[Ανάλυση] Τρικυμία σε καρδάρα

Θα περάσει το γάλα χωρίς καμία διαφοροποίηση; Δηλαδή χωρίς καμία διαγραφή βουλευτή; Ασχέτως του αν ο υπουργός Τσαυτάρης είναι ένας έλληνας Παστέρ ή έστω ένας σύγχρονος Σολομών των γαλακτοκομικών, το να ψηφιστεί τελικά ένα κρίσιμο νομοσχέδιο χωρίς να πέσει κανένα κεφάλι στη ΝΔ ή το ΠαΣοΚ θα αποτελεί είδηση. Ή μάλλον θα εκφράζει την αναστροφή μιας τάσης που – από τον Μάιο του 2010 όταν ψηφίστηκε το Μνημόνιο και τα βρόντηξαν Δημαράς, Σακοράφα και Οικονόμου – φαινόταν να είναι διαρκής και να διογκώνεται.

Δεν είναι λίγο. Εδώ και πέντε χρόνια, το να μετέχεις στη συμπολίτευση σημαίνει να χάνεις προοδευτικά βουλευτές. Η απομείωση της κοινοβουλευτικής δύναμης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε πτώση. Αν ο κανόνας αυτός παύει να ισχύει, τότε είναι προφανές ότι μπαίνουμε σε άλλα νερά. Με άλλα λόγια, μια περίοδος τελειώνει και ίσως μια άλλη να αρχίσει.

Ερώτημα: πόσο πραγματική ήταν η αμφισβήτηση της ρύθμισης για το γάλα; Και σε τι ποσοστό είχαμε πολιτικό θέατρο; Δεν είναι μόνο ότι ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αρκετά έμπειρος για να τραβήξει την κατάσταση στα άκρα τόσο, ώστε αν του δώσουν ένα παραθυράκι να το χρησιμοποιήσει ως έξοδο. Είναι ότι στο παιχνίδι μπήκαν επίσης και διάφοροι άλλοι από τη ΝΔ. Ηταν ένα μοντέλο που επαναλήφθηκε στο ΠαΣοΚ με τον Κασσή. Με άλλα λόγια, αρκετοί εμφανίστηκαν να διαφωνούν, ώσπου η κυβέρνηση έκανε πίσω.

Φυσικά, αν το να υποχωρήσει η κυβέρνηση έχει απλώς να κάνει με το πώς ορίζεται η παστερίωση – ή μάλλον με το να περιγράφεται αυτή ως θερμική επεξεργασία ή κάτι τέτοιο -, τότε δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα δύσκολο ή πολιτικά επιζήμιο. Εν πολλοίς, όλοι κάνουν το κομμάτι τους και όλοι αισθάνονται κερδισμένοι. Είναι η επανάληψη – στα γαλακτοκομικά – του «οι βάσεις φεύγουν», ενώ αυτό που στην πραγματικότητα έχει γίνει είναι μια συμφωνία μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον για τον χρόνο παράτασης της παραμονής των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας.

Τρικυμία εν ποτηρίω γάλακτος είχαμε λοιπόν, όπως δείχνουν τα πράγματα. Ολοι – και όλα τα είδη γάλακτος – βρήκαν μια θέση στο ράφι. Κάτι που αποδεικνύει ότι η αλήθεια ήταν κάπου στη μέση. Ούτε η κυβέρνηση έπαιζε παιχνίδι συμφερόντων που είχαν δεθεί με την τρόικα – άρα δεν είχε τρόπο να υπαναχωρήσει. Ούτε η θέση των μικροκτηνοτρόφων άλλαζε τόσο δραματικά ώστε οι βουλευτές που εκλέγονταν στις περιφέρειες αυτές να μην έχουν άλλο δρόμο από τα να πάνε στα βράχια.

Αφού φούσκωσε λοιπόν ως αφρός όλη αυτή η φασαρία, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει να δούμε τι έρχεται μετά. Εχουν βρει βουλευτές και κυβέρνηση έναν τρόπο να λύνουν τις διαφορές τους; Βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου πολιτικού λογισμικού, όπου η διαφωνία μπορεί να εκφράζεται με δραματικό τρόπο, αλλά αυτό δεν αποτρέπει τη δυνατότητα μιας αποδραματοποιημένης συμφωνίας; Θα φανεί. Οπως θα φανεί και αν οι εντάσεις που εμφανίστηκαν εντός ΠαΣοΚ εξ αφορμής του γάλακτος θα έχουν συνέχεια σε άλλα θέματα. Σε πρώτη ματιά, φαίνεται πως θα έχουν…