ΟΣΚΑΡ 2014: Αστροναύτες εναντίον σκλάβων

Ανακοινώθηκαν χθες το μεσημέρι οι υποψηφιότητες των βραβείων Οσκαρ για το 2014 και, ειλικρινά, καμία, μα καμία, έκπληξη δεν συναντά κανείς ανάμεσα στα πολυδιαφημισμένα ονόματα. Σας μιλώ ειλικρινά, ο οποιοσδήποτε σχετικός ή μη με το αντικείμενο θα μπορούσε να στοιχηματίσει για τα nominations και να κερδίσει, διαβάζοντας στα πεταχτά ένα κινηματογραφικό θέμα την εβδομάδα. Πρώτες σε υποψηφιότητες ήρθαν οι ταινίες «Οδηγός διαπλοκής» και «Gravity» (δέκα), «12 χρόνια σκλάβος» (εννέα) και «Νεμπράσκα», «Captain Phillips» (έξι).

Οι ταινίες. Αυτό με τις εννέα υποψηφιότητες έχει κατεβάσει κατά πολύ το σασπένς των βραβεύσεων, δεν νομίζετε; Αν και, για να πούμε την αλήθεια, καθεμιά από τις εννέα ταινίες που βρέθηκαν σε αυτές τις θέσεις φέτος θα μπορούσε να κερδίσει τον τίτλο της Οσκαρικής, η καθεμία για τους δικούς της λόγους. Τα «Her» και «Νεμπράσκα» (του Σπάικ Τζόνζι και του Αλεξάντερ Πέιν αντίστοιχα) άνετα θα μπορούσε να λειτουργήσουν ως το «καλλιτεχνικό άλλοθι» της Ακαδημίας (και φυσικά είναι οι λιγότερο πιθανές να βραβευθούν) ενώ ο «Λύκος της Wall Street», που γενικά δεν αγαπήθηκε από τους αμερικανούς κριτικούς, δεν θα βρισκόταν εκεί αν οι υποψηφιότητες ήταν πέντε, όπως παλαιότερα, να είστε σίγουροι. Δεν ξέρω αν το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στον «Οδηγό διαπλοκής» ή στο «12 χρόνια σκλάβος» όπως ακούγεται (για μένα και το «Gravity» παίζει δυνατά), το σίγουρο είναι πως είδαμε και καλύτερες ταινίες φέτος.

Οι ηθοποιοί. Το «Dallas Buyers Club» βόλεψε τα αγόρια του: ο Μάθιου Μακ Κόναχι, θεαματικά μεταμορφωμένος για τις ανάγκες του ρόλου, τσέπωσε υποψηφιότητα Α’ ανδρικού, ενώ ο συμπαίκτης του Τζάρεντ Λίτο (επίσης… μεταμορφωμένος), μία για δεύτερο ρόλο. Και μιλάμε για τα φαβορί. Στα κορίτσια, πάλι, δεν ξέρεις τι να επιλέξεις: η αδικαιολόγητη παρουσία της Μέριλ Στριπ για τον απαράδεκτο «Αύγουστο» αν μη τι άλλο δικαιολογεί την ύπαρξη της ίδιας της ταινίας, αλλά τόσο η Μπλάνσετ όσο και η Μπούλοκ έχουν γερές πιθανότητες (αν και παίζει να τους τη σκάσει η Τζούντι Ντεντς). Αν το πάρει η Ανταμς πάλι, θα μιλάμε για ανέκδοτο.

Οι αλλοδαποί. Μια εξωτική πινελιά στην καθ’ όλα αμερικανική διοργάνωση: οι ξενόγλωσσες ταινίες. Βέλγιο, Ιταλία, Δανία, Καμπότζη και Παλαιστίνη στέκονται δίπλα – φυσικά και θέλω τον Σορεντίνο και την «Τέλεια ομορφιά» να κερδίσει, αλλά κρατώ μια μικρή επιφύλαξη: δεν έχω δει ακόμη το «Ομάρ» του Ανί Αμπού-Ασάντ, που υπήρξε και παλαιότερα υποψήφιος με το υπέροχο φιλμ «Παράδεισος τώρα» παραγωγής 2006, ταινία που τότε είχε κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα, αλλά είχε χάσει το Οσκαρ. Φέτος τη Σφαίρα κέρδισε ο Σορεντίνο. Λέτε να παίξει «γυριστή» στην απονομή; Η αλήθεια είναι πως το σκεπτικό των αμερικανών κριτικών στη συγκεκριμένη κατηγορία παραμένει ένα από τα μεγάλα μυστήρια του Σύμπαντος. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τη λογική τους και, πιστέψτε με, δεν είμαι μόνος.

Οι απέξω. Πού είναι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ; Βασικά, πού είναι το «Ολα χάθηκαν»; Δεν λέω πως πρόκειται για «εύκολο» φιλμ, αλλά το «Gravity» του Κουαρόν είναι στην πραγματικότητα… ξαδερφάκι του. Θα μου πείτε, υπάρχει μια βασική διαφορά: το «Gravity» έβγαλε πάρα πολλά λεφτά. Το «Ολα χάθηκαν», όχι. Και, μεταξύ μας, το τελευταίο είναι και λίγο καλύτερο. Επίσης κάποιοι περίμεναν δικαίως να δουν την Εμα Τόμσον στην πεντάδα. Μετά χαράς θα πετούσα απέξω τη Μέριλ Στριπ. Νισάφι.

Κι αν δεν υπάρχουν εκπλήξεις, γιατί να δω τη βράβευση; Για την οικοδέσποινα Ελεν ντε Τζενέρις. Τα κατάφερε μια χαρά το 2007. Για την ανατροπή των φαβορί. Για τους ευχαριστήριους λόγους και τα δολοφονικά βλέμματα. Ε, λίγα είναι;