Πριν ακόμη πάψουν οι ανησυχίες για την υγεία του Σουμάχερ – να πάνε όλα καλά -, ήρθε η κυρία Μέρκελ και σαβουρντίστηκε στο χιόνι, πάει ο γοφός, στις πατερίτσες ολόκληρη Γερμανία, για δεκαπέντε ημέρες τα συμβούλια θα γίνονται γύρω απ’ το κρεβάτι του πόνου. Πάει η Καγκελαρία ξεγοφιάστηκε.
Αυτό. Να είσαι υπουργός και να πρέπει να συνδιαλέγεσαι με τη Μαντάμ ξάπλα, με νυχτικάκι, λιζέζ και άλλα σεξουαλικά σύνεργα.
Αλλά κι εμείς εδώ, μπορεί να μην έχουμε Αλπεις, Ελβετίες και αιώνια παγωμένα γερμανικά βουνά, αλλά τα κατάγματα δεν τα γλιτώνουμε.
Διότι είναι και αυτά τα σύννεφα. Γκρεμοτσακιζόμαστε, ως γνήσιοι Ελληνες, τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα πέφτοντας απ’ τα σύννεφα. Γεμίσανε τα νοσοκομεία από κατάγματα, θλάσεις και διασείσεις. Οι πτώσεις είναι αλλεπάλληλες.
Πήρε ο Λιάπης (άλλος άθλιος κι αυτός) επιδότηση για ξενώνα κι έκανε σαλέ; Πιάστε με γιατί πέφτω απ’ τα σύννεφα. Δήλωσε 73 τετραγωνικά αντί για 200 τόσα προκειμένου να γλιτώσει το χαράτσι της ΔΕΗ; Να ξαναπέσω από τα νέφη ολοζούπιτος.
Ναι παιδιά, τώρα το ακούμε; Οποιοι είχανε κάτι παλιόσπιτα στου διαόλου τη μάνα, με επιδότηση ξενώνα τα κάνανε αρχοντικά του κώλου. Με πάρα πολλή πέτρα, τζακούζι κι απέξω ένα μπάρμπεκιου να τους φυλάει από το μάτι. Κι όποιοι δεν το κάνανε, οι άλλοι τους ξεφωνίζανε κορόιδα και μαλάκες.
ΠΟΛΛΑ ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ επίσης γίνανε συνεπεία της πτώσεως απ’ τα σύννεφα για τις μίζες. Ειδικά οι ρεπόρτερ των καναλιών πάθανε μεγάλες ζημιές. Γι’ αυτό τους βλέπεις οι περισσότεροι μετά βίας να στέκονται όρθιοι. Αλλοι κουτσαίνουν. Αλλοι τα λένε λάχα λάχα γιατί με το πέσιμο πάει ο θώραξ. Ρημάχτηκε.
Και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν από την Αλωση της Ελλάδος, στα όπα όπα τους είχαν τούς εν λόγω υπουργούς. Ετσι και τους φιλοξενούσαν στο στούντιο, τους είχαν στα μπαμπάκια. «Καθήστε, κύριε υπουργέ μου». Κι ένα ποτήρι στον υπουργό με νερό δεξιά του και το ουισκάκι του κυρίου υπουργού από κάτω από το πάνελ, ναι ναι «στην καβάντζα», «αχ, κύριε υπουργέ μου, πώς τα λέτε, πώς τα λέτε». Και μόλις έστριβε ο υπουργός – ο εκλεγμένος πάντα, μην το ξεχνάμε αυτό -, μόλις λοιπόν έστριβε: «Καλά, ξέρεις τι τρώει αυτός; Τις μίζες μόνο να βάλεις. Εκατομμύρια».
Τώρα, ο ίδιος ο νιου κάστερ γουρλώνει τα μάτια, ανοίγει διάπλατα το στόμα και με τα χέρια υψωμένα σε στάση ικεσίας αναφωνεί: «Αααααπίστευτο».
ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ πώς το γλίτωσα το πέσιμο ένας Θεός το ξέρει. Καθώς καθόμουνα αμέριμνος στη βεράντα και απολάμβανα τη θέα της αιθαλομίχλης της φόνισσας, ακούω δραπέτευσε λέει ο Ξηρός. Πέφτεις απ’ τα σύννεφα τώρα ή δεν πέφτεις;
Τι λες; Ναι, τον ψάχνουνε λέει από χωρίου εις χωρίον.
Συγγνώμη αλλά αυτός δεν ήτανε που ύστερα από μία σειρά επιτυχημένων φόνων πήγε κι έπαιζε με το μπαγλαμαδάκι του σ’ ένα βιντεοκλίπ; «Και ντρίγκι ντρίγκι του ‘διωχνε τον πόνο»; Αυτός. «Ντρίγκι ντρίγκι και περνούσε η παλιοζωή».
Ε, μήπως εκεί να τον ψάξουνε. Σε κάνα στούντιο μη και παίζει καμιά πίπιζα πίσω απ’ την πλάτη της Πάολα, κι έχουμε άλλα.
Συγγνώμη, αλλά πρέπει να σταματήσω γιατί μόλις έπεσε απ’ τα σύννεφα η Μανουέλλα που άκουσε για την επιστροφή της Ραχήλ Μακρή στους «Ανεξάρτητους Ελληνες». Εχω πέσει και ‘γώ παλιά, αλλά με το «Ανεξάρτητοι».
Περαστικά μας.