Γκρίνια εσωτερικής κατανάλωσης

Είναι αυταπόδεικτο ότι τα όσα συμβαίνουν στο εγχώριο ποδόσφαιρο μας παραπέμπουν σε συνθήκες ζούγκλας. Ποιος το αρνείται; Τα επεισόδια, το ανάθεμα στους διαιτητές, οι γκρίνιες από τις ομάδες που γνωρίζουν ήττα.

Ωστόσο, μήπως μπαίνει μέσα στο όλο σκηνικό και το στοιχείο της προκατάληψης; Γιατί παράγοντες και ποδοσφαιριστές ζουν για να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα, ειδικά δε τους διαιτητές κάθε αναμέτρησης. Αντίθετα με τη συμπεριφορά που επιδεικνύουν όταν συναντούν ομάδες του εξωτερικού.

Θέλετε παραδείγματα; Δύο, έτσι πολύ πρόχειρα.

Ολόκληρο ζήτημα έγινε μετά τα ντέρμπι στο μπάσκετ ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Ο ΠΑΟ τις νίκες, ο Ολυμπιακός τις φωνές. Για την ατμόσφαιρα, τη διαιτησία, τις πολύ περισσότερες ελεύθερες βολές του Παναθηναϊκού. Ωσπου οι δύο «αιώνιοι» μονομάχησαν την προηγούμενη εβδομάδα και ξανά οι παίκτες του Πεδουλάκη βρέθηκαν συχνότερα στη γραμμή του φάουλ. Και ω του θαύματος, δεν ακούστηκε τίποτα. Ή αν προτιμάτε, τα παράπονα ήταν λιγότερα, προφανώς γιατί οι διαιτητές ήταν από το εξωτερικό.

Την ίδια ημέρα στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ έπαιξε με την Μπενφίκα. Ηττήθηκε με γκολ καραμπινάτο οφσάιντ. Αλλά ο λαός στις εξέδρες κράτησε την οργή του, δεν ξέφυγε, ίσως γιατί στα επίσημα βρέθηκε ο πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ Μισέλ Πλατινί και άρα οι όποιες σκέψεις για φασαρία πήγαν περίπατο. Κατάπιαν στον ΠΑΟΚ την αδικία και πάνε παρακάτω.

Δεν θέλουμε να σκεφτούμε τι θα γινόταν σε ένα ελληνικό ντέρμπι. Γιατί σε παιχνίδια με μικρότερη σημασία έγινε το έλα να δεις. Μιλάμε για το ραντεβού του ΠΑΟ με τον Εργοτέλη και τις φωνές για τον (διαιτητή) Δελφάκη, όπως και την επίθεση στον βοηθό στα Περιβόλια (Πλατανιάς – Αρης).

Προσέξτε: δεν υποστηρίζουμε ότι όλα είναι ωραία, αλλά η καχυποψία έχει μπει για τα καλά στο πετσί του έλληνα οπαδού. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, εν αντιθέσει με τους συμβιβασμούς που μπορεί να κάνει παρακολουθώντας ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι η ελληνική διαιτησία πάει καλά. Το αντίθετο συμβαίνει και γι’ αυτό όλοι την απαξιώνουν.