[Ανάλυση] Τα χρωστούμενα ως άλλοθι

Πόσο πίσω έχει πάει η ελληνική πολιτική τα τελευταία πέντε χρόνια, στη φάση δηλαδή του Μνημονίου; Η απάντηση είναι πολύ πίσω – καμιά εξηνταριά χρόνια. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. Αισθάνθηκε υποχρεωμένος να το θέσει ο Κάρολος Παπούλιας στον γερμανό ομόλογό του Γιόαχιμ Γκάουκ που βρίσκεται στην Ελλάδα σε επίσκεψη σημαντική από πολιτική άποψη. Δεν έλαβε απάντηση ή μάλλον, για λόγους τακτ και πρωτοκόλλου, ο γερμανός πρόεδρος απάντησε ότι δεν είναι αρμόδιος.

Αυτό είναι το πρόβλημά μας λοιπόν; Οι γερμανικές αποζημιώσεις; Είναι ένα θέμα που λίμναζε επί δεκαετίες. Και που το θυμήθηκαν διάφοροι στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος. Οι ίδιοι που κινούν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας και ποικίλες τερατολογίες. Εκεί όμως είναι το κλειδί. Οι τερατωδίες της τελευταίας πενταετίας και, κυρίως, η καταβαράθρωση των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων έφεραν τους περιθωριακούς στο κέντρο. Πρώτο τραπέζι πίστα που λένε και στα μπουζουξίδικα, αφού εκεί βρισκόμαστε.

Αντί να δούμε πώς θα βρεθούμε, καθώς πλησιάζουμε την κορύφωση του δημοσιονομικού μας αλληθωρισμού, με χρέος στο 177% του ΑΕΠ πριν αρχίσει τα επόμενα χρόνια η αποκλιμάκωση, θέλουν να μας δώσουν οι Γερμανοί λεφτά πίσω για όσα έγιναν επί Κατοχής. Η λογική όμως των πολεμικών αποζημιώσεων πέθανε μαζί με τις συνθήκες των Βερσαλλιών που οδήγησαν τη Γερμανία στον ναζισμό. Η μεταπολεμική Ελλάδα έχει λάβει αμύθητα ποσά οικονομικής βοήθειας, από το σχέδιο Μάρσαλ και τους Αμερικανούς ώς τα αλλεπάλληλα πακέτα κοινοτικής βοήθειας όταν μπήκαμε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Τα ίδια μετά και με τα διαρθρωτικά ταμεία. Ποιος, στην Ευρώπη, είχε βάλει το χέρι στην τσέπη για όλα αυτά; Η Γερμανία. Και ποιος βάζει τα περισσότερα λεφτά για τη βοήθεια προς την Ελλάδα; Πάλι η Γερμανία. Αλλά θέλουμε κι άλλα. Θέλουμε να διαιωνίζουμε την άποψη ότι οι Γερμανοί μάς χρωστάνε. Οτι για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι και ποτέ εμείς.

Δεν είναι η μόνη ένδειξη ότι η ελληνική δημόσια ζωή είναι σε φάση οπισθοδρόμησης. Είναι όμως αφορμή για μελαγχολία να βλέπει κανείς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αισθάνεται υποχρεωμένος να θέσει το ζήτημα σε έναν πολιτικό ψυχαναγκασμό που να τον καλύψει απέναντι στη μομφή ότι δεν είναι αρκετά πατριώτης – για να μη θυμηθεί κανείς τα περί «γερμανοτσολιάδων». Δεν βρεθήκαμε εδώ που βρεθήκαμε γιατί οι Γερμανοί δεν μας πλήρωσαν τα χρωστούμενα από τον πόλεμο. Και με δεδομένες τις δημοσιονομικές πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών είναι εντελώς βέβαιο ότι θα είχαμε φθάσει στο χείλος της χρεοκοπίας ακόμη και αν μας τα είχαν πληρώσει. Τουλάχιστον διάφοροι μπορούν τώρα να το παίζουν εξοργισμένοι διεκδικητές και ατρόμητοι μαχητές της πολιτικής.

Λίγο γερασμένα όλα αυτά και λίγο υπερβολικά στο πλαίσιο μιας ελληνικής ιδιαιτερότητας που η πλάκα είναι ότι η (γερμανική) Ευρώπη δεν είχε αναστολές να την πληρώσει πανάκριβα με τα Μνημόνια. Αυτά δεν μας αρέσουν αλλά συνιστούν το μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης όλων των εποχών παγκοσμίως!