Βασίλης Τσιτσάνης α λα Vassilikos

Ενα πρόσφατο εγχείρημα διασκευής παλιών και κλασικών λαϊκών τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη είναι αυτό του Vassilikos με τον τίτλο «Sunday cloudy Sunday» («Συννεφιασμένη Κυριακή») που έχει τη μορφή δίσκου, αλλά θα είναι και παράσταση στη Μικρή Επίδαυρο του φετινού Φεστιβάλ, με τη συμμετοχή μάλιστα της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη (11, 12 Ιουλίου).

Ενα εγχείρημα πάντως που πυροδότησε και την αντίδραση ενός μέρους του κοινού που δεν δέχεται να διασκευάζονται τα «ιερά και όσια» του λαϊκού μας πολιτισμού και δεν συμφώνησε με την αφαίρεση του μπουζουκιού και την απομόνωση της ταυτότητας μελωδικών γραμμών από τον μουσικό και τραγουδιστή που πείραξε κομμάτια όπως η «Συννεφιασμένη Κυριακή» ή το «Κάνε λιγάκι υπομονή». Γιατί όμως Τσιτσάνη και ποια περιοχή του έργου του προσπάθησε ο Vassilikos να χαρτογραφήσει;

«Η μουσική του Τσιτσάνη αποτελεί ηχητικό τοπίο ολόκληρης της ζωής μου, με έναν τρόπο σχεδόν ασυνείδητο. Είναι η άλλη μουσική, αυτή που δεν θες σαν μικρό παιδί να παραδεχτείς ότι “κάτι σου κάνει”. Και μεγαλώνοντας, αρχίζεις να συναντάς φίλους από το σχολείο στις ταβέρνες, εκεί που βρίσκεσαι με τη δικαιολογία του κρασιού. Και πιάνεις συχνά-πυκνά τον εαυτό σου να λιώνει παράξενα πάνω από ένα ποτήρι κρασί και με εκείνη τη μουσική στα αφτιά σου, αλλά ακόμα δεν το παραδέχεσαι. Κι όταν έπειτα από πολλά χρόνια βρίσκεις ανούσια τη μάχη και είσαι πια ανοιχτά δοσμένος σε εκείνη την άλλη μουσική, ψάχνεις την ευκαιρία να την αφήσεις να παίξει πια πρώτο ρόλο στη δημιουργική ζωή σου. Αυτό σημαίνει για μένα» απαντά ο ίδιος στα «ΝΕΑ», φωτίζοντας τη δική του σκέψη πάνω στις διασκευές που επιχείρησε – εδώ κράτησε τη βασική ένσταση κάποιων πως το μπουζούκι είναι το κυρίαρχο όργανο στον Τσιτσάνη και άρα η δική του δουλειά αφαιρεί το περιεχόμενο και κρατάει το μελωδικό περίγραμμα. «Το μπουζούκι είναι όντως το κυρίαρχο όργανο της εποχής και του γεωγραφικού πλαισίου του Τσιτσάνη. Σε μια άλλη εποχή και έναν άλλο τόπο, θα έπιανε πιθανότατα κάποιο άλλο όργανο στα χέρια του. Και το ίδιο πιθανά θα έγραφε το ίδιο ιδιαίτερα τραγούδια. Αυτό ακριβώς είναι το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκα στο “Sunday cloudy Sunday”, κάνοντας ταξίδι στον χρόνο και στην ευλυγισία της μουσικής συνείδησης».