Η ορφάνια του πολιτικού Κέντρου

Είναι λίγο σαν τελετή των βραβείων Οσκαρ, αλλά χωρίς τις πίτσες που παρήγγελλε η παρουσιάστρια Ελεν ντε Τζενέρις. Πείτε, λοιπόν, «αντίο» στους 58 και «καλώς ήλθατε» στον τρίτο πόλο. Το πηγαινέλα νέων πολιτικο-καλλιτεχνικών σχημάτων συνεχίζεται στο πεδίο της Κεντροαριστεράς ή, τέλος πάντων, στον ζωτικό χώρο μεταξύ ΠαΣοΚ και ΔΗΜΑΡ. Ο τρίτος πόλος ήταν, άλλωστε, το αντίδοτο της Αγίου Κωνσταντίνου στο εγχείρημα των 58, το οποίο όμως δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες που δημιούργησε η ιδέα της σταυροδοσίας στα ευρωψηφοδέλτια. Οπότε, εξέλιπε στο μεταξύ. Κάπως έτσι, ο τρίτος πόλος συμπίπτει με την εμφάνιση στο προσκήνιο της κίνησης του Σταύρου Θεοδωράκη που έχει τον τίτλο Το Ποτάμι.

Εγγράφεται Το Ποτάμι στην Κεντροαριστερά; Δεν είναι και τόσο σίγουρο. Μια ψύχραιμη ανάλυση επιμένει ότι αν τραβήξει κόσμο θα είναι από τη δεξαμενή των νέων και των απολιτίκ, προσελκύοντας ψηφοφόρους από όλους τους χώρους. Το Ποτάμι εμφανίζεται ως αντισυστημικό και όχι ως Κεντροαριστερό – έστω κι αν ο εμπνευστής του Θεοδωράκης βάζει, ανάμεσα στα άλλα, και αριστερόστροφες πινελιές στην παρουσία του. Πρόκειται δηλαδή για μήνυμα tutti frutti.

Είναι τόσο εύφορα τα εδάφη της Κεντροαριστεράς; Φαίνεται πως είναι. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λιγότερο επιθετική μηνυματοδοσία και εισχωρούσε σε αυτά, πιθανώς να άλλαζε το πολιτικό ισοζύγιο. Το ΠαΣοΚ ως ΠαΣοΚ δυσκολεύεται να εκφράσει την Κεντροαριστερά. Για τη ΔΗΜΑΡ, η Κεντροαριστερά είναι κομμάτι που προσπαθεί να το δαγκώσει αλλά δεν καταφέρνει να το μασήσει και σίγουρα δεν θα μπορέσει να το καταπιεί, πόσω μάλλον να το χωνέψει. Η δυναμική, πάντως, του χώρου είναι δεδομένη. Στην Κεντροαριστερά εγγράφονται σαφώς και ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης, υποψήφιοι χωρίς κομματικά καπέλα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που όμως προηγούνται αυτή τη στιγμή καθαρά στις κούρσες για τους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Αντίθετα, ο Γιάννης Σγουρός, παρά την πασοκική του αφετηρία, είναι στο Κέντρο, αφού η περίπτωσή του έλκει υποστήριξη και από δεξιούς δημάρχους της Αττικής.

Παράξενο: όσο κι αν η φάση του Μνημονίου πήγε να λάβει χαρακτηριστικά μιας εποχής των πολιτικών άκρων, το Κέντρο φαίνεται να μην έχει χάσει την ελκτική του δύναμη. Υπό την έννοια αυτή, δεν έχει τόση σημασία ο τρίτος πόλος, αλλά ο εντοπισμός του μαγνητικού πόλου του πολιτικού συστήματος. Και αυτός παραμένει στο μέσον. Παραδόξως, δεν επιχειρεί να το προσεγγίσει ούτε η ΝΔ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως επισημαίνουν ήδη στελέχη της που ανησυχούν, αδυνατεί να μπει στη λογική των συμμαχιών. Δυσοίωνο, καθώς από το 2011 και μετά έχουμε μόνο κυβερνήσεις συνεργασίας. Η συντηρητική παράταξη πάλι φαίνεται να κατατρύχεται από την αγωνία της αποσυσπείρωσης. Τα φύλλα πορείας που μοιράζει η Συγγρού προς πάσης φύσεως υποψηφίους είναι γαλάζια και οι συστάσεις είναι «να μαζέψουμε τον κόσμο μας». Με τους ΑΝΕΛ ακόμη ζωντανούς και τη Χρυσή Αυγή πίσω από τα σίδερα αλλά κοντά στο διψήφιο, αυτό σημαίνει στροφή προς τα δεξιά.

Συμπέρασμα: το Κέντρο είναι πολιτικά ορφανό.