[Ανάλυση] Η κρυφή γοητεία του πολιτικού ερασιτεχνισμού

Αν το σπάσεις, το παίρνεις. Ισχύει στα καλά καταστήματα με πορσελάνες και γυαλικά. Ισχύει και στην κανονική πολιτική. Αν τα ευρωψηφοδέλτια που θα παρουσιάσουν, βρεθούν σπασμένα στην κάλπη τη βραδιά της 25ης Μαΐου 2014, ο Αντώνης Σαμαράς αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας θα αναλάβουν το κόστος. Αντιθέτως, ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν χρειάζεται να πληρώσει αν Το Ποτάμι αποδειχθεί στεγνό ρυάκι στις ευρωεκλογές. Θα συνεχίσει στη δημοσιογραφία – τηλεοπτική, διαδικτυακή και έντυπη – και όλα μια χαρά. Θα έχει μάλιστα να λέει ότι εκεί όπου διάφοροι της γενιάς του πολιτικολογούν ή ενίοτε και διοικούν κόμματα ή τη χώρα ολόκληρη από τηλεοράσεως ή από τα κείμενά τους, εκείνος δοκίμασε τον εαυτό του στη δημόσια ζωή. Και εκρίθη.

Αυτός είναι και ο λόγος που, άσχετα από το άγχος εμφάνισης – που ήταν και λίγο τσαχπινιά – δεν υπήρχε άγχος στο επίσημο ξεκίνημα της πολιτικής κίνησης, της οποίας ηγείται, με τον γνωστό και συμπαθή του ναρκισσισμό, ο Θεοδωράκης. Αυτός δεν έχει τίποτε να χάσει. Ο κίνδυνος όμως για το κατεστημένο – με την έννοια ότι διεκδικεί την εξουσία – πολιτικό σύστημα είναι να αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτε να χάσουν αυτοί που ενδεχομένως θα πάνε να τον ψηφίσουν. Στο Ιντερνετ, όπως έλεγαν παλιά, κανείς δεν ξέρει ότι είσαι σκύλος. Και στο facebook είναι πολύ καλύτερο να είσαι μοναχικός λύκος παρά θεσμικός. Το πρόβλημα υποψηφίων και κομμάτων είναι ότι οι πλατείες της εποχής είναι στο Διαδίκτυο και δεν στις γεμίζουν οι πάσης φύσεως Παναγιωτακόπουλοι για να θυμηθούμε τον πάλαι ποτέ συγκεντρωσιάρχη. Το εγχείρημα Θεοδωράκη είναι εναλλακτικό και αντλεί από αυτό που οι αναλυτές της επικοινωνίας ονομάζουν «μεικτή κουλτούρα των μέσων». Αυτό του τουρλού τουρλού της μιντιακής σαλάτας που έχει μέσα από όλα και του οποίου συστατικό είναι ο Θεοδωράκης εδώ και καιρό. Αρα θα δει πόση είναι η πολιτική υπεραξία της μιντιακής αναγνωρισιμότητας.

Το χθεσινό ντεμπούτο τα επιβεβαιώνει όλα αυτά. Οπως επιβεβαιώνει και το πολιτικό πρόβλημα. Γιατί δεν τραβάει η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι ο κόσμος δεν πιστεύει σε υποσχέσεις για την οικονομία και διότι δεν τραβάει η μετακομμουνιστική απειλητική ρητορική. Γιατί τρέμουν την αποσυσπείρωση στη ΝΔ; Διότι η κατάλυση του πελατειακού κράτους και τα ραβασάκια από την Εφορία έχουν τσακίσει τα πήλινα πόδια του δικομματισμού. Το ΠαΣοΚ σέρνεται στο έδαφος. Η ΝΔ κρατιέται κάπως ακόμη αλλά τρέμει τη βαρύτητα. Το πρόβλημα διαγράφεται καλύτερα ή μάλλον χειρότερα αν αντιπαραβάλει κανείς την υποψηφιότητα Θεοδωράκη με την περίπτωση Σπηλιωτόπουλου. Το μιντιακό λάιφ-στάιλ αν πολιτεύεται με τη ΝΔ δεν δίνει πόντους. Ας μην ξεχνάμε δε ότι ο Αρης είχε αναίμακτο υπουργικό πέρασμα το 2007-2009 και τέλειωσε στο Παιδείας ως Σολομών περίπου. Ούτε έχει καμία εμπλοκή στα πολιτικά την τελευταία πενταετία. Αρα πού είναι η φθορά; Η φθορά που εισπράττει, είναι συστημική.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το εγχείρημα Θεοδωράκη είναι προορισμένο να συναντηθεί με τις μάζες έστω κι αν μπορεί να αποδειχθεί ελκυστικό για την κομματικά άστεγη ψήφο. Ή ότι πολλοί εξ όσων στοιχήθηκαν γύρω από το Ποτάμι, δεν θα ξεβράζονταν στις όχθες του αν είχαν την υπερέκθεση των επαγγελματικών πολιτικών στελεχών και υφίσταντο αντίστοιχο εξονυχιστικό έλεγχο. Αλλά ο ερασιτεχνισμός εκτός από γοητεία έχει και πλεονεκτήματα.