Η εξομολόγηση ενός ουκρανού στρατιώτη

«Μα τι θέλουν από μένα; Να βγω έξω και να πολεμήσω με αυτόν εκεί;». Το ρητορικό ερώτημα διατυπώνει σε μια ουκρανική ναυτική βάση ο Αντριι, ένας ουκρανός οπλίτης. «Αυτός εκεί» είναι ένας πάνοπλος ρώσος στρατιώτης, για τον εξοπλισμό του οποίου ο Αντριι δεν μπορεί να κρύψει τον θαυμασμό του. Ο απεσταλμένος της «Ρεπούμπλικα» που επισκέφθηκε την ουκρανική βάση στο Περεβάλνογε δεν διαπιστώνει έλλειψη θάρρους. Αντίθετα, βλέπει να κυριαρχεί η σύγχυση. Η ίδια σύγχυση που έχει καταλάβει εκατοντάδες χιλιάδες ουκρανούς στρατιώτες που ζουν ημέρες μιας εύθραυστης επανάστασης και ταυτόχρονα μιας κανονικής εισβολής.

Ο Αντριι θυμώνει με τους παιδικούς του φίλους που τον καλούν κάθε μέρα στο κινητό του τηλέφωνο και του ζητούν να παραδοθεί στους «φίλους» ρώσους στρατιώτες. Είναι οργισμένος και με τους ανωτέρους του που μοιάζουν να ανησυχούν πιο πολύ από τον ίδιο και δεν ξέρουν τι να αποφασίσουν. Αλλά είναι θυμωμένος και με εκείνους τους «καταραμένους» αξιωματικούς της ιδεολογικής κατήχησης (κληρονομιά από τη σοβιετική εποχή) που τον καλούν να αντισταθεί στην κατοχή και να υπερασπιστεί την πατρίδα του.

Ολα αυτά συμβαίνουν σχεδόν 40 χιλιόμετρα από τη Συμφερόπολη, την πρωτεύουσα της Κριμαίας. Και άρχισαν την περασμένη Κυριακή όταν οι Ουκρανοί στρατιώτες είδαν έξω από τη βάση πάνοπλους συναδέλφους τους που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν. «Τι είναι αυτοί; Ρώσοι; Αμερικανοί; Κι εμείς τι πρέπει να κάνουμε;» ήταν η ερώτησή τους. «Τίποτα, κάντε σαν να μην υπάρχουν» τους απάντησαν. «Καταλαβαίνετε; Με εκπαιδεύουν εδώ και χρόνια και τώρα είμαι όμηρος κάποιων αγνώστων» λέει στον ιταλό δημοσιογράφο ο ουκρανός στρατιώτης. Ο Αντριι είναι ρωσικής καταγωγής όπως οι περισσότεροι στρατιώτες που υπηρετούν στην Κριμαία. Και τα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό: «Πολλοί εδώ πηγαίνουν στην πλατεία και πανηγυρίζουν για την επέμβαση του Πούτιν. Αλλά εγώ είμαι στρατιώτης ή όχι;» ρωτάει ξέροντας ότι κανένας δεν μπορεί να του δώσει μια πειστική απάντηση.