ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Πανεπιστήμια και παρατάξεις
Κώστας Παπαδόπουλος

Είμαι φοιτητής. Λυπάμαι πραγματικά που το λέω, αλλά οι Ακροαριστεροί είναι οι άρχοντες του μπάχαλου, των καταστροφών, της ταραχής, του χαμού και της ανομίας. Το σύνθημα των ακροαριστερών φοιτητών είναι: «Δεν θέλουμε καριέρα, δεν θέλουμε πτυχία, μόνο μπάχαλο, βία και αλητεία». Οταν μπήκα στο πανεπιστήμιο είχα την εντύπωση ότι οι Αριστεροί είναι άνθρωποι που σέβονται δικαιώματα όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, η αλληλεγγύη, και η αγάπη. Για τέτοια δικαιώματα άλλωστε έχουν γραφτεί τόσα σημαντικά βιβλία από πραγματικούς Αριστερούς αλλά και μουσική όπως αυτή του Μίκη Θεοδωράκη, ενός πραγματικού Αριστερού, ενός πραγματικού αγωνιστή και ενός από τους σημαντικότερους Ελληνες. Σε ό,τι αφορά όμως τους Ακροαριστερούς, τους αναρχικούς και τους αντιεξουσιαστές, πλέον έχω καταλάβει το εξής: όλοι αυτοί είναι φασίστες και μάλιστα χειρότεροι από τους παλιανθρώπους της Χρυσής Αυγής. Εννοιες όπως η δικαιοσύνη, η αγάπη και η αλληλεγγύη δεν είναι ικανοί να τις εφαρμόσουν στην καθημερινή τους ζωή. Επιβάλλουν το δίκιο τους με τη βία, τραμπουκίζοντας και χτυπώντας τους ανθρώπους που είναι αντίθετοι στις απόψεις τους. Αν κάποιος διατυπώσει απόψεις σαν και αυτές, αυτόματα τον αποκαλούν «φασίστα». Θεωρούν ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν υψηλό εισόδημα και μένουν στα βόρεια προάστια είναι κατώτεροι και κακοί άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση και ότι δεν τους αξίζει να τους συμπεριφέρονται ισότιμα με τους άλλους. Οπως οι φασίστες της Χρυσής Αυγής θεωρούν ότι επειδή κάποιοι μετανάστες κλέβουν αυτό σημαίνει ότι όλοι οι μετανάστες είναι κακοί, έτσι και αυτοί, οι φασίστες της Αριστεράς, θεωρούν ότι επειδή κάποιοι εργοδότες, κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι και κάποια αφεντικά συμπεριφέρονται άδικα, κακομεταχειρίζονται τους υπαλλήλους τους και έχουν κερδίσει ένα μέρος της περιουσίας τους με απάτη, αυτό σημαίνει ότι όλοι οι εργοδότες και όλοι οι πλούσιοι άνθρωποι είναι κακοί και πρέπει να πεθάνουν. Τι να πει κανείς… Συνοψίζοντας, επιβεβαιώνεται άλλη μία φορά αυτό που είχε πει ο Αλμπερτ Αϊνστάιν: «Δύο πράγματα είναι άπειρα, το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά για το Σύμπαν δεν είμαι εντελώς σίγουρος». Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμία φοιτητική παράταξη.

Τα νερά στη Βουλή
Σάκης Γαλιγάλης
ΠΑΠΑΓΟΣ
Σάλος ξέσπασε από την είδηση για τις υπέρογκες δαπάνες της Βουλής, για βουτήματα, καφέδες και νερά. Στην εποχή που θεωρούμε ότι (μόνον) οι πολιτικοί φταίνε για όλα, δεν είναι περίεργο που η συγκεκριμένη είδηση έκανε μεγάλη αίσθηση. Επιτρέψτε μου, όμως, να φωτίσω την είδηση από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά, τη σκοπιά του περιβάλλοντος, όπως την αντιλαμβάνεται ένας βαρεμένος(;) οικολόγος.
Στέκομαι στο ότι μέρος των υπερβολικών δαπανών φέρεται να είναι τα λεφτά που ξοδεύονται και για «νερά». Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας θα έχουμε δει τηλεοπτικές εικόνες συνεδριάσεων επιτροπών, όχι μόνον της Βουλής, με ένα μικρό πλαστικό μπουκάλι νερού μπροστά στον καθένα που συμμετέχει. 
Ομως, τα είδη μιας χρήσεως (το πλαστικό μπουκάλι, στην προκειμένη περίπτωση) είναι «θάνατος» για το περιβάλλον. Δεν είναι μόνον το τι θα κάνουμε το πλαστικό μπουκάλι μετά την κατανάλωση του νερού. Ας ακούμε την πρόχειρη ένσταση «…μα αυτό ανακυκλώνεται!». Η ανακύκλωση είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία… Το θέμα πάει και πιο πριν, στην παραγωγή του μπουκαλιού, που είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα και συνεπώς επιβαρυντική για το περιβάλλον. Να μην αναφερθώ στην πρόσθετη πλαστικούρα της μακροσυσκευασίας των εμφιαλωμένων νερών και τη διακίνησή τους… 
Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλοι τρόποι να ικανοποιήσουμε την ανάγκη να προσφέρουμε κάτι αναψυκτικό σε όσους συμμετέχουν σε μια συνάντηση, κάνοντας πολύ μικρότερη ζημιά στο περιβάλλον. Αρκεί να σκεφτόμαστε κάθε φορά τι θα μπορούσαμε να κάναμε εναλλακτικά. Αν επιμένουμε στο νερό, ακόμα και αν π.χ. το νερό της βρύσης δεν είναι ποιοτικά καλό, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό σε μεγάλη συσκευασία (5, 10, 20 λίτρων), όχι ατομική, και να το σερβίρουμε με κανάτα και γυάλινα ποτήρια. Αν θέλετε να το προχωρήσουμε περισσότερο, γιατί να μη σκεφτούμε τη δυνατότητα σερβιρίσματος φρεσκοστυμμένου χυμού φρούτων; Δόξα τω Θεώ, έχουμε άφθονα και ακόμα φθηνά φρούτα στη χώρα μας, όλο τον χρόνο.
Παρασυρθήκαμε από διαφημιστικά μηνύματα περί «ευκολίας», περί «άνεσης» με τα είδη μιας χρήσεως. Αυτοπαγιδευθήκαμε και έχουμε δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στο περιβάλλον και στην τσέπη μας… 

Δικαιοσύνη και υπουργοί
Γιώργος Τρανταλίδης
ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Μετά τις προφυλακίσεις της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και την απαγγελία των ποινών για τον Ακη, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού επαίνεσε τη Δικαιοσύνη γιατί επιτέλους ενεργήσαμε σαν χώρα της ΕΕ. Οι αποφάσεις της ταυτίστηκαν με το περί δικαίου αίσθημα αφού για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση φυλακίζεται πολιτικό πρόσωπο, που παραλίγο μάλιστα να ήταν… πρωθυπουργός. Επί 40 χρόνια διεφθαρμένοι πολιτικοί διέπραξαν πράξεις ακραίας καταισχύνης και δυστυχώς τα χέρια των δικαστών ήταν δεμένα από τον κατάπτυστο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Λόγω του άρθρου 86 του Συντάγματος υπήρχε ατιμωρησία και εξετίθετο εντελώς άδικα η Δικαιοσύνη. Εδραία είναι η πεποίθησή μου ότι εάν δεν υπήρχε ο νόμος-έκτρωμα περί ευθύνης υπουργών, η χώρα δεν θα είχε φθάσει στη χρεοκοπία. Τούτο διότι ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικός θα φοβόταν τα ισόβια και δεν θα καρπωνόταν μίζες τρισ. ευρώ. Ο νόμος αυτός είναι έκτρωμα διότι αντίκειται στο άρθρο 4 του Συντάγματος περί ισότητας των πολιτών, αλλά και προκλητικός διότι ταυτίζει τον ελέγχοντα με τον ελεγχόμενο. Οι πολιτικοί έχουν πελώριες ευθύνες όταν κρύβουν τις δικογραφίες στα συρτάρια και δεν τις στέλνουν στη Δικαιοσύνη. Τα σκάνδαλα είναι μάλιστα ανατριχιαστικά όταν σχετίζονται με μίζες που έχουν σχέση με το αξιόμαχο του Στρατού. Καλό είναι οι τρίτοι που αγνοούν το περιεχόμενο της δικογραφίας να αποφεύγουν οποιαδήποτε κριτική για τις δικαστικές αποφάσεις. Ας αφήσουν οι πολιτικοί επιτέλους τους δικαστές να επιτελέσουν το υψηλό λειτούργημά τους. Να μην ξεχνάμε πως η Δικαιοσύνη είναι το ασφαλές καταφύγιο του πονεμένου πολίτη και μοναδική του ελπίδα οι δικαστές. «Αλλ’ αυτό δικαιοσύνην αυτή ψυχή άριστον εύρομεν» (η δικαιοσύνη είναι το μεγαλύτερο αγαθό για την ίδια την ψυχή, Πλάτωνας, «Πολιτεία» 612 Β).

Βασιλόπιτα αλληλεγγύης
Απόστολος Ζιώγας
ΒΙΟΛΟΓΟΣ 
Υστερα από πρόσκληση συγγενικού προσώπου παρευρέθηκα πρόσφατα, καίτοι βιολόγος, στην καθιερωμένη κοπή βασιλόπιτας Οδοντιατρικού Συλλόγου. Εκεί είχα την ευκαιρία να γίνω μάρτυρας της περίπτωσης όπου η ψυχή, λιγότερο φλύαρη, αδημονεί να προσθέσει στην – οικονομική – σκληρότητα των ημερών μερικούς ώριμους κόκκους χαλαρωτικής ευεξίας. Δίχως κανένα οικονομικό αντίτιμο, τόσο οι οδοντίατροι όσο και οι συνοδοί τους απόλαυσαν μια βραδιά γεμάτη φαγητό, κρασί και ζωντανή μουσική σε τέτοια αφθονία, που σου έδιναν να αντιληφθείς ότι, πέρα από την υλική υπόσταση των δοντιών, γνωρίζουν να σέβονται τον άνθρωπο και την ανάγκη του για διασκέδαση. Δυναμικά νηφάλιοι, οι οδοντίατροι αρνούνται να προχωρήσουν σε έκπτωση της προσωπικότητας, υιοθετώντας μια ορισμένη αισθητική που να αρμόζει σε μια καλλιεργημένη και σφιχτοδεμένη κοινότητα επιστημόνων υγείας. Απέναντι στη γενικευμένη στειρότητα της εποχής, αφενός ξέρουν να μεταχειρίζονται αυτό που κατέχουν, αφετέρου θεραπεύουν την επιστήμη όχι μόνο διά της γνώσης αλλά και με την καρδιά, ανασαίνοντας έτσι όνειρα και επιθυμίες αντί για σκέτο αέρα. Σε καθένα από τα πρόσωπα εκείνης της βραδιάς, τα φώτα έριχναν μια διαφορετική σκιά, οπότε εύκολα μπορούσες να διεισδύσεις στα βάθη της όποιας μοναχικότητας. Κάπου ο Νόρμαν Μάνεα γράφει πως «σιγά σιγά παύεις πια να βλέπεις τους φίλους σου, επειδή… δεν θέλεις να βλέπεις τις ρυτίδες της ήττας στο πρόσωπο του άλλου και στο δικό σου» («Περί γελωτοποιών. Ο δικτάτορας και ο καλλιτέχνης»). Ενάντια στην προαναφερθείσα συνθήκη, οι γιατροί των δοντιών προσφέρουν απλόχερα μερίδες χειροπιαστής και βρώσιμης πραγματικότητας, πραγματικότητα που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι ινδικό χοιρίδιο, αλλά ένας άνθρωπος. Η μη απελπισμένη ηθική των οδοντιάτρων φέγγει σαν το νερό που χύνεται στην ξεραμένη γη και προσπαθεί να θεμελιώσει εκ νέου την ιερή φύση του κοινωνικού δεσμού. Η ελπίδα καθίσταται πραγματική μονάχα άμα τρέφεται με αλληλεγγύη. Αρα, ο τρόπος με τον οποίο ζούμε, μήπως δεν είναι η μόνη δυνατότητα;

Διαφθορά και ακίνητα
Τέλης Σταματάκης
ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Εχω δύο μεγάλες απορίες. Απορία πρώτη: διαβάζουμε και ακούμε ότι η Ελλάδα είναι στην πρώτη θέση στη διαφθορά μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Διαβάζω προσεκτικά τη λίστα και δεν βλέπω πουθενά τη Γερμανία. Και αναρωτιέμαι: μα απ’ ό,τι ξέρω ο δωροδοκούμενος είναι το ίδιο διεφθαρμένος με τον δωροδοκούντα. Πώς είναι δυνατόν να είμαστε εμείς στην πρώτη θέση στη διαφθορά ως δωροδοκούμενοι και να μην υπάρχει πουθενά η Γερμανία ως δωροδοκούσα. Και να σκεφτεί κανείς ότι στην Ελλάδα, που είναι μια πολύ μικρή χώρα στον πλανήτη, οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να κλείσουν ούτε μία συμφωνία χωρίς να δωροδοκήσουν. Το πιο πιθανό, για να μην πω σίγουρο, είναι ότι η Γερμανία, από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές χώρες στον κόσμο, έχει κάνει το ίδιο παντού. Θα έπρεπε λοιπόν να είναι μακράν η πιο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο και όχι μόνο στην Ευρώπη. Μήπως υπάρχει κάποιο τυπογραφικό λάθος στη λίστα;…
Απορία δεύτερη: διαβάζουμε και ακούμε για την ανικανότητα του ελληνικού Δημοσίου να εκμεταλλευτεί την τεράστια ακίνητη περιουσία του. «ΤΑ ΝΕΑ» ανέφεραν λίγες μόνο από τις ανατριχιαστικές παραλογίες της ελληνικής γραφειοκρατίας επί του θέματος. Μια τεράστια περιουσία που μένει ανεκμετάλλευτη και συνεχίζει να φθείρεται και να χάνει αξία. Από την άλλη μεριά, ζούμε κάθε μέρα τη μανία του ελληνικού Δημοσίου ν’ αρπάξει τα σπίτια και τα οικόπεδα όσων χρωστάνε έστω και μικρά ποσά στην Εφορία. Μα τι να τα κάνει; Να τα βάλει κι αυτά στη σειρά να ερειπώνονται και συγχρόνως να πετάει στον δρόμο οικογένειες; Μήπως κάτι μου ξεφεύγει; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω.