Δυσαρέσκεια για τον νόμο που εμποδίζει τις μετεγκαταστάσεις των επιχειρήσεων

^«Καπιταλισμός δίχως πίστη γίνεται, δίχως νόμο, όμως, όχι»! Με τα λόγια αυτά η εισηγήτρια της πλειοψηφίας, βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το Καλβαντός, Κλοτίλντ Βαλτέρ απάντησε σε όσους αμφισβητούν τον γραμμένο και ξαναγραμμένο, είναι αλήθεια, νόμο κατά της μετεγκατάστασης επιχειρήσεων από τη Γαλλία σε χώρες με φθηνότερα εργατικά χέρια ή (και) χαμηλότερη φορολόγηση. Πρόκειται για τον γνωστό και ως νόμο Φλοράνζ, καθώς πήρε το όνομά του από τη μονάδα παραγωγής χάλυβα της Arcelor Mittal στο Φλοράνζ της Λωρραίνης, η οποία έκλεισε πέρυσι αφήνοντας άνεργους 600 εργαζομένους και τον δευτερογενή τομέα της γαλλικής οικονομίας ακόμα πιο φτωχό και απισχνασμένο.

Η αμφισβήτηση στον νόμο που ψηφίστηκε στο σύνολό του τη Δευτέρα από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση προερχόταν και από τις δύο πλευρές των λεγόμενων κοινωνικών εταίρων: η Ενωση των γάλλων εργοδοτών Medef διαμαρτυρόταν επειδή θα έπληττε την ανταγωνιστικότητα των γαλλικών επιχειρήσεων, ενώ τα εργατικά συνδικάτα διαμαρτύρονταν ότι ο νόμος δεν προστατεύει όσο θα έπρεπε τους εργαζομένους. Μπλεγμένη στη διελκυστίνδα αυτή η κυβέρνηση του Παρισιού πέρασε σχεδόν… δέκα μήνες γράφοντας και σβήνοντας διατάξεις και αλλάζοντας διατυπώσεις.

Το αποτέλεσμα, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν ικανοποίησε κανέναν, ούτε τα συνδικάτα ούτε την εργοδοσία. Η ψήφιση ενός νόμου που θα περιορίζει τις μετεγκαταστάσεις, όμως, ήταν προεκλογική υπόσχεση του προέδρου Φρανσουά Ολάντ. Και η σοσιαλιστική κυβέρνηση Ερό έπρεπε να ψηφίσει «έναν κάποιο νόμο» για τις μετεγκαταστάσεις. Αν όμως ο νόμος δεν καλύπτει τις απαιτήσεις των κοινωνικών εταίρων, ό,τι έμεινε να αιωρείται κάλυψε με το απόφθεγμά της η εισηγήτρια Κλοτίλντ Βαλτέρ.

Εν πάση περιπτώσει, το κείμενο υπερψηφίστηκε από τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους και τους Ριζοσπάστες, από τη μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς δηλαδή, ενώ καταψηφίστηκε από τη Δεξιά.

Προεκλογικώς ο Ολάντ είχε διακηρύξει ότι πρέπει να προστατεύεται η λειτουργία μιας μονάδας παραγωγής, σε περίπτωση κατά την οποία η ιδιοκτήτρια εταιρεία από τη μια δεν θέλει να τη λειτουργήσει και από την άλλη αρνείται να την πωλήσει. «Η ιδιοκτήτρια εταιρεία πρέπει να υποχρεούται να θέσει τη μονάδα παραγωγής προς πώληση» είχε πει ο γάλλος πρόεδρος. Τελικά, ο νόμος που ψηφίστηκε υποχρεώνει μόνο τις επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 1.000 εργαζομένους να αναζητήσουν επί ένα τρίμηνο αγοραστή της μονάδας που θέλουν να μετεγκαταστήσουν σε άλλη χώρα. Αν παρέλθει το τρίμηνο και δεν βρεθεί αγοραστής, η εταιρεία μπορεί να μετεγκαταστήσει το εργοστάσιο. Αν δεν τηρήσει την προθεσμία αυτή καταβάλλει πρόστιμο έως 2% του τζίρου της.

Τα συνδικάτα δεν έμειναν ικανοποιημένα από τη ρύθμιση υποστηρίζοντας ότι το 85% των επιχειρήσεων στη Γαλλία απασχολούν λιγότερους από 1.000 εργαζομένους. Οπως όμως έγραψε χθες η ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», η γαλλική κυβέρνηση ήθελε να στείλει ένα μήνυμα για την προστασία των εργαζομένων «ανεξάρτητα από το πόσο ρεαλιστικό είναι το νομοθέτημά της». Μπορεί όντως το νομοθέτημα να μην είναι ρεαλιστικό, στο μέτρο που αφήνει ακάλυπτη τη μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στη Γαλλία. Αλλά αν είναι έτσι, τότε δεν εξηγείται η υπεραντίδραση της δεξιάς αντιπολίτευσης που κάνει λόγο για επερχόμενο «οικονομικό Βατερλώ» στη χώρα. Ηδη οι βουλευτές του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης UMP προανήγγειλαν ότι θα προσβάλουν τον νόμο στο Συνταγματικό Συμβούλιο.