεν προέκυψε και ο θρίαμβος που προεξοφλούσε στις ευρω-αυτοδιοικητικές του 2014 δεν φαίνεται να είναι στο πρόγραμμα. Βήματα στο κενό, ως γνωστόν, κανείς δεν μπορεί να κάνει. Στρατηγικά μιλώντας, η σκηνοθεσία της μομφής και της εξόδου είναι μόνο για να συσπειρώσει τον σκληρό πυρήνα οπαδών και, κυρίως, στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Μένει να επιβεβαιωθεί ότι δύσκολα κερδίζεις έτσι σε ένα περιβάλλον που βρίθει από κακούς για την Κουμουνδούρου δημοσκοπικούς οιωνούς.