Μέσα από τον καθρέφτη του κλάσικο

Κοιτάζοντας ένα έργο τέχνης ξανά και ξανά, επίμονα και με πάθος, κάποια στιγμή γίνεσαι ένα μ’ αυτό. Και έρχεται η στιγμή που νομίζεις ότι κι εσύ μπορείς να το φτιάξεις· γιατί αυτό είναι το μεγαλείο μιας ιδιοφυΐας: να παρουσιάζει κάτι απόλυτα κατανοητό, συγχρόνως εντυπωσιακό και οικείο σαν να βγήκε από τον δικό σου νου.

Ετσι και το απόλυτο ποδοσφαιρικό αριστούργημα, εκφράζεται στις ημέρες μας σε έναν αγώνα, αυτόν της Ρεάλ με την Μπαρτσελόνα, το κλάσικο.

Η ποδοσφαιρικές «συμφωνικές ορχήστρες» της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης δημιούργησαν την περασμένη Κυριακή ένα 90λεπτο έργο μοναδικής ομορφιάς. Το κλάσικο είχε κρεσέντο, είχε πάθος είχε θέαμα, είχε γκολ, είχε πέναλτι, είχε και λάθη· είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που δικαιολογούν τον τίτλο του, ναι, ήταν ένα κλάσικο αριστούργημα!

Οσοι, με δέος, το παρακολούθησαν (εν Ελλάδι) έκλεισαν τους δέκτες τους με έναν αναστεναγμό. Γιατί, δυστυχώς, η ομορφιά προκαλεί κυρίως τον φθόνο και έπειτα τον θαυμασμό. Και όλοι οι εραστές του ποδοσφαίρου στον τόπο μας συνηθίζουν να ηδονίζονται τηλεοπτικά με εκπάγλου καλλονής ποδοσφαιρικές μεταδόσεις και έπειτα πλαγιάζουν έχοντας στο πλάι τους δυσειδείς συντρόφους…

Και από την άλλη, κακά τα ψέματα, τόση τελειότητα είναι ένα μαρτύριο…

Ολα τα μάτια πάνω σου, να μην κάνεις το λάθος, να μην απολέσεις τα κεκτημένα, να μη σου ξεφύγουν… οι γραμμές, ο φωτισμός, η έκφραση. Ενας ποδοσφαιρικός πίνακας πρέπει να είναι ξεχωριστός, αν όχι μοναδικός.

Το κλάσικο μας άφησε μια στυφή γεύση φθόνου στα μάτια. Γιατί αυτοί και όχι κι εμείς; Και την Τετάρτη προσγειωθήκαμε στην αδιέξοδη πραγματικότητά μας. Ο Ολυμπιακός, που για μια στιγμή (τι για μια στιγμή – για είκοσι ημέρες καλύτερα) νόμισε πως είχε γίνει ομάδα ευρωπαϊκής τεχνολογίας, υπέστη ακόμη μία ήττα. Ενα 24ωρο μετά την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, ο… Θεόδωρος Κολοκοτρώνης φώναξε «παρών» και ο Μίτσελ Γκονζάλεθ ετράπη σε φυγή. Τι σημασία έχουν όλα αυτά, θα μου πείτε, αφού το πρωτάθλημα έχει τελειώσει. Ε, εδώ κρύβεται το μυστικό της ζοφερής μικρής μας ιστορίας: όλα στον τόπο μας τελειώνουν πριν καλά καλά αρχίσουν. Και η Μπάγερν τέλειωσε νωρίς με τις τοπικές υποχρεώσεις της, αλλά ούτε ήττες μετράει ούτε με την αμφισβήτηση πορεύεται, και ακόμα αποτελεί το φόβητρο των επτά που συνταξιδεύουν στο πλοίο του Τσάμπιονς Λιγκ. Εδώ με Ολυμπιακό αρχίσαμε, με Ολυμπιακό τελειώσαμε.

Δεν είναι μοναχά το χρήμα που φτιάχνει τις ομάδες, είναι και το μεράκι, είναι και η ανυστερόβουλη προσφορά, είναι και το πάθος, και το ταλέντο. Στην Ελλάδα οι άνθρωποι συνήθως ψεύδονται ή, ακόμα χειρότερο, πλανεύουν… Τίποτα, δυστυχώς, δεν είναι ό,τι φαίνεται. Οι ισχυροί εξουσιάζουν, οι φτωχοί υπακούουν πειθήνια και οι χειροκροτητές κοκκινίζουν τις παλάμες τους, κοιτώντας τους αφέντες, όχι στα μάτια αλλά στα χέρια…

Κι έτσι διαιωνίζεται το μονότονο πηγαινέλα από τη μετριότητα στην αθλιότητα και από το τίποτα στο κενό.

Ερχεται λοιπόν κάποιο βράδυ ένα κλάσικο και σε χαστουκίζει και προσπαθεί να αφυπνίσει τις φίλαθλες αισθήσεις σου.

Βλέπεις μπάλα, βλέπεις ταλέντα, βλέπεις τα λάθη των διαιτητών ακόμα με άλλη ματιά, βλέπεις και, αν έχεις τη μεγαλοσύνη και την ιδιοφυΐα, προσπαθείς να αντιγράψεις, δεν αφήνεις τον φθόνο να σου κλείσει τις πόρτες. Και είναι λάθος μοιραίο αν σκεφτείς: με τι να ασχοληθούμε πια αφού η δημιουργία του (ποδοσφαιρικού) κόσμου έχει τελειώσει…