Στιβ Φίσερ: O γητευτής «των πιο άγριων νερών του κόσμου»

Τα λόγια αυτά ανήκουν σε έναν θρύλο του Καγιάκ, τον Στιβ Φίσερ, ο οποίος βρέθηκε στη χώρα μας, στα πλαίσια της προβολής της ταινίας “Congo -The Grand Inga Project” που προβλήθηκε στο αναρριχητικό κέντρο “The Wall” στην Παλλήνη και είχε να κάνει με το δικό του – επικό – κατόρθωμα στα άγρια νερά του Κονγκό.

Πρόκειται για έναν λάτρη της περιπέτειας που από έξι χρονών έχει μυηθεί στο καγιάκ και τα τελευταία χρόνια έχοντας αποσυρθεί από την καθαρά αγωνιστική δράση, δοκιμάζει τις αντοχές του στα πιο δύσκολα ποτάμια του κόσμου.

Ο Στήβ Φίσερ μίλησε στα «ΝΕΑ.gr» και δεν έκρυψε πρώτα απ’ όλα τον ενθουσιασμό του για την Ελλάδα, για την οποία ήδη έχει ενημερωθεί και για τα ποτάμια της.

«Κάποια από τα παιδιά που γνώρισα, μου έδειξαν ένα οδηγό για καγιάκ στην Ελλάδα και τα ποτάμια φαίνονται απίστευτα. Δεν είδα κάτι το τρομερά δύσκολο, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν και δύσκολα ποτάμια. Όπως είπα και στα παιδιά, σε αυτό το βιβλίο είδα σχεδόν όλα όσα αγαπώ στο καγιάκ. Σίγουρα λατρεύω τα δύσκολα, αλλά τις περισσότερες φορές είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με το να είμαι σε ένα πανέμορφο ποτάμι παρέα με καλούς φίλους. Από ό,τι είδα μάλιστα, η Ελλάδα έχει πανέμορφα φαράγγια και εξαιρετικούς ανθρώπους για αυτό και φεύγοντας είπα στα παιδιά ότι έχουν ακριβώς ότι χρειάζονται στα πόδια τους και ότι σίγουρα θα επιστρέψω κάποια μέρα για kayaking» τόνισε ο νοτιοαφρικανός θρύλος του Καγιάκ. Ο αθλητής της Red Bull που έχει κάνει συνώνυμο με τον κίνδυνο το επίθετό του, προκαλεί κάθε φορά τον εαυτό του όλο και σε πιο δύσκολα εγχειρήματα. Μας αποκαλύπτει πάντως την εμπειρία που του έμεινε αξέχαστη:

«Αν και είναι τόσες πολλές οι εμπειρίες που θα μου μείνουν αξέχαστες, πιστεύω ότι η αποστολή μου στο Κονγκό είναι αυτή που έχει (και θα) μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου περισσότερο από κάθε άλλη. Γιατί για να τη

φέρω εις πέρας έπρεπε να πάρω δύναμη και γνώσεις από όλες τις προηγούμενες εμπειρίες που είχα. Αυτό δεν το λέω εκ των υστέρων.

Είναι κάτι το οποίο γνώριζα από τη στιγμή που αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό το project. Εκτός από το ότι έμαθα πάρα πολλά από το ταξίδι μου στο Κονγκό, η επίτευξη αυτού του στόχου μου θύμισε τις αξίες μου και με έκανε να επανεξετάσω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω τις προκλήσεις. Σαν ιδέα ήταν υπερβολικά φιλόδοξη και σε κάθε στροφή μας έλεγαν να σταματήσουμε.

Αρκετές φορές αυτό με έβαζε σε σκέψεις για το τι θα κάναμε, αλλά στο τέλος όλα πήγαν όπως τα είχαμε φανταστεί και τα καλά και τα άσχημα, κάτι το οποίο με έκανε να έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στην κρίση μου αλλά και στις εμπειρίες μου» μας είπε ο Νοτιοαφρικανός αθλητής, τον οποίο ρωτήσαμε και το πως αποφάσισε να επισκεφτεί τη χώρα μας:

«Όταν ήμουν μικρός και ζούσα στη Νότιο Αφρική είχα ένα Έλληνα φίλο και έτσι πάντα είχα την περιέργεια να επισκεφθώ την Ελλάδα και να δω πως είναι. Εκτός αυτού, έχω μια παράξενη αγάπη για την αρχαία ιστορία, για αυτό και όταν έλαβα την πρόσκληση για να μιλήσω στο TEDxAthens, δέχτηκα αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη. Την πρώτη μου μέρα στην Αθήνα μίλησα σε ένα σχολείο.

Θα μου άρεσε να προσελκύσω νέους στο kayaking, αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι να δείξω στο νεαρό κόσμο ότι υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορείς να συνδυάσεις δουλειά και ευχαρίστηση. Ακόμα και στην περίπτωση που  κάποιος έρχεται σε επαφή με την φύση μόνο τα Σαββατοκύριακα, μπορεί να μάθει πάρα πολλά αν ασχοληθεί. Είναι πράγματα τα οποία έχουν περισσότερο νόημα από όσο νομίζει κανείς».

Όταν ακούει να του λένε ότι είναι ο κατακτητής του ποταμού Κονγκό θυμώνει και αμέσως επισημαίνει:

«Δεν κατακτήσαμε τον Κονγκό, απλά συνεχίσαμε την ιστορία εξερευνήσεών του».

Αν και από μικρή ηλικία είχε μπει στο στο καγιάκ, δεν κατάφερε ποτέ να μπει σε τροχιά Ολυμπιακών διαστάσεων και μας εξηγεί το γιατί:

«Δεν μου λείπει ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Ξεκίνησα βέβαια κάνοντας slalom kayaking και κυνηγώντας το Ολυμπιακό όνειρο. Όμως εξαιτίας της πολιτικής που υπάρχει στο συγκεκριμένο άθλημα έκανα στροφή στο flat-water sprint kayaking. Αλλά εκεί συνειδητοποίησα ότι η δημιουργικότητα που λαχταρούσα έλειπε από την αυστηρά δομημένη και πειθαρχημένη προπόνηση του flat-water, οπότε αποφάσισα να παρατήσω την προπόνηση. Η αλήθεια είναι πως θα μου άρεσε πολύ να βρεθώ σε ένα Ολυμπιακό στάδιο αλλά το κόστος μιας τέτοιας ευκαιρίας θα ήταν πολύ μεγάλο για εμένα, οπότε δεν μετανιώνω για το μονοπάτι που επέλεξα τελικά».

Πλέον με το μονοπάτι που όπως λέει επέλεξε ο Στήβ Φίσερ, τις περισσότερες φορές έχει βασικό αντίπαλο τη φύση, αν και ο ίδιος δεν το βλέπει έτσι:

«Η φύση κάθε άλλο παρά αντίπαλος είναι για μένα. Όταν είσαι εκεί έξω δεν έχεις άλλη επιλογή από το να συνεργαστείς με τη φύση. Είναι σαν να ενώνεις τη δύναμη σου με τη δύναμη της φύσης ώστε να πας εκεί που θέλεις. Όταν αντιμετωπίζεις τη φύση σαν εχθρό σου είτε αυτή σε βάζει με κάποιο τρόπο στη θέση σου ή πεθαίνεις!

Για μένα ο χειρότερος εχθρός είναι ο συμβατικός τρόπος σκέψης. Καθημερινά, έχω να αντιμετωπίσω μια κοινωνία η οποία προσπαθεί να με φέρει πιο κοντά στον καθημερινό τρόπο ζωής, πιο κοντά στο μέσο όρο. Υπάρχει μια τάση αντίστασης στη διαφορετικότητα και στον εναλλακτικό τρόπο ζωής είτε αυτό έχει να κάνει με ανθρώπους που σου λένε ότι αυτό που θέλεις να κάνεις είναι αδύνατο, είτε ένας εφοριακός που σε ρωτάει γιατί έχεις τόσες διαφορετικές διευθύνσεις. Αυτά είναι τα στοιχεία της καθημερινότητας που προσπαθούν να σε βάλουν στο ίδιο καλούπι με τους υπόλοιπους και το να αντισταθώ σε όλα αυτά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα»

Στην ηλικία των έξι χρόνων που ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το καγιάκ, τα άλλα παιδιά της ηλικίας του συμμετείχαν στα πιο κλασσικά αθλήματα με τα οποία ασχολείται συνήθως πρώτα ένα παιδί. Και ο ίδιος όμως συμμετείχε σε αυτά όπως παραδέχεται:

«Πιστεύω πως μεγάλο μέρος της επιτυχίας μου στο kayaking οφείλεται στα, σίγουρα πιο δημοφιλή, αθλήματα που ασχολιόμουν όταν ήμουν μικρός. Από αρκετά μικρή ηλικία έπαιζα ράγκμπι, τένις, κρίκετ, ενώ έκανα κολύμβηση και στίβο πέντε με έξι ημέρες την εβδομάδα.

Ο αθλητισμός στο σχολείο θέτει τα θεμέλια για την φυσική κατάσταση, την ψυχική υγεία και την πειθαρχεία ενός ατόμου. Το kayaking το ανακάλυψα κατά τύχη.  Κάθε χρόνο ερχόταν στη Νότιο Αφρική για λίγους μήνες, η Αυστριακή ομάδα slalom kayak για να προπονηθεί. Για μένα ήταν προσιτό, αλλά το ότι ήταν ένα σπάνιο άθλημα για την Νότιο Αφρική με έκανε ξεχωριστό για αυτό και το κυνήγησα. Μόνο όταν ενηλικιώθηκα άρχισα σιγά σιγά να το σκέφτομαι ως επάγγελμα αλλά και πάλι χρειάστηκε αρκετός καιρός μέχρι να προσηλωθώ στο στόχο μου» μας λέει ο έμπειρος πρωταθλητής

Όσο για το ποιοι είναι οι μελλοντικοί του στόχοι αλλά και για το αν έχει ήδη οριοθετήσει την επόμενη μεγάλη πρόκληση ο Στήβ Φίσερ είναι σαφής:

«Έχω μια μεγάλη λίστα με πράγματα που θα ήθελα να κάνω. Ίσως κανένας από αυτούς τους στόχους να μην είναι τόσο τολμηρός όσο ήταν οι καταρράκτες Inga, αλλά εξακολουθώ να θέλω πολύ να τους πετύχω. Ο μεγαλύτερος στόχος μου, βεβαία, είναι να γίνω σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, τα οποία θα περιλαμβάνουν διάφορα αθλήματα (όχι το kayaking), ως μέσο για να περάσουν πιο σημαντικές κρυμμένες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή έχω τέσσερις ταινίες τις οποίες θα ήθελα να ξεκινήσω και ξέρω πως πέρα από αυτές θα καταλήξω σίγουρα να ασχολούμαι και με άλλα πιο εμπορικά κινηματογραφικά project. H αποστολή στους καταρράκτες Inga του Κονγκό ήταν ένας πολύ σημαντικός στόχος της πορείας μου στο kayaking, αλλά το να διηγηθώ την ιστορία και να φτιάξω μια ταινία για την αποστολή αυτή, ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την κατάκτηση των σκηνοθετικών μου στόχων» καταλήγει ο αθλητής θρύλος.

Γεννημένος το 1976, o Στιβ Φίσερ ανακάλυψε το πάθος του για το καγιάκ σε ηλικία μόλις 6 ετών, όταν ξεκίνησε κωπηλασία στον ποταμό Bushmans, κοντά στην αγροτική περιοχή που μεγάλωσε, στο Estcourt της Νότιου Αφρικής. Από τότε έχει διασχίσει ορμητικά νερά και έχει κατέβει καταρράκτες σε περισσότερες από 50 χώρες, ενώ οι κορυφαίοι του είδους τον έχουν ανακηρύξει 3 φορές ως το μεγαλύτερο ταλέντο στο χώρο του καγιάκ.

Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Φίσερ έχει εγκαταλείψει την αγωνιστική δράση και έχει περάσει πλέον στην εξερεύνηση των πιο συναρπαστικών ορμητικών νερών που υπάρχουν στον πλανήτη, με εξαιρετικά δύσκολες αποστολές οι οποίες περιλαμβάνουν τον ποταμό Irrawaddy στη Μιανμάρ, τον Salween στην Κίνα, τον Yarlung Tsang Po στο Θιβέτ (όπου υπάρχει το βαθύτερο φαράγγι στον κόσμο) και την πρόσφατη κατάβαση για πρώτη φορά των άγριων και περιβόητων καταρρακτών Inga, του ποταμού Κονγκό.

Πριν το τελευταίο και πιο επικίνδυνο εγχείρημά του, ο Στιβ Φίσερ είχε δηλώσει: «Τα media και οι χορηγοί μου φοβούνται πως δεν θα τα καταφέρω και θα σκοτωθώ. Αυτό είναι ένα ρίσκο το οποίο παίρνω αρκετά συχνά, αυτοί βέβαια το βλέπουν από διαφορετική οπτική γωνία. Για μένα προσωπικά, το αποτέλεσμα είναι ίδιο». Αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και ταχύτητα είναι τα σημαντικότερα όπλα του Στιβ όταν έχει να αντιμετωπίσει τόσο σημαντικές προκλήσεις.