Σκηνοθετώντας την τρομοκρατία στον καιρό του YouTube

Ουδεμία έκπληξις. Η παράσταση του Χριστόδουλου Ξηρού ήταν αναμενόμενη. Οι «μηχανισμοί αντιπληροφόρησης», σύμφωνα με την ορολογία του τρομοκράτη και κατά συρροήν δολοφόνου που κυκλοφορεί ελεύθερος από αβελτηρία των κρατικών μηχανισμών, σήμερα, χάρη στην τεχνολογία, έχουν ευκολότερη πρόσβαση στη δημοσιότητα. Το καλό της υπόθεσης: ότι η απόδραση του Ξηρού και ο θόρυβος που τη συνόδευσε ήταν επαρκής λόγος να καταναλωθεί η ρητορική του, ένας λόγος στον οποίο ο μεταπολιτευτικός φολκλορισμός συναντά το παραλήρημα ενός ψώνιου που υποδύεται τον κοινωνικό επαναστάτη, και των φίλων του, που μάλλον του έγραψαν το κείμενο. Το κακό: ότι η επόμενη εμφάνισή του, για να συνεχίσει να έχει μιντιακό ενδιαφέρον, χρειάζεται κάτι πιο εντυπωσιακό–  κι αυτό, για τη γλώσσα της 17 Νοέμβρη, ήταν το αίμα. Οι διωκτικές Αρχές χρειάζεται να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν πολύ χρόνο.
Ως προς καθεαυτή την εμφάνιση και το αθάνατο κείμενο του νέου ελληνισμού που εκφώνησε ο Ξηρός, μολονότι ο δολοφόνος τρομοκράτης φαίνεται να αντλεί επιχειρήματα στα σκουπίδια του λαϊκισμού που τρέφεται από τις συνέπειες της χρεοκοπίας, έχουν ενδιαφέρον δυο – τρεις παρατηρήσεις.

1. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο διαφορετικοί συγγραφείς. Το πρώτο κομμάτι, που εμφανίζεται να έχει γραφεί στη φυλακή, είναι τελείως λούμπεν και, εκτός από τα φτηνά «αντιμνημονιακά» κλισέ, ανακατεύει την παλιά αργκό της τρομοκρατικής οργάνωσης με την ορολογία του εμφυλίου αλλά και εκκλησιαστική ορολογία: «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός», «πτωχολάζαροι» κ.λπ. Οι αγοραίες βρισιές και η επιθετική χυδαιότητα, προφανώς, έρχονται σε αντίφαση με την επίκληση χωρίων σημαντικών προσωπικοτήτων όπως, π.χ., ο Δημήτρης Γληνός ή και ο Αριστοτέλης. Ο συγγραφέας του υστερόγραφου, πάντως, είναι ορθογράφος, σε σχέση με την επιδεικτική αγραμματοσύνη που καταγράφεται στο κυρίως σώμα του κειμένου (και ξέρει ότι η λέξη δωσίλογος γράφεται με ωμέγα).

2. Ενδιαφέρον έχει η προσπάθεια των σκηνοθετών του Ξηρού να τον παρουσιάσουν και εμφανισιακά συγγενή με το lifestyle όσων συμμετέχουν σε ακτιβιστικές δραστηριότητες, στον δυτικό κόσμο, στις ΗΠΑ και στη Νότια Αμερική. Το φούτερ με την κουκούλα, το κούρεμα και τα μαύρα μαλλιά (δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα έβαψε, όπως έγραψαν κακεντρεχείς) παραπέμπουν σε νεολαίους εξεγερμένους. Ιδιαίτερα γελοία είναι η προσπάθεια να ρετουσαριστεί η φίρμα του φούτερ, για να μη λειτουργήσει ως διαφήμιση. (Πάντως, μια φίλη επισήμανε ότι η μορφή του, αντί να παραπέμπει σε πιτσιρικά ακτιβιστή, μοιάζει με ένα δημοφιλές playmobil.) 

3. Τα πορτρέτα στο φόντο είναι τρε πασέ, που θα ‘λεγε κι ο Γιωτόπουλος. Ο Τσε Γκεβάρα είναι κάτι σαν την κόκα κόλα της Αριστεράς. Οσο για τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και τον Αρη Βελουχιώτη, είναι δεδομένο ότι προτιμήθηκαν επειδή, με την κατάλληλη επιλογή των λόγων τους, παραπέμπουν στην ιδεολογία του εθνικολαϊκισμού στην οποία βασίζεται και ο λόγος των τρομοκρατών. Η φαντασίωση ότι ο Ξηρός είναι απόγονος πολεμιστών ηρώων είναι ένδειξη της τρέλας του μεγαλείου.